“LAZIM” QAPINI DÖYÜR...

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

“LAZIM” QAPINI DÖYÜR...

“Hökumətimiz, şanlı dövlətimiz məktəbimizə bu gözəl-gözəl partaları, lövhələri hədiyyə edib ki, siz yaxşı oxuyasınız, gələcəkdə savadlı insanlar olasınız...”, “İndi bizim torpaqlarımız yağı düşmənin (?!-S.T) işğalı altındadır. Cənab prezidentimiz lazım bildiyi vaxt bu torpaqları düşmən işğalından azad edəcək...”

İbtidai sinif uşaqlarının kabinetindəyəm və bu siyasi, hətta deyərdim, “geopolitik” çıxışı eşidəndə, inanın ki, ilk növbədə özümə yazığım gəlir. Sinif müəlliməsinin hələ sümüyü bərkiməmiş, siyasət haqqında anlayışı valideynlərinin arabir küsüşməsi və bu zaman bir-birinə qarşı sərgilədiyi soyuq davranışlardan uzağa getməyən cocuğa dediklərinə bir bax... Lazım gəlsə, torpaqlar qaytarılacaqmış. Ay camaat, dövlət məktəblilərə parta, lövhə hədiyyə edibmiş, xəbərimiz yox...
Axır vaxtlar ya xoşbəxtçilikdən, ya da əksinə, yolum tez-tez Bakı məktəblərindən birinə düşdüyündən maraqlı müşahidələr aparmaq imkanı qazanıram. Girişdə yazdığım o dahi geopolitik cümlələrdən isə həmin məktəbin (əminəm ki, digərlərinin də) otaqlarında hər gün eşidilir. Ağzından süd iyi gələn körpələrin boynuna elə sinif otağına girən kimi özləri boyda yük qoyulur. Hökumət bunlara parta-yazı taxtası hədiyyə edibmiş. Kimə gəlirsiniz? Təkcə elə bu ilin 28 sentyabr tarixində həmin o “səxavətli” Təhsil Nazirliyi Dünya Bankı ilə 25 milyon ABŞ dolları məbləğində kredit sazişi imzalayıb. Bu nazirlik 92-ci ildən bəri Dünya Bankının üzvüdür və bu 16 il ərzində Dünya Bankı ölkədə keçirilən 45 layihəyə 2 milyard dollardan artıq vəsait ayırıb. Yəni deməyim odur ki, həmin 2 milyarda o partalar, stol-stullar, nə bilim, təbaşirlərin alınması da daxildir. Bəlkə o məsum körpələr bilmir, amma haqqında danışdığım kreditlərin qaytarılması da onların ata-anasının məvacibindən tutulan vergidən ödənilir. Yəni məndən alıb, mənə verir və boynuma böyük bir minnət qoyur. Mən siyasətçi-filan deyiləm, amma bilirəm ki, bu açıqlamanın kökündə ciddi siyasi çalarlar var. Uşağı müti ruhda böyütmək, “biz sənə hər şey edirik, sən bizə borclusan” psixologiyasını aşılamaq...
Bəlkə də elə bu mənzərələrə görə indi Azərbaycan valideyninin ən böyük problemi övladını normal məktəbdə oxutdurmaqdır. Hətta bunun üçün absurda varanlar da var. O gün bir tanışım danışır ki, oğlunu hazırda paytaxtdakı az-çox nüfuzu olan liseylərdən birinə qəbul elətdirmək üçün 10 ay xərc töküb. Təsəvvür edin, həmin liseyin hazırlıq sinfində bir ay təhsil almaq haqqı keçən il 80 manat imiş. Həftədə iki dəfə dərs və axırda imtahan... Amma uşağın liseyə qəbul olunacağına təminat yoxdur. Sən bir ildə 800 manat pul xərclə ki, uşaq normal bir məktəbə qəbul olunsun. Bunun adı absurd deyil, nədir?
Axı elə Təhsil Nazirliyi də milyonlarla, milyardlarla manat “xərc tökür” ki, məktəblər təmir olunsun, müəllimlər təkmilləşsin. Elə mənim bildiyim 25 min dollar vəsait təkcə müəllimlərin təkmilləşdirilməsinə həsr olunub. Hanı o “təkmilləşmiş” müəllimlər? Vaxtınız olanda Ağdamda, nə bilim Ucarın hansısa ucqar kəndində pilot məktəblərin təmirinə ayrılan vəsaitlərlə maraqlanın. Adamın gözü kəlləsinə çıxır. Bəs niyə həmin məktəblərdən indiyədək yüksək göstərici nümayiş etdirən məzunlar çıxmayıb?
İndi orta məktəblərdə normal müəllimlər barmaqla sayılacaq qədərdir. Filan müəllimənin sinfinə düşmək üçün yaranan basabas, araya girən tanış-bilişlər... Sanki nəsə sağalmaz xəstəliyin müalicəsi üçün xaricdən həkim gətizdirirsən. Bəs, “Evdə məktəb” sisteminin necə qol-budaq atdığı barədə məlumatlısınız? Əslində müəyyən xəstəlikləri olan uşaqlar üçün nəzərdə tutulan bu sistem artıq Bakı məktəblərinin yarıtmazlığı üzündən valideynlərin alternativinə çevrilib. “Müəllim evə gəlsin, uşaq məktəbdəki rəzilliklərdən maksimum uzaq olsun”; əksəriyyət belə düşünür.
Əslində bu yazdıqlarım, AzTV-nin təbirincə desək, Bakı məktəblərindən cəmi bir-iki lövhəydi. Reallıqlar isə bundan qat-qat ağır və dəhşətlidir. Müəllimə də sonra deyir ki, lazım gəlsə...
Lazım gəlib ey, sadəcə, siz qapını açmırsınız.

1328 dəfə baxılıb