QARADAĞ PROBLEMİ | Yeni Müsavat

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Şahvələd ÇOBANOĞLU

QARADAĞ PROBLEMİ

Qarabağ problemi üzərində qurulan növbəti hərəkətlilik dalğası başa çatdı. Nəticə də bəllidir. Müxtəlif vasitəçilərin qatıldığı birbaşa danışıqlar yenidən boşa çıxdı. Türkiyə də Ermənistanla sərhəd qapılarını açmadı. Bəs indi nə olacaq? İndi nə etməliyik?

Arxada qoyduğumuz günlər ərzində verilən şərhləri bir-bir yada salsaq, bizi yenidən təəccüb bürüyəcək. Hamı boşuna danışırmış. Heç kimin dediyində həqiqət payı yox imiş. Ümumiyyətlə, mən xüsusi fikir vermişəm, Qarabağ problemi barədə söz düşəndə bizim politoloqlar, siyasətçilər uzun bir nitq söyləyir, amma bunun müqabilində heç nə demirlər. Çoxlu sözlər söylənilir, amma fikir yoxdur. Təxminən bu formada: belə olsa, belə olacaq; elə olmasa, elə olmayacaq.
Professor da şərh verir, fəhlə də. Siyasi lider də şərh verir, tələbə də. Bəs biz nə istəyirik, necə istəyirik, bizim istəyimiz və planımız varmı? Yoxdursa, niyə yoxdur? Bəli, bu problemi həll etmək çox çətindir. Bunu etiraf etmək lazımdır. Amma mümkündürmü?
Şəxsən mənim üçün Qarabağ probleminə baxış tamam ayrı bir sualdan başlayır. Ümumiyyətlə, hansısa xalq özünün bir problemini digər problemlərindən ayırıb həll edə bilərmi? Şəxsən mən buna inanmıram. Belə bir şey ilk baxışdan ağlabatan görünə bilər, amma heç nəzəri cəhətdən də real deyil. Qarabağ probleminə də bu cür baxmaqdan savayı doğru yol görmürəm.
Öz iradəsinə sahib olmayan, ədalətli və nizamlı bir topluma, yaşayışa, idarəçiliyə nail olmadan heç bir xalq onun imkanlarından qat-qat artıq güc və səy tələb edən bir problemi çözə bilməz. Bu gün Qarabağ probleminin real mənzərəsi belədir: ermənilər məhz rusların köməyi ilə bizi məğlub duruma salıblar. Bəzən deyirlər ki, bu düyünün açarı məhz Rusiyanın cibindədir. Xeyr, bu düyünün qıfılı Rusiyanın əlindədir. Biz bu problemi həll edərkən qarşımızda təkcə Ermənistanın dayanmadığını nəzərə almalıyıq.
Aydındır ki, belə çətin problemin həlli bütün hallarda zəif dövlətin və zəif toplumun işi deyil. Bəs biz o cür çətin problemin həllinə necə hazırlaşırıq? Azərbaycanı ədalətsizliyin, korrupsiyanın tapdağına çevirməkləmi? Bu ölkənin insanını əzməklə, ölkəsindən və vətənindən küsdürməkləmi? Xalqın inamını və etimadını qırmaqlamı? Bəlkə bir qrupun ağalığı və harınlığı, digər qrupun aclığı və səfaləti ilə? Bu şərtlər içində xalq və dövlət güclənə bilərmi? Bu toplum sarsılmaz birlik və iradə nümayiş etdirə bilərmi? Bizim üzərində dayanmalı olduğumuz başlıca vəzifə bunlar deyilmi?
Olsun, NATO-ya qoşulmuruq... Bəs korrupsiyanın, inhisarın, imtiyazlı məmur biznesinin kökünü niyə kəsmirik? Ədalətli məhkəmə niyə qurmuruq? İnsan haqlarını niyə pozuruq? Seçkiləri niyə saxtalaşdırırıq?
Qarabağ problemini həll edə bilmirik, bəs Qaradağın, Şirvanın, Qazaxın, Bərdənin və digər yerlərin problemini niyə həll etmirik? Amma gözəl bilirik ki, bunları həll etmədən Qarabağ kimi çətin bir problemi çözməyə qalxacaq güclü bir xalq, güclü bir toplum və güclü Azərbaycan dövləti ortaya çıxmayacaq.
Bu hakimiyyətdəkilər öz şıdırğı gəlirlərindən, tamahlarından, mənsəblərindən imtina etmədiyi üçün Azərbaycanın azad ərazilərini zülmün tapdağına çevirir və həm də özlərini elə göstərirlər ki, Qarabağ problemini həll etmək istəyirlər. Bəlkə özlərinə də bu istək səmimi görünür. Amma bu istək nə doğrudur, nə də səmimi. Bunun ikisi bir araya sığmır: həm ölkənin sərvətlərini oğurla, həm də Qarabağı sev. Bu, absurddur. Yaxud: ölkənin azad hissəsini tapdala, işğalda olan hissəsini isə azad etməyə çalış. Heç vaxt bunun yaxşı nəticəsi ola bilməz. Öncə Qaradağın, Bakının, Şəkinin problemini həll edin, sonra Qarabağın çözüm yolu hər kəsə bəlli olacaq.
Qarabağı demokratiya qurtaracaq deyəndə biz həm də bunu nəzərdə tuturuq: xalq öz iradəsinə sahib olandan sonra torpağına necə sahib olmağa da qərar verəcək. Qarabağa gedən yol Qaradağdan başlayır. Ayrı heç nə! Qaza, neftə aldanmayın! Bu səbəbdən Qarabağ forumu keçirmək planı da mənə yalnız imitasiya təsiri bağışlayır. Bizə Azərbaycan forumu lazımdır, doğruların oğrulara qarşı forumu...

978 dəfə baxılıb