BU YAZINI OXUMAYIN! | Yeni Müsavat

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

BU YAZINI OXUMAYIN!

Etiraf edirəm, onun yazılarının sıx təqibçisi olmamışam. Sadəcə, bəzilərini oxumuşam. Bir də həbsdə olanda zaman-zaman informativ yazılar yazmışam barəsində. Üzbəüz görüşməmişəm, müsahibə almamışam, həmsöhbət olmamışam heç vaxt.

Bıçaqlandığını, xəstəxanaya aparıldığını eşidəndə isə canıma üşütmə düşüb. Rafiq Tağının (artıq mərhum) aparıldığı xəstəxana daha öncə bir neçə həmkarımız üçün də az qala əzrayıl yuvası olub, yox, olmaq istəyib. Aqil Xəlil, Fikrət Hüseynli bıçaqlananda, Nicat Dağlar ölümünə döyüləndə, Emin Hüseynov təzyiqə məruz qalanda... bu xəstəxanaya gətirilmişdilər. Jurnalistlər də onların ardınca xəbər üçün axışmışdılar ora. Həmin koridorlar neçə jurnalistin ağrıdan zarıyan səsinə, baxımsızlıqdan pisləşən vəziyyətinə şahidlik edib, bilirsizmi?
Şükür hamısı kəfəni yırtdı, aramızdadılar, yazırlar, yaradırlar. Bir tək Rafiq Tağı hələ də kimliyi bilinməyən qatil(lər)in 7 bıçaq zərbəsinin qurbanı oldu. Elmar Hüseynova atılan 7 güllədən sonra “öldürülən”, “sınan” jurnalistlərin sırasında 7 bıçaq zərbəsindən ölən publisist saymaq olar Rafiq Tağını. Yenə naməlum, fantastik xubanovlar, teymurazlar axtarışa veriləcək, MTN-in sorğuları guya cavabsız qoyulacaq, polislər axtaracaq, amma “tapmayacaq”. Yeri gəlib, yazım. Qətl baş verən gün hadisəni araşdıran polis Rafiq bəyin yaxınlarına “gedin hadisə yerinə, ordan papaq tapsaz, bura gətirərsiz, işə tikərik” deyiblər. Araşdırmaçısı belə olan bir cinayət işinin açılacağına hansı “optimist nəslin nümayəndəsi” inanır axı?
Canıma düşən üşütməyə gəlincə... Srağagün axşam saatlarında morqdan qayıdan həmkarlarımı gördüm. Rəsmən donmuşdular. Hava soyumuşdu, məlum. Morqun qapısı ağzı da külək tutan yer idi, sözüm yox. Amma jurnalistlərin canındakı o üşütmə təkcə təbiətin noyabrda bəxş etdiyi yersiz sazağa görə deyildi. Daha bir göz dağı verilmişdi yazı-pozu əhlinə. Azərbaycanlıların sevdiyi o məsəl - dilini dinc qoyaydı, vurmayaydılar - təsdiqini tapmışdı sanki. Yəni bu o demək idi ki, sabah sən qonşuna ədəb-ərkanla salam verməsən, üstəlik, onu bəyənmədiyini qəzetdə yazsan, qonşun tutub səni bıçaqlaya bilər. Sən də yarımcan gəldiyin xəstəxanadan ölü çıxa bilərsən. Arxanda gözüyaşlı uşaqlar, həyat yoldaşını qoyaraq. Cəzasızlığın baş alıb getdiyi bir ölkədə heç kimin həyatına sığorta yoxdur.
Azad düşüncə, müstəqil fikir... xülyalarına da beləcə bir daş. Bu örnəkdən sonra jurnalistləri, publisistləri nəyin gözlədiyi barədə düşünmək belə qorxuludur. 2005-ci ildən sonra sıraları seyrələn azad fikirli yazarları indi barmaqla saymayacağımıza kim təminat verə bilər?
Bir azdan başlanacaq. Ömründə bu yazarın bir yazısını, hekayəsini oxumayanlar da dillərinə güc verəcəklər, hökumətin, onun-bunun üstündən şimşəkləri çəkmək istəyənlər də. Biri deyəcək, hökumətin əli var, bir başqası deyəcək, xarici qüvvələrdir. İranı Turana, Güneyi Quzeyə qatanlar olacaq. Amma fakt dəyişməyəcək: bu ölkədə hələ də yazısına, mövqeyinə, düşüncəsinə görə insanlar qətlə yetirilir. Təkcə ona görə yox ki, fikirlərini həzm edə bilmirlər. Həm də ona görə ki, adına Azərbaycan deyilən bu cəhənnəmdə cəzasızlıq son həddədir. Qatil əgər kimlərinsə ürəyindən keçən hərəkəti edibsə, bu, onun azad, sərbəst gəzəcəyinin təminatıdır.
Hökumətdən yazmaq olmaz, din adamlarından yazmaq olmaz... Siyahının burada bitdiyinə əminsiz? Onda heç bu yazını da oxumayın. Oxuduğunuza görə sizi də bıçaqlamayacaqlarını hardan bilirsiz?

978 dəfə baxılıb