6 YANVAR ÇATANDA... | Yeni Müsavat

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

6 YANVAR ÇATANDA...

Britaniya alimləri 5 yanvarı, yəni dünəni ilin ən stresli günü seçib. Ərinmədən bu gündə adəti üzrə nələrin baş verdiyini, bunun insan psixikasına necə təsir göstərdiyini təsbit edərək nəticə çıxarıblar. Sizcə, onların stresinə nə səbəb olsa yaxşıdır? İş yoldaşlarının yemək yeyərkən ağzını marçıldatması, burnunu çəkməsi və telefonla hündürdən danışması. Bütün bunlar uzun bayram günlərindən sonra işə çıxan britaniyalıları əsəbləşdirir, qıcıqlandırırmış. Ay sizin məzəniz olsun... Bəxtəvərlər...

5 yanvar bizim də ölkəmizdə öz stresləri ilə yadda qalıb. Məsələn, iki il öncə bu günlərdə benzinin qiymətinin qəfil qalxması bütün ölkə iqtisadiyyatının, dolayası ilə vətəndaşın belini qırmışdı. Bu il təxminən elə həmin tarixdə şəhərin və ölkənin bir neçə yerində qaz partlaması, dəm qazından ölmə olayları mətbuatı başına götürüb. Mətbuat demiş, dekabrın 31-dən bəri Azərbaycan jurnalistlərinin də stresi keçməyib. Qələm əhli il boyu “31 dekabrda əfv olacaq, jurnalistlər azadlığa buraxılacaq” vədinin puçluğunu öz gözü ilə bir daha gördü. Hələ xarici radiostansiyalar... Bir yük də ordan. Hələ ki stresimiz davam edir. Məşhur tamaşada deyildiyi kimi, bizim kreslo yavaş-yavaş yanır...
Amma insaf naminə, bu istirahət günlərinin xüsusilə də jurnalistlər üçün cəmi bir müsbət cəhəti var ki, baş-beynin az da olsa informasiyadan, özü də əsasən rəngi qara olanlarından uzaqlaşır. Gün ərzində telefonuna evləri uçan sakinlərdən, türmədə incidilən məhbus həmkarlarının ailələrindən, müəllimi tərəfindən döyülən şagirdin valideynindən telefon zəngi gəlmir. Bir növ ölkə əhalisinin böyük qismi kimi sən də “peysərə verib” yaşaya bilirsən.
Doğrudur, bir az qar əhvalını korlayır, bir az bərbad yollar, bir də tez-tez sönən işıq, buz bağlayan su boruları. Bir daha əmin olursan ki, məhz bizim ölkədə qar ancaq balacaları sevindirir. Təbii, əgər onların da ayaqqabıları su buraxmırsa...
Bu arada dövlət məmurları, nazirlər, oliqarxlar da bir az istirahət edir. Bizim əlimizdən təbii ki. Öz aramızdı, hər gün qəzet səhifəsini açıb, barələrindəki tənqidləri oxumaq da az stress yaratmır. Bax, 6 günlük qəzetsizlik məhz onların işinə yaradı, istirahətlərini gözəlləşdirdi.
İstirahətin gözəlləşdirilməsi demişkən, mən bu qəzetsiz günlərimdə bir maraqlı tamaşaya getdim ki, hələ də onun təəssüratı altındayam. Uşağı Kukla Teatrına aparmışdım, fürsətdən istifadə edib özüm də “Quyil şəhəri və ya qış nağılı” adlı tamaşaya baxdım. Ron Havrdın əsəri əsasında tamaşaya qoyulan tamaşa günümüzlə necə səsləşirdi, təsəvvür belə edə bilməzsiniz. Deməli, şəhərin meri var və hər bayram günündə “ilin adamı”nı seçir. Şəhərə çıxır, abadlıqla məşğul olur, ağaclar əkir və sair. Mer personajını isə sadəcə görməniz lazımdır. Danışığı, jestləri, yerişi... İnanın, bizim Hacıbala Abutalıbovla bir almanın yarısıydı. Tez-tez fikrini dəyişir, hər sözə müdaxilə edir, pafoslu-pafoslu nitqlər söyləyir. İlin adamına gəlincə, seçim ibrətamiz olur. Quyil şəhərindən bir az kənarda yaşayan Feyri adlı əcaib, çirkin bir məxluq yeni il bayramına, şəhərə nifrət etdiyi halda nağılın sonunda “haqqın yolu”na qayıdır və bu statusa layiq görülür. Göydən almalar düşür, uşaqlarsa sevincdən bağırışır...
Bütün hallarda, mən Kukla Teatrı rəhbərliyinin bu nağılı təsadüfən seçdiyini düşünmək istəyirəm. Əks halda, “nağılları” bircə günə oxunar və ya İntiqam Soltanın “Uşaq Teatrı” kimi şəhərin mərkəzindən didərgin salarlar ki, son nəticədə bundan itirən də cocuqlarımız olar. Bunusa heç kəs istəməz, eləcə də mən (Amma vaxtınız olsa, tamaşaya baxın, parodiyadı).

***

Onu deyirdim axı, britaniyalılar üçün bu gündən stresli günlər bitir. Hər şey axara düşür, iş yoldaşlarının ağzını marçıldatması, qulağını qurdalaması və telefonla uca danışması normaya çevrilir. Ta ki, növbəti 5 yanvara kimi. Sağ əliniz başımıza. Bizim 6 yanvarımız nə vaxt yetişəcək, Allah bilir...

1278 dəfə baxılıb