ZARAFATSIZ... | Yeni Müsavat

	16 mart 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

ZARAFATSIZ...

Bu sətirləri ətrafımda hər şeyin şit-şoru çıxan vaxt yazıram. Səhər açılandan qaş qaralanadək yalanın, aldatmanın, şit-şit zarafatların biri beş qəpikdəndi. Saytlar aldadır, agentliklər guya məzəli-məzəli yalanlar yayır, yan-yörədəkilər də ki, Allah insaf versin, daha şirinçay eləyiblər. Redaksiyaya basqın xəbərindən tutmuş, dünənki məvacib paylanmasının ləğvinə qədər...(etiraf edim ki, sonuncusu lap əsəbləri tarıma çəkdi) Bu arada mənim də gücüm ev əhlinə çatdı. Yalandan dedim ki, Tiflisə dördgünlük media seminarına yollanıram. Uşaq ağladı, küsdü, ardınca bu özbaşına qərarıma görə evdəkilər mənə elə abır verdilər ki, bu zarafata görə peşman oldum. Zarafatsız...

Təkrarçılıq olmasın, əslində Azərbaycan kimi yalançılığın norma, yalançıların isə hörmət-izzət sahibi olduğu bir yerdə aldatma, zarafat kimi günlərin qeyd olunması olduqca gərəksizdi. Guya hər gün televiziya ekranlarından, lap elə qəzetlərdən evimizin içinə qosqoca yalanlar girmir? Girir, sadəcə, onda müdrikcəsinə, bəzənsə əsəbiliklə başımızı buladığımız halda, indi gülürük. 1 aprel günü ancaq ciddi, ilin 364 günü yalanın hakim olmadığı məmləkətlər üçün keçərlidi. Doğrudu, bəzi ekspertlərə görə, əslində 1 aprel məhz Azərbaycan kimi ağır iqtisadi-sosial şəraitdə yaşayan ölkənin vətəndaşlarına xeyirdi. Çünki il uzunu stresdə, gərginlikdə yaşayır, bir günsə doyunca gülürlər. Gülüş ömrü uzadır axı... İldə bir gün ömrümüzə ömür qatırmışıq, xəbərimiz yox. Zarafatsız...
Yalanla, zarafatla bağlı söhbəti saqqız kimi uzadıb, mənasız zarafat edənlərin karvanına qoşulmaq istəmirəm. Sadəcə, onu deyim ki, dünənki qəzetlərdə “İsmayıl Ömərovun postuna müsabiqə elan edilib” başlıqlı məqalələri görəndə düşündüm ki, günün ən ləzzətli zarafatı məhz budur. Məlum oldu ki, sən demə, artıq İsmayıl müəllimin səlahiyyət müddəti bitibmiş, bu post uğrunda perspektivli namizədlər mübarizə aparacaqlarmış, Yayım Şurası üzvləri də onları dəyərləndirəcəkmiş və sair. Bundan gözəl zarafat ola bilməz, məncə. Niyə? Birincisi, ona görə ki, 2005-ci il İTV sədrliyinə keçirilən seçkilər zamanı İ.Ömərovdan qeyri namizədlərin kimliyini, onların qurduğu tamaşanı xatırladım. Sədrin kim olacağını bildiyi halda, bu oyuna qatılanları ən yaxşı halda, gözəl oyunçu adlandırmaq olar. Digər tərəfdən, mənə görə, İTV Azərbaycan xalqı üçün onun özü boyda bir zarafatdır. Ən azı formatı, bu günə qədər keçdiyi yol, prinsipləri, üzərinə götürdüyü öhdəlikləri “yerinə yetirmə” əmsalına görə. Yayım Şurası da onun kimi. İTV-nin fəaliyyətini tənzimləməli, ona müxalif mövqedə dayanıb yeri gələndə iradlarını bildirməli olan Yayım Şurasının fəaliyyətini bir anlığa göz önünə gətirin. Siz bu günə qədər Yayım Şurasının hansısa hesabatı ilə tanış olmusunuzmu? Bilirsinizmi ki, onun sədrinin səlahiyyət müddəti nə qədərdir, bu müddət bitibmi, yoxsa yaxın onillikdə bitəcək? Hamısı sirdir, bir azdan “Coca Cola”nın tərkibindəki “o maddə” kimi onun da əsrarı üzərində baş sındırmağa başlayacağıq. Zarafatsız...
İTV-nin adı çəkiləndə yan-yörəmdəkilərin bəziləri, xüsusən də əslən qərb bölgəsindən olanlar “gözəl televiziyadır, tez-tez aşıq musiqisi, dağlardan, çaylardan mənzərələr verir, rayonlardan, kəndlərdən sənədli filmlər çəkir” deyir. Məşhur tamaşada deyildiyi kimi, kanaldan sarımsaqlı, qurutlu xəngəlin qoxusu, bir də sazın cingiltisi gəlir. Ye xəngəldən, qulaq as “Cəngi” havasına, düş Koroğlu kimi düşmənin canına. Hurrey! Elə bu qədər? İTV bizim xalqın başını necə qatmağı gözəl bilir - şair xalqıq, musiqili, sazlı-sözlüyük. Ona qalsa, bunu AzTV də edir. Bəs yaxşı, İTV-nin missiyası bununla məhdudlaşmalıdı? Doğrudanmı büdcədən ayrılan milyonlarla manat vəsait ancaq dağ-daşa, bir də “Eurovision”dakı mələklə şeytanın kostyumuna xərclənməliydi? Bəs onda müxalifət niyə bu “şimşək kimi çaxan” televiziyanı məhkəməyə vermişdi? Ona efir vaxtı ayırmadığına görə ola bilərmi? Zarafatsız...
Televiziya demiş, 1962-ci ildə İsveç televiziyası elan edib ki, əgər tamaşaçılar ağ-qara göstərən televizorlarının rəngliyə çevrilməsini istəyirsə, bununçün rəngli qadın corabını ekrana keçirmələri kifayətdir. Deyilənə görə, həmin gecə bu zarafata 7 milyonluq ölkənin yarısı aldanıb.
Biz də elə 1962-ci il İsveçinin günündəyik. Yenə də nələrəsə inanırıq. Onlar kimi rəngli coraba olmasa da, yeni sədrə, Yayım Şurasının ədalətinə və ən önəmlisi, bu kanalın nə vaxtsa rəngarəng olacağına...

650 dəfə baxılıb