ADI LAZIM DEYİL, BAŞ HƏRFİ SƏN...

	24 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

ADI LAZIM DEYİL, BAŞ HƏRFİ SƏN...

Salam, bəy! Məndən olsa, bəlkə sənə heç bir məktub yazmazdım (sən dediyim üçün qüsura baxma, yersiz nəzakət qaydalarından zəhlən getdiyini ta o vaxtdan - götürdüyüm müsahibələrdən bilərəm). Özün hər şeyi məndən yaxşı duyursan. Göylərdən baxanda nə olar, göy üzü ən aydın mikroskop deyilmi? Sənsiz qutlanan daha bir ad günü təqvimidir bu gün. Ad günündə sevdiklərimizə hədiyyə, gül-çiçək, ən kasıb vaxtımızda isə bir sms yollayırıq. İndi sən də bizi, biz jurnalistləri ən kasıb bəndələr hesab elə. Cibimiz boş olsa da, ürəyimiz doludu... Bir sms-lik canımız, dilimiz var indi. Necə deyərlər, az olsa da, çox bil...

O gün həmkarlarından biri dedi ki, Elmarı nə yazıq ki, ildə iki dəfə yada salırıq - ölüm və ad günündə. İncimə, indi məzarın başına gələnlərin sayı da gündən-günə azalır. Əvvəl anım tədbirinə qatılmaq üçün biz jurnalistlər az qala bir saat əvvəl orada olardıq. Ətrafda özümüzə rahat yer tapıb, çıxış edənlərin danışığını eşidək deyə. İndi sıralar da seyrəlib, daha çoxları heç publikaya belə oynamağa gərək duymurlar. Publika onların hər oyununa çırtıq çalırsa, buna nə hacət? Vaxtilə məzarının fonunda dayanıb, “Azərbaycan mətbuatı azaddır” deyənlər də görünmür. Qrant layihələri, mənasız tədbirlər, qrantsilmə cəhdləri. Sənin ölümündən kimlər divident qazandı, Ramiz Rövşən demiş, qaranlıqda kimlərin əli kimlərin cibindən çıxdı, şeytan bilir...
Elə təkcə onu deyim ki, sən gedəndən sonra hökumətin yeni cib mətbuatı peyda oldu. Bir yekə məmur onlarla qəzeti, saytı maliyyələşdirdi. “Mənəm-mənəm” deyənlər, hansısa müxalifətçinin satılmasını sinirə bilməyənlər 400 manat maaşa “eyvallah” deyərək susub oturdu. Qadağan olunmuş mövzuların, məmurların, qeyri-məmurların... siyahısı var indi jurnalistlərin əlində.
Türkiyədə bir məşhur mobil operator şirkətinin reklamı var, sən görməmisən. Rəqib firmanın nümayəndəsini onun loqosu ilə qorxudurlar: “Qırmızı” deyə qışqırırlar. İndi bizim “qırmızı”mız da az qala sənin adındır. Bir şey olan kimi, deyirlər, “Elmar”, dərhal jurnalistin gözü qabağına sənin qırmızı qanlar içində yerdə uzanmış şəklin gəlir...
Gürcüstan polisi sağ olsun, hərdənbir bizim “divlərin” ayağını qıdıqlayır. Bir də görürsən, deyir, “qətldə şübhəli bilinənlərlə bağlı bizə sorğu gəlməyib”. Bir az keçir, İnterpol rəsmiləri də Tiflisdə at oynadan Teymurazla Tahir Xubanovun axtarışda olmadığını açıqlayır. Nisbi də olsa, bir az su qaynayır, kimlərinsə canına vicvicə düşür, amma sonra... Biz sağ, onlar salamat. Təkcə sən yoxsan...
Bu qədər qaramatlığın ardından bir xoş xəbər. Bir ay əvvəl oğlunun - Aslanın yaşadığı ölkəyə getmişdik. Bilmirəm, nə vaxtsa Norveçdə olmuşdun, ya yox, amma yer üzündə cənnət varsa, o siyahıda Norveçin adı birincidir, biləsən. İşıqlı insanlar, təpədən-dırnağa demokratiya qoxuyan ölkə... İsrarlı cəhdlərimizə baxmayaraq, Aslanla görüşə bilmədik. Sadəcə, hərdən Aslan yaşda oğlan uşaqlarını görüb, onun burada necə həyat keçirdiyini, nələrlə əylənib, nələrlə vaxt keçirdiyini təxmin etdik. Oslo bağçalarının, məktəblərinin yanından keçəndə isə sadəcə heyran qaldıq. Əgər Aslan belə bağçaya gedib, belə məktəbdə oxuyubsa - ki, bu, belədir - rahat ola bilərsən. Soyadın əmin əllərdədir, şübhən olmasın.
Aslanın Oslosunda yoldakı maşınlar belə siqnal vermir, insanlar tanımadıqları birini görəndə gülümsəyir. Şair demiş, qurdla quzunun dolandığı məmləkətdən danışıram. Hələ qəzetlər... Oranın jurnalistləri “təzyiq” sözünün nə demək olmasından xəbərsizdir. Bu sualı onlara anlatmaq üçün yazıq tərcüməçilər nələr çəkirdilər, inanmazsan. Aslan böyüyəndə atasının söz qurbanı olduğunu onlara başa sala biləcəkmi, bax, bu, qəliz məsələdir.
Kinolarda görmüşəm. Xaricdə iki gənc evlənəndə nikah məmuru deyir ki, bu izdivaca etirazı olan varsa, indi danışsın, ya da sonsuza qədər sussun. Biz sənin qətlinlə Azərbaycan mətbuatına “toy tutularkən” bu dilemma qarşısında qaldıq. Ya həmin vaxt danışmalıydıq, ya da sonsuza qədər susmalı...
Seçimimiz yanlış oldu, qüsura baxma...

744 dəfə baxılıb