TÜRKİYƏYƏ GEDƏN ERMƏNİLƏR

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Şahvələd ÇOBANOĞLU

TÜRKİYƏYƏ GEDƏN ERMƏNİLƏR

İndi heç kim dəqiq deyə bilmir ki, niyə Ərdoğan qəflətən ermənilərə qəzəbləndi və Türkiyədə icazəsiz işləyən 40 min ermənini ölkəsindən qovmaqla onları hədələdi. Düzünə qalsa, baş nazirin həqiqətən də belə bir söz dediyini kəsinliklə iddia etmək olmur, çünki bəzi mənbələr onun həmin məzmunda açıqlama vermədiyini deyir. Amma aparıcı Türkiyə qəzetləri Ərdoğanın o cür bəyanat verdiyini təsdiqləyir, buna şərhlər verir, iki ölkə arasında isinən münasibətlərin yenidən pisləşməsinə izah tapmaq istəyirlər.

Lakin mən bu yazıda həmin bəyanata izah axtarmaq niyyətində deyiləm. Bu, ayrı bir söhbətin mövzusu ola bilər. Məni düşündürən 40 min erməninin işləmək üçün Türkiyəyə getməsi məsələsidir. Ərdoğanın o bəyanatı verib-verməməsi həmin sayda erməninin Türkiyədə işləməsini inkar etmir. Bu, təkzibedilməz bir faktdır.
Amma mən “Nə üçün bu qədər ermənini Türkiyədə işləməyə qoyurlar?” pafosu püskürmək üçün bu faktın üzərində dayanmıram. Yəqin ki, yuxarıdan göstəriş gələndə deputatxananın bir qrup xanım üzvü bu məsələ ətrafında hay-küy qaldırarlar və bir neçə torbanı torpaqla doldurub yenidən Ərdoğanın üstünə gedərlər ki, Rəcəb bəy, niyə ermənilərə iş verirsiniz.
Əvvəla, mən gözəl anlayıram ki, heç kim həmin erməniləri ora çağırmayıb, heç kim onlar üçün xüsusi iş yerləri açmayıb, 40 min erməninin özləri hər cür əngəli aşaraq bu ölkədə işləməkdədirlər. Onu da unutmayın ki, bu 40 min erməni türk sahibkarlar üçün ucuz işçi qüvvəsidir və yalnız bu faktor həmin ermənilərə Türkiyədə zərurət yaradıb. Ola bilsin ki, bəlli bir qisim də öz qohumlarının yanında başını girləyirlər. Axı onlarsız da Türkiyədə xeyli sayda erməni var və hətta onlar arasında yaxşı iş-güc sahibi olanlar da az deyil. Fəqət, burada başlıca amil gedən ermənilərin orada ucuz işçi qüvvəsi kimi çıxış etməsidir. Eyni yanaşma ilə azərbaycanlılar da iş alır, qeyriləri də. Yəni bu, xüsusi xoş münasibətin və bəxtəvərliyin nəticəsi deyil.
Unutmayın ki, İstanbulda “Naxçıvan hambalları” deyilən bir yer var və iş tapmayan azərbaycanlılar ora yığışır, öz əməklərini gəlib-gedənlərə təklif edirlər. Bakıda “Qul bazarı” deyilən yerdə olduğu kimi. Bizim hər birimiz əlacsızlıqdan həmin bazarın hambalı ola bilərik. Ermənilərin də yəqin öz hamballıq yeri var və ora yığışırlar. Ümumiyyətlə, bunları anlamaq vətəndaşları iş üçün başqa ölkələrə səpələnən bizim məmləkətdə çətin olmalı deyil...
Buna baxmayaraq, 40 min erməninin Türkiyəyə iş dalınca getməsinin ilginc tərəfləri də var. Təsəvvür edin ki, bu adamlar soyqırımda iddia etdikləri bir dövlətə iş dalınca gedirlər, daha doğrusu, getməyə məcbur olurlar. Bu, sadə bir məsələ deyil. Nə vaxtsa mərhum Əbülfəz Elçibəy deyəndə ki, vaxt gələcək ermənilər iş dalınca Bakıya gələcəklər, hamı ağzını əyri tuturdu. İnanılmaz görünürdü bu...
İndi isə asanlıqla anlayırsan ki, İstanbula gedirlərsə, Bakıya da gələrlər. Deməli, ermənilər iş üçün Bakıya da gələ bilərlər. Qarabağ erməniləri də həmçinin. Deməli, onlar asanlıqla Azərbaycanın tərkibində yaşamağa da razı ola bilərlər. Amma hansı Azərbaycanın? Təbii ki, iş və aş tapa biləcəkləri, ədalət və qanuna əmin olacaqları bir Azərbaycanda. Güclü ordusu və iqtisadiyyatı olan, mütərəqqi və mənən mükəmməl bir Azərbaycanla üz-üzə gəlməkdənsə, məşəqqətdən qurtula bilməyən Qarabağ erməniləri onun tərkibində yaşamağın daha yaxşı olduğunu qəbul edəcəkdilər. Lakin özlərinin xeyrindən uzağı fikirləşməyənlərin hakimiyyəti bizi bu şansdan məhrum etdi. Əliyevlər rejimi bizi elə bir Azərbaycanı qurmaq yolundan döndərdi.
Və bir şeyi qətiyyən yaddan çıxarmayın, elə bir Azərbaycanı qurmaq ermənilərin fikrini dəyişdirmək üçün deyil, öncə özümüzün yaşamağımız üçün lazımdır.

863 dəfə baxılıb