İKİ AKİFİN İKİ YÜZ FƏRQİ...

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

İKİ AKİFİN İKİ YÜZ FƏRQİ...

“Akif canım-ciyərimdi, gözümün işığıydı. Zor anlarımda ona tutunur, ondan güc alırdım”. Türkiyənin baş naziri Rəcəb Tayyib Ərdoğan sözçüsü Akif Bekinin qəfil istefasını qiymətləndirərkən deyib bunları. Bilənlər bilir, bilməyənlərə isə xatırladım ki, Ərdoğan vəzifəyə gələn gündən bəri onun bütün “ÇP”lərini, mətbuata qarşı kobudluqlarını malalayan şəxs olub Akif Beki. Ərdoğan sözləri dağıdıb, bu onun arxasınca yığa-yığa gəlib.

“Sayın başbakan öylə demək istəmədi” sözləriylə başlayardı Akif bəyin bütün brifinqləri. Ona görə də jurnalistlər arasında ləqəbi “Ərdoğanın redaktoru” idi. Di gəl ki, baş nazir redaktorunu, özü demiş, canı, ciyəri, sağ qolunu bir gündə itirdi.
Bunun Azərbaycan oxucusuna nə dəxli var? “Ac həriflər”in məşhur qəhrəmanı kimi “həəə, nə olsun” narazılığınızı eşidir kimiyəm. Amma tələsməyin, mən düz qulağımızın dibindəki ölkədə mediaya, qələm əhlinin sözünə nə qədər əhəmiyyət verilməsinin örnəyini daşdan keçən arqumentlərlə sizlərə nümayiş etdirəcəm. Necə olur ki, türk abilərimizin bişirdiyi dönərləri yeyir, çəkdiyi seriallara baxır, tikdiyi pal-paltarları geyinirik; amma bir qaşıq demokratiya öyrənməyə gələndə yaxamızı kənara çəkirik?
Sözümün canı odur ki, bizdə Akif Bekinin “prototip”i ya Prezident Aparatı mətbuat xidmətinin rəhbəri Azər Qasımov ola bilər, ya da baş nazirin mətbuat xidmətinin rəhbəri Akif Əli (bu da Akif). Təbii ki, bu şəxslərin də səsi ayda-ildə bir dəfə gələr, ya gəlməz. Şəxsən mən Akif Əlinin səsini sonuncu dəfə 2004-cü ildə - Yazıçılar Birliyinə sədr seçkiləri ərəfəsində eşitmişəm. Nəsə Anarla bir-birini qırırdılar, axırda Anar onu qurumdan çıxardı. Azər Qasımova gəlincə, o da şəkərbura kimidir, bayramdan-bayrama görünür. Ayrı vaxt nə səsini eşidir, nə də açıqlama ala bilirik. Özündən deyən 10 jurnalistdən soruşun, ayda demirəm, kvartalda bir dəfə ondan açıqlama alıblarsa, qızıldan “Media açarı” onlara halaldır. Ona görə də bu adamların nə vaxtsa istefa verib çıxmaları nə media, nə ölkə əhlinin türklər demiş, umurunda olmaz. Halbuki baxın Türkiyəyə, jurnalistlər iki gündür “Akif Bekinin istefası arxasında yatan gerçəklər” başlığı ilə palaz-palaz yazılar yazır.
Doğrudur, dünyanın harasında olursa-olsun, jurnalistlər sözçüləri sevməzlər. Xəbəri ilk mənbədən almaq varkən, ikinci adamların kiçiklik kompleksi, Roma papasından artıq katoliklik ədası ilə jurnalistlərlə davranışı hər zaman qıcıq yaradır. Amma dediyim kimi, bu, dünyanın başqa yerlərindədir. Bizdəsə dövlət başçısının və ya baş nazirin mətbuat konfransı, brifinq keçirməsi ancaq jurnalistlərin röyasını bəzədiyindən onlarçün “ikinci şəxslər” səhrada su kimidilər. Təki danışsınlar, bir söz söyləsinlər, nəyəsə aydınlıq gətirsinlər. Təəssüf ki, bizdə vəziyyət lap katastrofikdir. 21-ci əsr terminiylə desək, hökumət də, onun sözçüləri də bizi sözün həqiqi mənasında iqnora atıb. Onlar bizimçün sirli varlıqlardır.
Məsələnin ən maraqlı cəhətlərindən biri baş nazirin onu tərk edən (hara getdiyini bir azdan yazacam) sağ qolu barəsində dediyi sıcaq sözlərdir. Siz heç bizim ölkədə istefa verən dövlət məmuru barədə - hərçənd ki, bizdə istefalar nadir halda olur, məmləkət əsasən vəzifədən çıxarılan, bir çox hallarda dərhal türməyə göndərilən məmurlarla doludur - baş nazirin, prezidentin gözəl söz söylədiyini görmüsünüz? Bizdə adamların tərk etdiyi kreslonun istisi soyumamış açıqlamalar verilir ki, sən demə, korrupsioner, dövlət çevrilişçisi, nə bilim dələduz imiş. Evlərindən külçə-külçə qızıllar tapılır, etdikləri və etmədikləri əməllər barədə hökumət televiziyalarında seriallar çəkilir və sair. Özünüz yaxşı bilirsiniz, mən niyə təkrarlayım ki?
Və bir də. Akif bəyin bu boyda cah-cəlalı əlinin tərsi ilə itələyib, hara getdiyini bilirsinizmi? Eks sözçü köşə yazarlığına qayıdırmış, xəbəriniz olsun. Deyirmiş ki, mətbuatdan ötrü darıxıb. Daha adam bu ölkədə mətbuatdan ötrü darıxmasın neyləsin? Bir yerdə ki, köşə yazarının məqaləsinə görə baş nazir qərar dəyişdirir, bunu etmirsə, polemikaya girib, fikrini əsaslandırır, prezident yolda maşınını saxlayıb, köşə yazarı ilə salamlaşır, o ölkənin nəinki jurnalisti, sıravi korrektoru da olmağa dəyər. Sözə qiymət verilən ölkədə Akif Beki olmağa nə var ki?
İndi bildinizmi ki, Ərdoğanın “canım, ciyərim” sözü biz jurnalistləri niyə yandırır?

1330 dəfə baxılıb