KARTOFU JURNALİSTƏ BÜKƏNDƏ...

	30 iyul 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

KARTOFU JURNALİSTƏ BÜKƏNDƏ...

Bəlkə də media kapitanlarının Strasburqda Azərbaycan mətbuatını eninə-uzununa təhlil etdiyi, İnternet mediasının başı üstündə qara buludların dolaşdığı, həbsdəki jurnalistlərin azadlığa buraxılma perspektivi olan bu günlərdə mənim yazdıqlarım dəryada damla misalı görünəcək. Nəymiş? Bizim min bir əziyyət, zülm hesabına çıxardığımız qəzetlərə kartof-soğan büküb bazarlara çıxarırlarmış və bu da bizə pis təsir edirmiş.

Əslində problem göründüyü qədər də sadə deyil. Ötən gün bir alış-veriş məkanında ikən yaşadığım mənzərənin təsiriylə qələmə alıram bunları. Bəyəndiyim bir əlbisənin necə yaraşdığını öyrənmək üçün paltardəyişilən yerə gedirəm, paltarı geyirəm və o mənzərə... Ayağımın düz altında bir “qızcığaz”ı tapdamışam. Səsi çıxmasa da, hiss edirəm ki, möhkəm xətrinə dəymişəm. Və üzüm ayağınızın altında... o qızcığaz mənəm. Təsadüfən məhz köşə yazımın dərc olunduğu nüsxə, məhz həmin səhifə ayağımın altındadır. Xanımlar paltarlarını dəyişəndə ayaqları yerə dəyib çirklənməsin deyə, düz məni (eləcə də digər həmkarlarımı) tapdayırlar, təsəvvür edirsiniz? İldırım vurmuş kimi, “özümü” yerdən götürərək, satıcıya yaxınlaşır, “bu yazığın nə günahı var ki, camaatın ayağı altına atırsınız” soruşuram. Təbii, satıcı məni tanımır, bu anlaşılmaz reaksiyama da key-key baxışları ilə cavab verir. Amma əvəzində deyir ki, “Yeni Müsavat”ı da, digər müxalifət qəzetlərini də müntəzəm olaraq oxuyur, bütün yazarlarını bəyənir və sair. “Oxuyandan sonra da qəzeti neyləyərlər? Nəyə lazımdırsa, ona istifadə edərlər”. Bax, tipik azərbaycanlı məntiqi. Əslində paytaxtın yeni çıxan, modern zibil qutularının üstündə plastik qab, qəzet kimi bölmələrin olduğunu nəzərə alanda satıcı məntiqi elə də təəccüblü görünmür. Yəni bu şəhəri idarə edənlər də qəzeti oxuyandan sonra onu zibil qutusuna atmaq lazım gəldiyini düşünürsə, satıcıdan nə gözləyəsən?
Dəfələrlə kəndə, oxumaları üçün nənə-babama göndərilən qəzetlərin sonradan “şəxsən özümə” bükülmüş mürəbbə, turşu bankaları, yumurta və qurut formasında geri qaytarıldığını görmüşəm. Azərbaycan mətbuatının say-seçmə imzalarına hətta bir dəfə borçalılıların məşhur Marneuli bazarında da “rast gəlmişəm”. Pomidor-kartof yeşiklərinin altında təbii ki... Bilmirəm, bəlkə olayı dramatikləşdirirəm, amma Azərbaycan mətbuatının yükünü çiyninə götürmüş insanlara bu münasibət mənə normal görünmür. “Qəzeti oxuyandan sonra neyləyərlər ki?” sualınızı eşidir kimiyəm. Ən sadə yol: ildə bir dəfə qonaq-qara qabağına çıxan servisləri yerləşdirdiyiniz şkafları təmizləyib, sevdiyiniz qəzetlərin arxivini saxlaya bilərsiniz. Ən azı, gələcəkdə övladlarınızın yararlana biləcəyi, tarixi ordan öyrənəcəyi mənbə olar. Kitabxanalara təhvil verə, türmələrə göndərə bilərsiniz. Həbsxanalarda qəzet oxumaq üçün yanan, amma onu əldə edə bilməyən minlərlə məhbusun olduğundan yəqin ki, xəbəriniz var.
Nəsə, mənim məsləhət verməyimə ehtiyac yoxdur. Allaha şükür, bizim millət istəyəndə çox gözəl bilir ki, nədən hansı şəkildə istifadə etsə, sərfəli olar. Kartof büküləsi, zibil qutusuna atılası o qədər qəzet var ki...
Çox tanınmayan bir şairin çox sevdiyim bir şeirindən maraqlı misralar düşdü yadıma:

Siqaret söndürməyək armud cecəklərində
Onların sızıltısı qoymaz yağış dayansın...

Bilmirəm, nə demək istədiyimi anladız, ya yox... Bəlkə də sizinçün bu yazının heç bir əhəmiyyəti olmayacaq. Amma “armud cecəklərinin” sızıltısı yaman bərk çıxır...

645 dəfə baxılıb