“SƏNDƏN YAMAN NİGARANAM”

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

“SƏNDƏN YAMAN NİGARANAM”

Bayılıram bu beynəlxalq təşkilatların, xarici ölkə səfirliklərinin, nə bilim AŞ PA nümayəndələrinin bərli-bəzəkli bəyanatlarına. Ölkədə iri-iri qəzetlər bağlanır, redaktorlar həbs edilir, döyülür, hətta öldürülür, bunlar “bu olay bizi çox təəssüfləndirdi”, “vəziyyətdən nigaranıq”, “yaranan narahatlığa şərikik” kimi bomboz açıqlamalarla kifayətlənir. Məşhur filmdə deyildiyi kimi, o boyda Çörçil bundan geyinir, bunlar hələ fikirləşirlər.

Bir dəfə də olsun görmürük ki, bu təşkilatların təmsil etdiyi ölkələr qarşısında yekə-yekə öhdəliklər götürmüş Azərbaycan hökumətinə bir barmaq silkələsinlər, ən azı sərt şəkildə “Avropa Şurasından çıxarılacaqsınız”, “bu ölkə ilə bütün iqtisadi əlaqələri kəsəcəyik” kimi bəyanatlar versinlər (neftin üzü qara olsun). Nənəm demişkən, elə bil Allah bunları bütün pis işlərə görə narahat olmaq üçün yaradıb. “Missiyanız nədir?” “Bərk narahat olmaq”. Təsəvvür edin, adamlar məvaciblərini narahat olmağa görə alırlar.
Məni qınamayın, amma bu günə qədər mediadan yazan jurnalist olaraq, bir dəfə də olsun, görmədim ki, bu nigaran təşkilatlar rəy bildirdikləri hansısa problemi kökündən həll etsinlər. Gəlin birgə xatırlayaq: bu ölkədə neçə telekanal, qəzet bağlanıb? Neçə-neçə jurnalist döyülüb, həbs edilib? Hansı redaksiyalar binalarından qovulub? Hələ mən mətbuatın qara səhifəsinə yazılmış Elmar qətlini demirəm. Bir dəfə də olsun bu “nigaran” təşkilatların, səfirliklərin səyi nəticəsində hansısa qəzet, telekanal fəaliyyətini bərpa edibmi, bir jurnalistə qarşı fiziki təzyiq faktının üstü açılıbmı, hansısa bir qanunsuzluq aradan götürülübmü? Bağlanan qəzetlərin fatihəsini oxumuşuq, fəaliyyətini bərpa edən telekanal(lar) isə bunu öz səyləri, hakimiyyətlə ortaq dil tapmaları nəticəsində yoluna qoyublar. Həbsdəkilərin azadlığa çıxması isə bircə nəfərin iradəsinə bağlıdır (Hətta o gün ekspertlərdən biri bizdən xahiş etdi ki, əfv mövzusunda çox yazmayın, bu, “yuxarılar”da qıcıq yaradır, ona görə fərman imzalanmır).
Tamam, qarşı tərəfin də səsi qulağıma çatmaqdadır: biz heç bir ölkənin daxili işlərinə qarışmırıq, sadəcə, olayla bağlı rəyimizi bildiririk. Amma məni qınamayın, bir rəy ki, problemin həllinə bir damla xeyir vermir, onun səsləndirilməsi də adamda, sadəcə, qıcıq oyadır. “Amerikan gülüşü” deyilən ifadə əbəs yerə yaranmayıb ki... Diplomatik amerikalılar ölüm xəbərini belə adama elə üz ifadəsi, jest və sözlərlə çatdırırlar ki, deyirsən, indicə səni toya çağıracaqlar. Qarışıq, uzun cümlələr, anlaşılması mümkün olmayan söz qələbəliyi. Mənim bir rəfiqəm var, uzun illər Amerika şirkətində işləyəndən sonra artıq onlara bənzəməyə başlayıb. Hansısa bir dərd-sərin olanda görüşüb, danışır və hər zaman istisnasız olaraq, eyni cavabı alırsan, “bu, təəssüfləndirici haldır”. İnanın, ətim tökülür.
Son olaraq, ölkədə fəaliyyət göstərən üç xarici radiostansiyanın taleyi tükdən asılıdı. Hakimiyyət “səsinizi batıracağıq” deyə dirəşib. Bu günə qədər içi həmin radiostansiyaların rəhbərliyi qarışıq, bir tutarlı cavab, bəyanat eşitmisiniz? “Biz hələ məlumatı dəyərləndiririk və necə cavab verəcəyimizlə bağlı düşünürük”, “Ümid edirik ki, hakimiyyət azad sözün boğulmasına imkan verməyəcək”, “Bu, Azərbaycanda plüralist medianın inkişafına xeyir gətirməyən, əksinə, ona zərbə vuran addım olardı”... Bu sitatlar həmin radiostansiya rəhbərlərinin və ya xarici təşkilatların yaydıqları bəyanatlardan götürülüb. Ölkədə azad medianın anasını ağladıblar, bunlar deyir ki, radioların bağlanması plüralist medianın inkişafına xeyir gətirməyən addım ola bilər. Jurnalistlər gecə evlərinə qorxa-qorxa gedirlər, misterlər bəyan edir ki, “ümid edirik, hakimiyyət azad sözün bağlanmasına imkan verməyəcək”. Gör heç sözdü? Bəs bu günə qədər bağlanan qəzetlər, həbs olunan, döyülən, öldürülən jurnalistlər kimin “kitab”ına yazılmalıdı?
Nə deyim, məsəli bizdən və həmkarlarımızdan iraq, amma “Poçt qutusu”nun Novruzəlisi kimi, tutulanda, başımıza bir iş gələndə onlar “bir az bikef olurlar”. Sonra hakimiyyət öz “xod”una hansısa kiçicik bir problemi həll edir, onlar “narahat olmağa” başqa bir obyekt tapırlar. Nə isə, hərənin çörəyi bir şeydən çıxır, onlarınkı da nigarançılıqdan. Allah kəssin belə çörəyi...

1103 dəfə baxılıb