DAŞLI-TƏPƏLİ GƏLƏCƏYİMİZ

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Şahvələd ÇOBANOĞLU

DAŞLI-TƏPƏLİ GƏLƏCƏYİMİZ

Dövlət Neft Akademiyasında baş verən qanlı olay xəbərini Qırmızı körpüdə Azərbaycan-Gürcüstan sərhəd qapısını keçərkən eşitdim. Bakıdan yas yerinə getmişdik, üstəlik, Sadaxlıda bir tanışımızın qonağı olmalı idik. Ovqatımızın necə dəyişməsini təsəvvür edə bilərsiniz, hamı kimi biz də sarsıldıq...

Qırğını törədənin zərərsizləşdirildiyini söylədilər, amma hiss edirdim ki, Bakıda bir təlaş, qorxu yaşanır. Doğrulmayan xəbərlər, təzadlı məlumatlar da alırdıq. Açıq görünürdü ki, informasiyasızlıq hökm sürür. Həmin informasiyasızlıq hələ də davam edir. Qapalı cəmiyyətin, qapalı idarəçiliyin xüsusiyyəti budur. İndiyədək də qanlı olayla bağlı bir çox məqamlara aydınlıq gəlməməsi təkcə istintaq tələblərindən irəli gəlmir, bunlar avtoritar idarəçiliklə yaşayan qapalı cəmiyyətin xüsusiyyətlərindən doğur. Şayiələr, dezinformasiyalar, yalançı versiyalar, təhlükəli nəticələr də yalnız informasiyasızlıqdan yaranır.
Kiçik bir haşiyə. Hadisə günü Gürcüstan tərəfə keçərkən üzləri gülməyən, yas və kədər içində olan azərbaycanlılar bir şeyə təəccüb etmişdilər. Həmin gün gömrük keçid məntəqəsinin Azərbaycan tərəfi də rüşvətsiz və normal işləyirdi. İndiyəcən bu xüsusiyyət yalnız gürcü tərəfinin işinə aid idi, adətən hamı gürcüləri tərifləyə-tərifləyə oradan ayrılardı. Lakin bir günlük dəyişiklik nəzərdən qaçmamışdı. Hamının ürəyi Bakıda olsa da, söhbətlər yalnız bu haqda getsə də adamlar həmin yeniliyi də bir-birinə söyləyirdilər.
Təbii ki, qara xəbər Gürcüstanda yaşayan soydaşlarımızı ikiqat sarsıtmışdı. Qatilin Borçalıdan olması xəbəri insanlara əlavə bir üzüntü gətirirdi. Hətta bəzən təsəlli verməli olurduq. Axı Fərdanın harada doğulmasının nə dəxli var?! Bu yerlərin adamları çox təmizdir - böyük oyun və ziddiyyətlərdən yaranan faciənin günahının kimdə olmasını düşünmədən, bilmədən, onun acısı ilə bərabər günahına da üzülməyə hazırdırlar.
Çox kəşməkəşlər görmüş bu obalarımız Saakaşvili hakimiyyətə gəldikdən sonra rahat günlər yaşamağa başlayıb. Maddi sıxıntılar var, lakin qanun və ədalət baxımdan, dövlətin qayğısı və dövlət orqanlarına etimad baxımından azərbaycanlılar bu ölkədə görmədikləri günləri yaşayırlar. Onlar Azərbaycanla müqayisədə özlərinin yaşamındakı bu üstünlükləri aydın şəkildə dərk edir, dəyərləndirir və qədrini bilirlər. Onlar vəziyyətlərində yaranan dəyişikliklərə sevinirlər, lakin ürəkləri hər zaman Azərbaycanla döyünür. Ölkəmizin sözügedən faciəli günü də onların ürəyini parçalamışdı. Hər kəs kədər içində Bakıdakı hadisədən danışırdı.
Tiflisdə öyrəndim ki, müxtəlif media qurumlarının yerli nümayəndələri artıq Daştəpədədir və o kənddən öyrənməli nə varsa qeydə alıblar. Mən isə Marneulidə bir şeyi dəqiqləşdirdim, orada hamı öz ailə üzvlərinə güllə atılmış kimi danışırdı. Ümumiyyətlə, bizim böyük qəlbi olan xalqımız var. Fəqət, hər kəsin bir ürəyə çevrilməsi üçün aşılmaz əngəllərlə üzləşmişik, gələcəyimiz daşa-təpəyə dirənib.
Qonşu ölkədə çox qala bilmədik və Bakıya döndük. Yolda əsasən Neft Akademiyasındakı qanlı hadisədən danışırdıq. Lakin Gürcüstanda eşitdiyimiz söhbətləri də müzakirə edirdik. Biz oradakı vəziyyəti soruşanda yerli adamlardan bir nəfər and içməli oldu:
- İnanmaya bilərsiniz, amma and içirəm bu iş dünən baş verib. Bir idarədə ciddi problemim həll olundu. Sevincdən bilmədim neyləyəm və idarə müdirinə 300 lari vermək istədim. Çox sərt reaksiya verdi və rədd etdi. Pulu az qaldım cırıb yox edəm. Yaxşı qurtardım, başım ağrıya bilərdi...
Biz bu cür söhbətləri xeyli müzakirə etdik və qanımız daha da qaraldı. Bir tələbənin qorxmadan silahlı qatilin üzərinə yeriməsi və həlak olması da bizi duyğulandırmışdı. Belə cəsur bir gəncin ölməsinə yanğımızı danışarkən yol yoldaşım dedi:
- Onun böyük gələcəyi ola bilərdi.
Özümü saxlaya bilmədim:
- Hansı gələcəkdən danışırsan? Görürsənmi sən bu gələcəyi?
Anlamaq çətin deyil: halına yandığımız bu ölkənin, bu gənclərin gələcəyi onsuz da görünmür. Həmin cəsur gənci sabah hansısa haqsızlığa etiraz etdiyinə görə polis həbs etməyə bilərdimi?!
İndi hər kəs çox narahatdır ki, görəsən, bizim gənclər, uşaqlar qatildən, terrorçudan, bir psixopatın əlinə keçə biləcək qanunsuz silahdan yaxşı qorunurmu? Amma öz dövlətinin təzyiqindən, yaşadığı cəmiyyətin mənəvi terrorundan, həyatımızı ağuşuna alan yaltaqlıq və yalan selinin basqısından, rüşvətin yol açdığı bəla yarğanlarından qorunmuruqsa, onlardan necə qoruna bilərik? Bizim vətəndə rüşvət, yalan və yaltaqlıq hər iyrəncliyə, hər cinayətə qapı açır, şərait yaradır. Qatilin əlindəki silaha da qapını bunlar açır. Odur ki, qanlı hadisə ilə bağlı hələlik yalnız bir versiya dəqiqdir: bu ölkədə gələcək görünmür.

992 dəfə baxılıb