QEYRİ-ELİT SÖHBƏT...

	16 mart 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

QEYRİ-ELİT SÖHBƏT...

Bu elita söhbəti hələ çox su aparacaq. Hər gün biriləri çıxıb, ortaya yeni iddialar atacaq, biz jurnalistlər də iddia hədəflərini tapıb danışdıracaq, sonra yenidən qarşı tərəf “saz”ı əlinə alacaq, beləcə yaşayıb gedəcəyik... Son durum nə yerdədir?

Maqsud İbrahimbəyov Nizami Cəfərovu antropoloji quruluşuna görə qeyri-insana bənzətdi, Yaqub Mahmudov Əkrəm Əylislini elita saymadı, sonuncu da onu ziyalı maskası taxmaqda ittiham etdi. Görün mübahisə nədən başlamışdı, haralara qədər gəlib çıxdı. Kinonun “davalı hissə”sində Yazıçılar Birliyinin sədri Anar da, öz təbiriycə desək, dostu-qardaşı Rüstəm İbrahimbəyovdan “atəş”i yayındırıb öz üzərinə çəkmək üçün “525-ci qəzet”də bir məqalə ilə çıxış etdi.
Nəyə görəsə, AYB sədrini əksər hallarda intriqalı situasiyalarda, ya birbaşa, ya da yan tərəfdən “atəş açan” görürəm. Mən sadalayım, siz son illərdə Anar müəllimin qoşulduğu “davalı” polemikaları xatırlayın: Əkrəm Əylisli - Anar, Əflatun Amaşov - Anar, Elçin - Anar, Şamo Arif - Anar, Rasim Qaraca (həmçinin postmodernistlər) - Anar... Əksəriyyətində də mübahisə predmeti məişət kontekstində, “sən qapıdan keçəndə çiynin mənə dəydi” xarakterində olub. Son olaraq isə bu elita dartışması. Söhbəti uzatmadan keçmiş deputatın məqaləsində irəli sürdüyü bəzi maraqlı tezislərə diqqət edək.
Məmur özbaşınalığı, ədalətsiz məhkəmələr, nə bilim şəhərin simasının pozulması, qeyri-qanuni tikintilərin çoxluğundan şikayətlənir Anar müəllim. Və deyir ki, müəyyən problemlərə göz yummaqla onları çözmək mümkün deyil, bütün bunları dediyinə görə bəyəm Rüstəm günahkardır? Yox, niyə günahkar olur ki... Sadəcə, uzun illər deputat kreslosunda oturub, bütün bunları dilinə gətirməyən, ancaq dost-qardaşını müdafiə etmək ərəfəsində danışan yazıçı(lar)mız günahkardır. Dostu müdafiə etmək olar, amma illərdir bütün bunlardan əziyyət çəkən xalqı yox?
Biz bunları düşünməkdə olaq, Anar müəllim qəzəblə yazır ki, “elita var, amma səsini çıxarmır, ərinirmi, tənbəllik edirmi, biganəliyi üstün tuturmu, ”azacıq aşım, ağrımaz başım" prinsipiylə yaşayırmı, bilmirəm". Yenə də anlaya bilmirəm, niyə tanınmış yazıçı bizim yanımızda özünü danlayır? Ziyalılarımızın, elə Anar müəllimin özünün sadaladığı səbəblərdən balıq kimi susqun qalmasını biz çoxdan bilirik, əgər o bunu indi anlayıbsa, keçmiş ola. Yox, əgər özü dediyi kimi, istedad və beyin axını nəticəsində şəhərimizin elitası, qaymağının əvvəllərdəki tək nüfuzlu söz sahibləri olmamasını əlində əsas tutursa, deməli, gedənlərin qalanlardan daha cəsarətli və ağıllı olduğunu etiraf edir. Buna görə də ikiqat keçmiş ola.
Daha bir maraqlı məqam. Yazı müəllifi müxalifət mətbuatının, yazarlarının Rüstəm İbrahimbəyovu müdafiə etməsinə qəribə bir şəkildə təəccüblənir. Deyir, guya bəzi jurnalistlər ondan siyasi dartışmalarda alət kimi istifadə edir. Mən də qocaman yazıçımızın bu təəccübünə anlam verə bilmirəm. Əgər məşhur bir ssenarist, yazıçı, hətta Oskar mükafatı qalibi bizim illər boyu dediyimiz həqiqətləri, reallıqları ölkədən kənarda da olsa, təkrarlayırsa, niyə onu müdafiə etməməliyik? Bu, sadə məntiqdir. Bizim kimi düşünənlərin düşüncəsini, fikrini müdafiə etmə məntiqi... Amma eyni zamanda bizim kimi düşünməyənlərə (bu dartışmada Yaqub Mahmudova, Nizami Cəfərova) də tribuna verib, onların fikirlərini oxucuya çatdırma. Bax elə əsl qəzetçilik də bunu tələb edir və burda təəccübə zərrə qədər də yer yoxdur.
Amma Anar müəllim bu yazısında da həmişəki kimi ehtiyatlı davranır. Bir məmur, bir nazir də adı çəkmir. Məsələn, şikayətlənir ki, İçərişəhər sökülür, amma bunda kimin günahı olmasının üstündən sükutla keçir. Sonra deyir, məmur özbaşınalığı var, amma dərhal cümləsini korrektə edir ki, “olmasaydı, bu günə qədər bəzi məmurları işdən çıxarmazdılar”. Binəva oxucu da anlamır ki, bu sadalanan problemlərə görə Anar müəllim kimi günahkar sayır? Yoxsa gənc jurnalist Qan Turalını? Hansını ki, yazının sonunda da olsa, bir neçə cümləylə “döşəyib”?
Ad çəkin, ittihamlarınızın konkret ünvanını göstərin, cənablar! Bu məmləkətdə baş verən bütün qanunsuzluqlara görə konkret şəxslər, səlahiyyət sahibləri günahkardır. Onların adını çəkməyib, sırf hansısa sözü xoşunuza gəlməyən binəva jurnalistlərə yumruq qıcamaq isə, günün məşhur sözü ilə desək, qeyri-elit hərəkət sayılır.
Axı ölkədə həqiqətən də “elita” var?!

720 dəfə baxılıb