MƏKTUB OLMASA, BİR DƏ...

	24 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

MƏKTUB OLMASA, BİR DƏ...

Yolda bir qadın uşağını bəs deyincə döyür. Uşağın gözündə yaş, üzü qıpqırmızı, amma anasının ətəyini buraxmır. Ana “çək əlini, danışdırma məni” deyir, uşaq israrında davam edir. Kənardan baxanların bəzisi bu ana qəddarlığına təəssüflə baş bulasa da, çoxu üçün bu uşağın anasını dəhşət sevməsinin əlaməti sayılır. “Görürsən, döyülsə də, anasını necə çox istəyir. Ananın yerini heç kim verə bilməz”.

Əslindəsə bu, tipik qorxudan doğan “sevgi”dir. Uşaq qorxur, qorxduğu üçün vaz keçmir, amma bu, kənardan sevgi kimi görsənir. Bəzən insanlar çox qorxduqları adamı sevdiklərini düşünürlər. Yəqin ki, bunun izahını psixoloqlar daha yaxşı verə bilərlər, amma psixoloqsuz (bələdçisiz) də gözlə görünən “kənd”ləri tapmaq mümkündür.
Məsələn, bizim gözümüzün gördüyü kənddə adı-sanı, istedadı ölkənin sərhədlərini basıb keçmiş yazıçı, dramaturq, resjissor... yenə prezidentə məktub yazıb. Daha doğrusu, yenə, yeni, yenidən... Lap “Ana və poçtolyon”un gününə dönüb bu hadisə. Yüz faiz Prezident Aparatının qapıçısı poçtolyonu görəndə deyir, “Rüstəm İbrahimbəyovdan məktub olmasa, bir də bu qapıya gəlmə”. Rüstəm müəllimin ənənəvi olaraq, “başçı yaxşıdır, ətrafı pis” məntiqindən çıxış edərək yazdığı məktub nə qanunsuz həbslər, nə səfil gündə yaşayan əhali, nə də mütəmadi repressiyalar barədə olub. Müəllim “mənim həyətim-mənim həyatım” söyləyib yenə də. Öz həyətinə, yəni, Kinematoqrafçılar İttifaqına daş atanlardan dərd yanıb. Verdiyi bir müsahibədən sonra incidilən ziyalı deyib ki, əvvəlcə rəhbəri olduğu Kinematoqrafçılar İttifaqının bütün maliyyə qaynaqları əlindən alınıb, sonra “Azərbaycan” kinoteatrının özəlləşdirilməsi adı altında Dövlət Əmlak Komitəsi onları bu yeri icarəyə götürmək hüququndan məhrum edib, ardınca “Şərq-Qərb” festivalının dövlət tərəfindən dəstəklənməsi dayandırılıb ki, bu da İttifaqın iqtisadi durumunu xeyli pisləşdirib... Necə deyərlər, yıxıl öl də..
Ölkədə insan haqları, azadlıqlar... yerlə sürünür, adına ziyalı dediyimiz şəxs mal-mülk dərdindədir. İlə çox demirəm, bir kino çəkə bilməyən ölkədə Kinematoqrafçılar İttifaqının binası, maliyyə qaynağı olsa nə olacaq, olmasa nə? Camaatın 70 faizi səfalət içində yaşayırsa, 30 faizin teatra baxıb, burjua həyatı yaşaması kimə lazımdır axı? Doğrudanmı bəziləri hələ də anlamır ki, indi qocası-cavanı məişət qayğılarını yoluna qoymağa o qədər aludə olub ki, teatra, kinoya getmək onlar üçün lüks sayılmır.
Yox, əgər Maqsud İbrahimbəyovun “gözü çıxmış qardaşı” “qoy mən tox olum, özgələr ilə nədi karım” deyirsə, onda bir zəhmət, adının əvvəlindəki titullardan da imtina etsin. Amma anekdotun gülməli yeri heç də bu deyil. Əsas məsələ odur ki, Rüstəm İbrahimbəyov bu haldaykən belə dövlət başçısına alternativ görmür. Yəni, bir adama daha nə haqsızlıq edilməlidir ki, gerçək mənzərənin fərqinə varsın?
Girişdə yazdığım uşaq yadınıza düşdü? Döyülür, ağlayır, amma ətəkdən yapışır. Qorxu ilə sevgi arasındakı sərhəddə ilişib qalmaq dünyanın ən ağrılı olayıdır. İstər uşaq olsun, istər yaşlı adam.
Hərdən dövlət başçısının bölgələrdəki səfərlərində görmək olur buna bənzər şeyləri. Baxırsan, adamın ağzında dişi yox, dərddən beli bükülüb, 50 yaşında olduğu halda 80 yaşlı qocaya oxşayır, amma.... Böyükləri görən kimi “sənin qadanı alım” deyə yalvarır. Adam düşünmədən dayana bilmir ki, görəsən bu bədbəxt adam sağlam, varlı-hallı, qayğısız dövlət məmurlarının hansı qadasını almaq istəyir? Keçəlin dərmanı olsa... Elə qada həll edənsən, özününküləri həll elə də... Cəhənnəm, ikibaşlı-ikibaşlı “sənə gələn mənə gəlsin” desəydi, deyərdik, rayonlarımızda da ezop dilində danışanlar var, yalvarış adıyla eyham vurublar. Yoxsa ki...
“İssız adam” adlı bir Türkiyə filmi var. Baxanlar bilir, filmin ən təsirli sitatı qızın sevdiyi oğlana ayrılarkən dediyi bu cümlədir: “Qarda donmaq üzrəsən, yatmaq şirin gəlir, amma ölürsən, fərqində deyilsən...”
Ölüb də fərqinə varmamaq... Ölümlərin ən dəhşətlisi...

1124 dəfə baxılıb