İÇMƏMİŞ SƏRXOŞ OLANLAR

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

İÇMƏMİŞ SƏRXOŞ OLANLAR

Aktyor Nurəddin Mehdixanlının səhnəyə guya içkili çıxmasına verilən reaksiyalar həftə boyu davam etdi. Aktyor bunun belə olmadığını iddia eləsə də, olanlar olmuş, bir töhmətə qonaq edilmişdi. Yuxarıdan icazə gəlmədən söz danışa bilməyən, xobbi olaraq dram yazan məmurların əsərini tamaşa edən, aktyorunu mebel dükanının reklamında oynamağa məcbur qoyan teatr rəhbərliklərinin bu sənət təəssübkeşliyi qarşısında sadəcə dəsmal çıxarmaq qalır. Beləcə, məlum olur ki, tamaşaçını Fərdanın şit zarafatlarının, “copy past” serialların ümidinə qoyan aktyor, teatr, mədəniyyət triosunun yeganə qüsuru guya səhnəyə içib çıxan aktyor imiş.

Bu məmləkət insanı jurnalistin sualını “nə burcudursan” deyə cavablandıran metropoliten rəisi, tərəvəz qiymətlərinin bahalaşmasına “gedin xiyar turşusu yeyin” deyən baş nazir, “konkret rədd ol” söyləyən nazirlər görüb. Bir yolu ildə bir neçə dəfə asfaltlayan, yesyekə bayraq dalğalansın deyə yüzlərlə insanı evindən didərgin salan, “mən çirkin rüşvətxoram” dediyi halda illərdir vəzifəsində qalan merlə tanış olub. Amma onların heç birinə “sərxoş”dur deyib keçməyib. Pulun, sərvətin, milyonların sehrindən sərxoş olan məmurlar ayıq-sayıq görünüblər gözünə. Agentlikdə işləyən müxbirlərdən biri danışır ki, bir müddət əvvəl Bakıda keçirilən dəbdəbəli bir ziyafətdən çıxan tanınmış nazir jurnalistlərin suallarını cavablandıra bilməyib. Daha doğrusu, o qədər sərxoş olub ki, cangüdənləri qoluna girib, sonra da “görürsüz ki, imkan yoxdur, uzaqlaşın” deyərək jurnalistləri kənarlaşdırıblar. Təbii, bundan heç kimin xəbəri olmayıb. Kanalların, agentliklərin kimin nəzarətində olduğunu biləndən sonra heç buna şübhə də olmamalıydı. Yəni, sözüm odur ki, fiziki və mənəvi sərxoşların meydan suladığı bir ölkədə sərxoş bir aktyorun (əgər belədirsə) səhnəyə çıxması niyə nonsens, ya da sayğısızlıq kimi qarşılanır?
Dünən çox hörmət etdiyim aktyor Fuad Poladovun “Azadlıq” radiosuna müsahibəsini oxudum. Aktyor deyib, siyasi məhbuslarla bağlı ziyalıların müraciətinə baxar, lazım bilərsə(?-S.T), ona imza atar. Axırda müxbir məhbus Bəxtiyar Hacıyevlə bağlı sual veriləndə isə deyib ki, “Bu artıq oldu müsahibə... Bu, oturub, düşünülüb danışılmalı mövzudur”. Guya bayaqdan bəri laqqırtı vururmuş, ya da düşünmədən danışırmış. Ölkədə siyasi məhbusların sayı durmadan artır, amma aktyor deyir, lazım bilsə, onların azadlığa çıxması üçün müraciətə imza atar. Anlamıram, vətəndaş mövqeyi sərgiləmək üçün daha nə baş verməlidir ki? Bunun üçün də hansısa mübhəm lazım gəlməlidir?
Söhbət azca siyasətə qarışan kimi qaçmağa yer axtaran sənətçilərin məmləkətində kimlər, hansı əsasla ayıq aktyor axtarırlar axı? Həmin məntiqlə mən də deyərəm ki, Poladov bu müsahibəni verəndə içkili olub, çünki son cavabında məntiqdən əsər-əlamət yoxdur. Ya da bu ölkədə aktyor kimi mövcud olmaq üçün ayıq baş lazım deyil, reallıqdan uzaqlaşmaq üçünsə 50-50 vurmaq gərək.
Bu, bilirsiz nəyə oxşayır? Azərbaycanda kasıb bir kişi evə içib gəlirsə, qonum-qonşu, külfət ona tənə edir, ya da içkinin zərərləri barədə saatlarla moizə oxuyur. Varlı adam bu hərəkəti edəndə isə deyirlər, “bacarana can qurban, pulu var, edir”. Yəni, bu ikili standart zamanı içkinin zərəri arxa planda qalır. Bizim müzakirə etdiyimiz məsələ də buna oxşayır. Söhbət yetim əlində qoğalın əcaibliyindən gedir...
Kəsəsi, bu ölkə içmədən sərxoş olanların əsarətindədir. Ya da onlar içib, biz sərxoş olmuşuq, bilmək olmaz. Bütün hallarda keçmiş olsun. Səhər baş ağrısı ilə oyanacağınızı unutmayın...

573 dəfə baxılıb