ƏLLƏRİMDƏ ÇİÇƏKLƏR...

	30 iyul 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

ƏLLƏRİMDƏ ÇİÇƏKLƏR...

Görürsən bir gün şaşırma...

Srağagün Türkiyədə “Analar günü”nü qeyd edirdilər. Bütün telekanalların ekranı ana-bala, yaşlı nənə, qocalar evi mənzərələrilə dolub-daşırdı. Amma türk insanı builki bayramı sıxıntılı keçirir, “gözü yaşlı analara görə bu bayram boğazımızda düyünə çevrilib” deyirdilər. Söhbət bu yaxınlarda Mardindəki bir toyda baş verən qanlı faciədən gedirdi. Yəqin bilirsiniz, həmin faciədə çoxlu analar, ana olmağa hazırlaşan hamilə qadınlar, körpələr həyatını itirmişdi. Və buna görə Türkiyədə hamı birağızdan “bu il analara veriləcək bütün hədiyyələrin üstünə qan sıçrayıb” deyirdi.

Bizdə belə bir gözəl günün olmaması bir yana (bir 8 Martımız var ki, onu da artıq məktəb müəllimlərinə hədiyyəpaylama kampaniyasına çevirmişik deyə assosiasiyası bərbaddır - S.T.), “bir millət iki dövlət” dediyimiz ölkədə insanların bu matəmə eyni həssaslığı göstərməsi ibrətamiz mənzərə idi.
Dediyim kimi, qonşu Türkiyədə insanlar analarını sıxıla-sıxıla təbrik etdikləri dəqiqələrdə Bakının küçələrində polis bir ANA övladının saçından yapışıb, maşına itələyirdi. Başqa birini vəhşicəsinə vururdu. Digərinin qolunu qandallayıb, polis bölməsinə aparırdı. Məhz “Gül bayramı”na etiraz etdiyi, “terrora yox” dediyi üçün üçün cəzalandırmağa çalışırdı onları. Atəşfəşanlığın keçirildiyi yerdən bir tin o tərəfdə öldürülən tələbələrin qanı soyumasa da, törədilən terrorun səbəbləri aydınlaşmasa da, “xeyirlə şər əkizdir” kimi yersiz və pafoslu cümləni bayraq etmişdi əlində şanlı hökumətimiz. Halbuki bir anlıq (bəli, bəli, məhz bir anlıq) göz zövqü üçün xərclənən milyonlarla ölkədəki neçə-neçə çarəsiz, gözüyaşlı ananın dərdinə çarə qılmaq mümkün idi.
Hökumətin göstərişi ilə güllərin “anasının ağladığı” dəqiqələrdə bəlkə də onlarla ana əlində qırmızı qərənfillə ADNA-da həyatını itirmiş övladının qəbrini ziyarətə gedirdi. Məhz bu səbəbdən mən Türkiyə telekanallarında yayımlanan o süjetlərə baxanda anasına hədiyyə alan cocuqlardan, onları qucaqlayan analardan daha çox uşağını itirən, ona həsrət qalan anaları düşündüm. “Gül bayramı” adlanan bu mərəkədəki güllərin də üstünə qan sıçramışdı və bunu görməmək üçün kor olmaq lazım idi. Amma görməyənlər oldu, əvəzində onlarla gül kimi uşağı incidib, döyüb, polis təpiyinin altına saldılar.
Əslində bu gənclər hökumətdən ilk növbədə haqqlarını tələb etmirdilər. Yəni nə korrupsiyasız təhsil, nə normal yaşam şərtləri, nə də... Onlar, sadəcə, günahsız dünyasını dəyişən həmyaşıdlarıyçün matəm elan edilməsini istəyirdilər. Terrora “yox” deyirdilər, budamı qəbahət idi? Bir il də Bakıda gül bayramı olmayaydı də. Doğrudanmı dünyanın axırı çatacaqdı?
Və srağagün əslində Azərbaycan insanını güldən də iyrəndirdilər. Hər şeyin gözəlinə “gül kimi” deyən bizlər artıq gül deyəndə üzümüzü turşutmağa məcbur olacağıq. Boşa xərclənən milyonlardan, saxta-saxta sifətlərdən daha çox, bunca qəddarlığa görə. Əgər xeyirlə şər əkizdirsə, onda birincini digərinə güzəştə getmək olar. Hətta kənd yerlərində də kiminsə hüzrü düşəndə uzaq qonşusu toyunu təxirə salır. Yas yiyəsinin yarasını qopartmamaq, ona hörmət etmək üçün. Hökumət isə artıq elementar el adətlərini də arxa plana atıb.
“Gül bayramı”na gedənlərin hansı ağılda, qabiliyyətdə olduğu haqda heç nə deyə bilmərəm. O gülə baxıb, feyziyab olan zövq yiyələri barədə də həmçinin. Amma məncə, hələ də ürəyi döyünən, vicdanı susmayan insanlar “bir gün həmin günahsız gənclərin yerində mən, mənim övladım ola bilər” deyib yanaşmalıdı məsələyə. Özünə rəva bilmədiyini başqasına rəva görmə prinsipi... Ədalət tərəzisi məhz həmin sözü deyəndə işə düşür çox güman ki.
Srağagün Türkiyədə “Cənnət anaların ayağı altındadır” şüarı hakim idi. Bizdə isə bəzi analara gerçək cəhənnəmi yaşatmışdılar. Özü də güllü-çiçəkli.
Türkiyəli müğənni İlham Şeşenin “Əllərimdə çiçəklər” adlı çox sevdiyim bir mahnısı var. Bir sevgi mahnısı olsa da, nəsə bizim günümüzlə səsləşirdi... Hacıbala Abutalıbovun ifasında təbii ki... “Əllərimdə çiçəklər... Görürsən bir gün şaşırma”...
Biz şaşırmadıq. Ya siz?

693 dəfə baxılıb