XEYRİYYƏÇİDİR, İŞİN OLMASIN...

	24 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

XEYRİYYƏÇİDİR, İŞİN OLMASIN...

O gün ekrandakı səviyyəsiz şou proqramlarından birində gözümə ilişdi. Manıscıqlardan biri uşaq evində xeyriyyə konserti verdiyi üçün az qalırdı ekrandan barmaqlarını gözümüzə soxsun. Nə var, nə var, diskini oxudub, yalandan ağzını açıb-yummuşdu - mədəni dildə buna pleybek deyirlər. Əslində bu, son illər çox geniş yayılmış dəbdir. Xeyriyyə konserti adıyla adı it dəftərində olmayanlar öz tanıtımları, pulsuz reklamları ilə məşğul olurlar. Hərçənd ki, bizimki kimi ölkələrdə tanıtıma da ehtiyac yox, çünki manıslar kaset pulundan gələn gəlirlə dolanmırlar.

“Sağ əlin verdiyindən sol əlin xəbəri olmamalıdır” məsəli indi öz aktuallığını itirib. Çox adam bunu “mən etdiyimi deyirəm ki, başqaları da həvəslənsin” bəhanəsi ilə tirajlamağa çalışır. Amma məmləkət insanının da canında bir vergi müfəttişliyi var. Çox varlı bir müğənni, aktyor, ya da iş adamının illah ki, nəsə xeyriyyə işi görməsini gözləyirik. Uşaq evinə getsin, kimsəsiz yaşlılara yardım etsin, qaçqın düşərgələrinə maşın-maşın pay aparsın. Az qala insanlığın, sənətçiliyin dəyəri bu yardımların miqyası ilə hesablanır. Qurban bayramında ət paylayanlar, Orucluqda iftar süfrəsi açanlar, sel qaçqınlarına yardım edənlər... Təklif edirəm, siyahılara baxın, nə dediyimi anlayacaqsınız. Bunu edənlərin bir çoxu da bəzən qazandıqları çirkli pulların halallılığını bu yolla alır, vicdanlarını belə rahatladırlar. Olmayan yerdə xeyriyyəçi, əliaçıq, super vicdanlı... adam kimi adları tarixə düşür. Yaxşıların arasına dürtüşdürülüb, özlərini yaxşı adam kimi sırımağa çalışırlar. Dərd orasıdır ki, bəzən sırıya da bilirlər...
Ötən həftə yolum təsadüfən bir hökumətyönlü mətbuat konfransına düşmüşdü. Yanlış anlaşılmasın, əcnəbi müsahibin sorağıyla gedib ora çıxmışdım. Müsahibim gəlib çatana qədər, türklər demiş, içəridə baş verənlərə göz və qulaq müsafiri oldum. Azərbaycan mətbuatında “super reket” adı qazanmış bir qadın baş redaktoru tədbirin aparıcısı belə təqdim edirdi: “7 dəfə Həccə getmiş, xeyirxahlığı, messenantlığı ilə ad qazanmış filankəs xanım”. Həmin filankəs xanımın nə yuvanın quşu olduğunu elə ilk baxışdan da anlamaq mümkün idi. Üstəgəl parlament jurnalisti olduğu zaman nə hoqqalardan çıxdığını da bütün Azərbaycan olmasa da, yarısı bilir. Amma aparıcı bir dəfə “xeyriyyəçi”, “messenant” dediyi üçün inanın ki, o yaltaq tədbirdə onu düz üç dəfə, hərəsi 2 dəqiqəyə yaxın olmaqla alqışladılar. Bəzi tədbir iştirakçıları tədbir boyu bir neçə dəfə ona yaxınlaşıb, hal-əhval tutdu. İnsanlar üçün “xeyriyyəçi” sözü az qala sehrli qalanı açan “sim-sim” sözü qədər ecazkar qüvvəyə malikdir. Niyə bu xarabada heç kəs onun bu əməlləri hansı pulla, hansı yolla, ya da kimlərin hesabına etməsi ilə maraqlanmır? Niyə hər kəs bu qədər mahiyyəti unudub, görüntüyə hesablanıb?
Halbuki belə çirkli pullar neçə-neçə kimsəsiz körpənin, qocanın, imkansız qaçqının boğazını yandırır, kim bilir? Birinin boğazından kəsib, reklam üçün başqasına verənlər hələ də xeyriyyəçi statusundadır buralarda. Bir dəfə Erkin Qədirlidən eşitmişdim. Hansısa müsahibəsində demişdi ki, bizim ölkədə gerçək oliqarx yoxdur. Çünki oliqarx dediyin şəxs hakim mövqedən kənarda pul qazanır. Bizdə isə oliqarxların hamısı bərkgedən məmurlardır. Eləcə də xeyriyyəçi. Bu statusdakı adamlar da qazandığı çirkli pulları yetim-yesirin ac qarnında yumağa çalışan adamlar olmamalıdır. Baxın Hollivud ulduzu Ancelina Coliyə. Qadın filmlərindən, biznesindən dünyanın pulunu qazanır. Sonra da onu aparıb, Afrikadakı, Çindəki, Efiopiyadakı yiyəsiz uşaqlara verir. Yoxsa ki, bizim manıslar kimi. Özü hansısa rüşvətxor, camaatın qanını soran məmurun məşuqəsidir. Onun puluyla efirə çıxıb, indi də elə həmin pulla Allah heç qoymasa Hacı Zeynalabdin Tağıyevlik iddiasına düşür.
Hacı Zeynalabdin Tağıyev olmaq bu qədər asandır?

758 dəfə baxılıb