SƏN DƏ BİZİM MƏHƏLLƏDƏNSƏN...

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

SƏN DƏ BİZİM MƏHƏLLƏDƏNSƏN...

Bu mövzunun çürüyü çıxdı, bilirəm. Amma bunu yazmadan da keçə bilməyəcəm, qüsura baxmayın. Sözümün canı xalq yazıçısı, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin katibi Çingiz Abdullayevin ötən saylarımızdan birində bizə verdiyi müsahibədədir. Bəndəniz Çingiz müəllimdən soruşmuşdu ki, Rüstəm İbrahimbəyovu müdafiə kampaniyasına qoşulduğunuza görə peşmansınızmı? Cavab xeyli ilginc idi, icazə verin xatırladım: “Mən uşaqlıqdan bilmişəm ki, həyətdə sənin dostunu, tanışını döyürlərsə və sən qaçırsansa, sabah səni döyəndə o da qaçacaq. Ona görə də dostumu, tanışımı döyəndə mən qaçıram onu müdafiə etməyə”.

Düzü, belə cavab gözləmirdim (niyəsini bir azdan yazacam), ona görə təkrar dəqiqləşmə aparma zərurəti hiss edərək, “ancaq dostunuzumu, Çingiz bəy?” deyə soruşmuşdum. Gözəl ağa gözəl idi, vurdu bir çiban da çıxardı... Çingiz bəy “kruq”u bir az da genişləndirərək “lap həyət, məhlə yoldaşım olsun. Görünür, bu mənim pis xarakterimdir. Sakitcə keçib gedə bilmirəm”, cavabını vermişdi.
Məni qınamayın, amma həmin an bütün bəlalarımızın bax elə bu “məhəllə” təfəkküründən qaynaqlandığını kəşf etdim özümçün. Təsəvvür edin, ölkə bu qədər dərdlər, bəlalarla qovrulur, jurnalistlər həbsdə çürüyür, bayırda təqaüdünü ala bilməyən qocalar, korrupsiyadan əziyyət çəkən insanlar... qan ağlayır. Amma bizim ziyalılarımız ancaq öz dostlarının, həyət, məhəllə yoldaşlarının ayağına daş dəyəndə dilə gəlirlər. Özü də bilirsiz niyə? Özlərini sığortalamaq üçün, sabah ayaqlarına daş dəyəndə məhəllə yoldaşları da onları müdafiə etsin deyə. Sanki bu ölkədəki digər dərd-sərin, millətin problemlərinin onlara aidiyyəti yoxdur. Həbsdəki jurnalistləri niyə müdafiə etmirsiniz? Əşi, onların Mətbuat Şurası, Həmkarlar İttifaqı var da...
Ötən yazısında həmkarım Nazim Sabiroğlu yazmışdı ki, bu milli elita söhbəti əslində “şəhərli-kəndli” davasının nəticəsidir. Amma mənə elə gəlir, həmkarım məsələni bir az qloballaşdırıb. Məsələ, sadəcə, məhəllə davasıdır. Rüstəm İbrahimbəyov, Fərhad Bədəlbəyli, Tahir Salahov, Arif Məlikov, Lütfi Zadə, Anar... Bunlar bir məhəllənin “cayıllar”ı olublar. Eyni ziyafətlərə qatılıb, eyni tamaşalara gediblər, uşaqlıqları, gənclikləri qonşu məktəblərdə, universitetlərdə keçib. Ortaq dostları, düşmənləri var, hətta bəlkə bəyəndikləri şərab, musiqi növləri də eynidir. Buna görə də ayrıca, toxunulmaz “kasta”dılar; kimsə onlara bir kəlmə söz deyirsə, deməli, məqsəd onları qırmaqdı, buna qarşı dərhal yumruq kimi birləşmək lazımdır. İşdi, söhbət onlara dəyməyən ilandan gedirsə... Amaaaaan, qoy o ilan min il yaşasın...
“Bizi qıracaqlar, öldürəcəklər” deyib, dad döyürlər. Amma az keçmədən məlum olur ki, bu vay-şivənin səbəbi bir-iki postmodernist yazarın hərdən barələrində nəsə “qurdlu” bir fakt tapıb tirajlamasıdır...
Ayıbdır söyləməsi, mən də şəhər uşağıyam və məhəllələr arası davaları görə-görə böyümüşəm. Bizim məhəllənin qızına söz deməyə görə qan su yerinə axar, amma “məələ uşaqları” sırf qəşəng qızlara söz atmaq üçün “Torqovı”ya axışardı. Bizim həyətdəki maşınların şüşəsini qırmaq “zapadlo” sayılar, amma qonşu həyətlərdəki bahalı maşınların təkərini, maqnitafonunu sökənlər “hörmətli, cəsur oğlanlar” sayılardı. Bax belə...
Çingiz müəllim müsahibədə özünü bu “təəssübkeşliyinə” görə azca danlayır da. “Görünür, bu mənim pis xasiyyətimdir”, deyir. Pis xasiyyət olmasına pisdir ey... Amma ona görə yox ki, siz supertəəssübkeşsiniz; sadəcə, ona görə ki, öz dar gününü düşünən, dar çevrədə hərlənməyə üstünlük verən bir ziyalımızsınız. Bu isə AYB katibinə, digər adı ilə desək, cənab Dronqoya yaraşmayan cəhətdi. Belə olanda ancaq ailəsinin boğazını düşünərək rüşvət alan müəllimi, baş həkimin haqqını verə bilmək üçün xəstənin dərisini “üzən” həkimi və sairi necə qınayaq? Axı ziyalımız da məhəllə uşaqlarının təəssübünü çəkmək lazım olanda ayağa qalxır...
P.S. Məhəllə demiş, axı vaxtilə “Azadlıq” qəzeti, “Turan” agentliyi də Yazıçılar Birliyi ilə eyni küçədə yerləşirdi. Həmin məntiqlə Qənimət Zahid, Mehman Əliyev də Çingiz Abdullayevin məhəllə yoldaşı sayılmalıydı. Bu KİV-lər binasından köçürüləndə, baş redaktor türməyə düşəndə nəsə AYB katibinin səsi çıxmadı. Deməli, məsələ məhəllədə yox, məhəllə yoldaşının kimliyindədir...

1209 dəfə baxılıb