BİR AXŞAM ƏLƏT ÇÖLÜNDƏ...

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

BİR AXŞAM ƏLƏT ÇÖLÜNDƏ...

Keçən ilin bu günü, bu saatı, hətta bu dəqiqəsində harda olduğumu soruşsanız, qarışıq jurnalist qrafikimə rəğmən saat dəqiqliyi ilə buna cavab verə bilərəm. Ələt çölünün düz ortasında, içindən neft axan borulardan birinin üstünə çıxıb, “Azad söz!”, “Jurnalistlərə azadlıq!” deyə bar-bar bağırırdım. Dəli-filan olmamışdım, əziz oxucu, sadəcə, insan haqları günü münasibətilə keçirilən tədbirdən sonra bir qrup jurnalist və “Dalğa” Gənclər Təşkilatının fəalları toplaşmışdıq ora.

Qaranlıqda göz-gözü görmürdü, amma telefonların ekranı ilə oranı bir az işıqlandırmağa nail olmuşduq. Şəhərin gəzməli, görməli, sotunun qiyməti neçə yüz min dollarlarla ölçülən yerlərində aksiya keçirmə hüququ əlindən alınan qələm əhli özünü vermişdi ilan mələyən çöllərə. Doğrudu, simvolik aksiya idi, səsimizi bizdən başqa eşidən yox idi, polis üstümüzə şığımırdı və sair. Amma bütün hallarda səsimiz çıxırdı da. Bu, böyük təsəlli idi.
Söz Azadlığını Müdafiə Komitəsi deyilən bir təşkilat da yaratmışdıq o vaxt. Bizə görə bütün təzyiqlərin, acı günlərin zirvəsi idi həmin ərəfə. Bəlkə də elə bu səbəbdən mövcud olan bütün müdafiə komitələrini bir tərəfə atıb, ümumi, geniştərkibli bir qurum yaratmaqda tapmışdıq çarəni. Sonra nə oldu? Ələtdən üzü bu yana bir dəfə də olsun jurnalistlər nə yığışıb aksiya keçirə bildi, nə etiraz səslərini çıxardı. Bəs acı günlərin zirvəsindəydik, nə baş verdi? Hər şey düzəldimi o gündən bu günə ki, səs-səmirimiz çıxmır?
“Sakit dayanaq, səsimizi çıxarmayaq, bəlkə əfv oldu”, “Aksiyaya-tədbirə ehtiyac yoxdu, yoxsa içəridəkiləri incidərlər”... Son ayların “strategiyası”, təəssüf ki, budu. Hansı mərkəzdən gəlib bilmirəm, bircə onu bilirəm ki, sükutu pozmaq təxminən təxribatçılıq kimi qəbul olunur. Bir neçə il əvvəl bizim redaksiyada media kapitanlarının iştirakı ilə geniş dəyirmi masa təşkil olunmuşdu, redaktorlar “indi mətbuatın ən ağır dövrüdür” fikrinə görə yekə bir dartışma etmişdilər. Yəni mətbuat o qədər ağır vəziyyətlərə, günlərə düşmüşdü ki, redaktorlar onların içindən ən ağır olanını seçməyə çalışırdı. Ağır günlərin ən ağırı...
Baxın, son olaya. Qənimət və Sakit Zahidov qardaşlarına bir həftəlik azadlıq verdilər, hamımız ani olsa da, yüngülləşdik. “Tamam, artıq çətin günlər arxada qaldı” deyə düşündük. Yas yerinə - atalarının ölümünə görə qardaşlara başsağlığı verməyə gedənlər isə bu vəsiləylə olsa da, onları azadlıqda gördüklərinə sevindilər. Və bu sevinci utana-utana bölüşdülər. Qardaşların da itirdikləri atalarına görə bir gözü ağladı, amma müvəqqəti azadlıqlarına görə o biri gözləri güldü. Nəticə? Yenə sıfır. Bizə görə, qardaşları sanki ikinci dəfə həbs etdilər. Bəs nə oldu? Deyirdilər, sakit dayanın, yaxşı olacaq...
O gün qəzetlərdə hüquq müdafiəçilərindən birinin əfvlə bağlı açıqlamasını oxudum. Deyir, ya bu ayın onunda, ya da sonunda əfv olacaq. Şeir kimi... yox ey, lətifə kimidir, adam artıq əfvlə bağlı bu söhbətləri eşidəndə az qalır gülsün.
Deyəsən, Fikrət Sadığın belə bir şeiri vardı. Yazmışdı ki, vaxtilə Ələt vardı, Ələtə gedirdik, amma indi “Elit” var, “Elit”ə gedə bilmirik. Bax, Fikrət müəllim, indi heç Ələtə də gedə bilmirik. Ələtdəki tədbirin iştirakçılarından biri “Türklər hər zaman çöllərdə böyükdür” demişdi. Əslində böyük həqiqətdir, amma indi çöllər həminki olsa da, adamlar həminki adamlar deyil....
P.S. Günün daha bir lətifəsi. “Sərhədsiz Reportyorlar” Təşkilatı Zahidov qardaşlarının həbsxanaya qaytarılmasına görə kədərlənib. Bu da irəliləyişdir. Adətən bu təşkilatların narahat olmasına, nigarançılıq keçirməsinə öyrəşmişdik. İndi kədərlənirlər, bir az keçsə... Dedim axı, lətifədi...

1555 dəfə baxılıb