YENƏ HƏMİN ANAR MÜƏLLİM BARƏDƏ...

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

YENƏ HƏMİN ANAR MÜƏLLİM BARƏDƏ...

Anar müəllim məni heç təəccübləndirmədi. Açığı, elə gözləyirdim ki, bir-iki günə barəsində yazılanları toplayıb, bir yekə cavabla “525-ci qəzet”də çıxış edəcək. Adının daşıdığı mənaya uyğun olaraq, ötüb-keçənləri anacaq, miladdan əvvəl deyilmiş sözləri sandıqdan çıxarıb, ortaya tökəcək... Elə yazısının başlığı da bu ruhdadır: “Yenə həmin məsələlər barədə”...

Xətrinə dəyməsin, amma elə son yazısından da görünür ki, Anar müəllim intriqa, söz duelindən ötrü yumşaq desək, darıxırmış. Hətta nəyə görəsə, mənə elə gəlir ki, AYB sədri çoxdan kimlərinsə hədəfinə çevrilmədiyi, polemikalardan uzaq olduğu üçün özünü unudulmuş, “ofsayt”da qalmış hesab etdiyi üçün meydana çıxıbmış. Dostunu müdafiə etmək adı altında əslində özünə keçmişdə və indi deyilənlərin hesabını yenə, növbəti dəfə, bir daha sormaq istəyirmiş. Amma məsələnin ən maraqlı cəhəti bilirsiz həm də nədir? Xalq yazıçısı ilk məqaləsində bəyan etmişdi ki, artıq bu polemikaya qoşulur. Hətta meydan oxurcasına “atəş”i dostu Rüstəm İbrahimbəyovdan yayındırmaq missiyasını üzərinə götürmüşdü. Sonra nə oldu? Anar müəllim fikrini dedi, onun fikrinə qarşı çıxanlar isə əks-arqumentlər irəli sürüb, onu tənqid etməyə başladılar. İndi AYB sədri başlayıb ki, ay aman, qoymayın, məni sancırlar, üzərimə gəlirlər, hücuma keçiblər... Müəllim, türklərin sözü olmasın, bu nə pəhriz, bu nə turşu? O ki sonradan məsələni şəxsiləşdirib, “mənə qarşı kampaniyaya başladılar” deyəcəkdiz, nə işiniz vardı bu dartışmaların içində? Gedib AYB-nin yenicə təmirdən çıxmış otaqlarında oturaydınız də...
Biz sizin şəxsiyyətinizi təhqir edən hansısa cümlə yazmışıqmı? Sadəcə, demişik ki, nəyə görəsə, son vaxtlar Anar müəllim daha çox şəxsi müstəvidəki polemikalarda görünür. Və sonra da normal jurnalist kimi bu polemikaları xatırlatmışıq. Bizim bunları bilməyimiz, təvazökarlıqdan uzaq olsa da, normal jurnalist olmağımıza, işimizi yaxşı bilməyimizə dəlalət edir. Digər tərəfdən, bəlkə Anar müəllim unudub, amma o polemikaların əksəriyyətini biz qələmə almışıq. Yəni diktafon uzadan kimi canla-başla bütün tərəflər danışıblar, hətta bəziləri redaksiyamıza telefon açıb, israrla mövqe bildiriblər.
Yeri gəldi, xatırladım. Elçin Əfəndiyevlə Anarın davası sonuncunun İlyas Əfəndiyevin yubileyinə qatılmaması ilə bağlı olmuşdu. Təsəvvür edin, həmin ərəfədə ölkə bir-birinə dəymişdi, ziyalıların Qarabağ səfəri, jurnalistlərin “partapartla” həbsi, Qəbələ RLS-lə bağlı həyəcanlı situasiya hamını silkələyirdi. Bizim milli elitanın nümayəndələri isə balaca uşaqlar kimi “mənim atamın yubileyinə niyə gəlmədin?”, “vallah, gələcəkdim, Türkiyədə işim çıxdı” kontekstində yekə-yekə yazılar yazırdılar. Bax Anar müəllim həmin Anar müəllimdir. İndi deyir, şəxsi məsələləri ictimai müzakirəyə çevirmək olmaz...
O ki qaldı Anar müəllimin “mehriban ailə dueti” barədə dediklərinə, birincisi, “Yeni Müsavat” ailə podratı deyil və burada ailə qanunları rol oynamır. Bu redaksiyaya fikrini müstəqil ifadə etməyi bacaranlar yığışıb. Biz bütün həmkarlarımızın yazısını sizlər kimi qəzetin səhifəsində oxuyur, yazmazdan əvvəl bozbaş yeyə-yeyə köşə yazıları barədə müzakirə aparmırıq; bir-birimizə instruksiya, nə bilim, strategiya-filan vermirik. Bəzən ayrı-ayrı redaksiyalarda, hətta ölkələrdə yaşayan jurnalistlər belə eyni fikri, ideyanı müdafiə edən məqalələrlə çıxış edirlər. Deməli, hörmətli Anar müəllimin məntiqinə görə, onların hamısı “mehriban ailə dueti” və ya triosudular? Bax, işlə ailəni, ailə fərdlərini qarışdırmaq deyəndə biz bunu nəzərdə tuturuq.
Digər tərəfdən, bizim heç kimə birmənalı münasibətimiz yoxdur, çünki jurnalistik. Necə deyərlər, dünənki işinə görə çox sağ ol, bugünkünə görə cavab ver. Sabah Rüstəm bəy millətin, xalqın mənafeyinə zidd hansısa fikir söyləsin, qələmimizlə onu da “sığallayacağıq”. Və ya Anar müəllimin hansısa səmimi addımını beşəlli alqışlayacağıq. Bizimçün, AYB sədrinin təbirincə desək, heç kim “gülməşəkər” statusunda deyil.
Kim nə deyir, desin, mən Anar müəllimin xətrini çox istəyirəm. Bugünkü heç bir hərəkəti, özü demiş, iynəli sözü “Ağ qoç, qara qoç”, “Anlamaq dərdi”, “Dantenin yubileyi”, “Beşmərtəbəli evin altıncı mərtəbəsi”, “Dədə Qorqud” kimi onlarla gözəl əsərin müəllifi olaraq ona hörmət bəsləməyimə əngəl ola bilməz. Amma 70 illik yubileyində elə mənə verdiyi müsahibəsində çox gözəl bir cümləsini ona xatırlatmaq istəyirəm: “Həyat 70 yaşdan sonra başlayır”.
Bəli, heç olmasa “yeni həyat”ınızı cavanlardan özünüzə düşmən yaratmaqla keçirməyin, hörmətli Anar müəllim. Və onların yazılarının, sizə qarşı verilən müsahibələrin monitorinqini keçirməyə həsr etdiyiniz enerjini lütfən yeni bir “Ağ liman” yaratmağa yönəldin. Biz sizin gözəl əsərlərinizi gözləyirik, tikanlı cavablarınızı yox.

1573 dəfə baxılıb