İLDƏ BİR DƏFƏ... | Yeni Müsavat

	30 iyul 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

İLDƏ BİR DƏFƏ...

Bu yazını qəsdən Milli Mətbuat Günündən bir neçə gün qabaq yazdım ki, sonra «mükafatları, bərli-bəzəkli tədbirləri gözü götürməyənlərin gözü çıxsın» ittihamlarına tuş gəlməyək.

Qabaqdan dadlı-duzlu bayram və bayram tədbirləri gəlir, bilirsiniz. 2 nəfər işçisi, bir dar otağı olan, nə işlə məşğul olduğu bilinməyən təşkilatlar belə bayram gününü hansısa məkanda qeyd edib, adını ilk dəfə eşitdiyimiz «jurnalistlərə» diplomlar, hədiyyələr verəcəklər. İnsaf naminə, bir dəfə özüm də elə tora düşmüşdüm. Adını çəkib, döyülməkdən qorxduğum bir təşkilatın rəhbəri illəəəər öncə mənə və həmkarım Elşad Paşasoya «cəsarətli jurnalist» nominasiyasında mükafat verməkçün dəvət etdi, biz də həvəslənib getdik. Tədbir hansısa restoranda keçirilirdi və biz 2 saat boyunca sağa-sola boylansaq da, özümüzdən başqa, əli qələm tutan bir kəs görmədik. «Mətbuata dost», «Mətbuata göstərdiyi xidmətlərə görə» kimi nominasiyalarda yekə-yekə nazirliklərin, şirkətlərin yekəqarın məmurları diplom alıb gedirdilər, biz də mat-mat baxırdıq.
Bu il də adı olub, özü olmayan onlarla təşkilat mükafatın birini beş qəpikdən paylayacaq. Onda bir daha məlum olacaq ki, bu məmləkətdə jurnalistdən çox jurnalist təşkilatı var. Ölkədə jurnalistlər əzildikcə, türməyə düşdükcə, küncə sıxışdırıldıqca jurnalist təşkilatlarının sayı artır, güclənir. Qrantlar alır, heç kimə lazım olmayan broşürlar, kitablar buraxır, monitorinqlər keçirirlər. Yazmadıqları, daha doğrusu, yaza bilmədikləri halda yazanları səhər-axşam monitorinq edib, səhv tutan, yekə-yekə bəyanatlar verənlər ordusu yaranıb, bilirsinizmi? O gün həmin özündən deyən təşkilatlardan birinin monitorinq qrupunun siyahısıyla maraqlandım, gözüm kəlləmə çıxdı. İlahi, bir məqaləni nədi, bir cümləni üç səhvlə yazanlar, reportajla araşdırmanın fərqini bilməyənlər oturub yekə-yekə jurnalistlərin köşələrində, yazılarında tərəfsizlik, balanslılıq, nə bilim operativlik izi axtarırlar və nə qədər ironik səslənsə də, «tapmırlar». Kobud səslənməsin, amma jurnalistikada uğur qazanmayanların əksəriyyəti indi jurnalist təşkilatlarında toplaşıblar. Adamlar yazı yazmağın nə olduğunu, onun çətinliyini bilmədikləri halda, elə yazı yazarkən əzilən, çürüyənlərin hesabına minlərlə dollar qrant alırlar. Korrektorları stolüstü lampayla təmin etməyə görə qrant qazananlar var ey, xəbəriniz yoxdur. Bu günə qədər təkcə jurnalist etikasına aid 12-yə yaxın kitabça, broşür buraxılıb, zarafat deyil. Guya ki, Azərbaycan jurnalistlərinin başına gələnlər etikasız olmalarına görəymiş.
Heç kəsin pulunda gözüm yox, amma Reportyorların Azadlığı və Təhlükəsizliyi İnstitutu (RATİ) telekanalları monitorinq etməkçün 350 min avro qrant alıb. Bu monitorinqin cəmiyyətə, mediaya, jurnalistlərə nəsə faydası olduğunu bilən varsa, mənə də desin, minnətdar olum. Telekanalların siması bəlli, xətti, seçdiyi yol bəlli. Bu monitorinq bizə nəyi sübut edəcək və ya telekanalları necə utandıracaq? Hamı zatən bildiyi yolda addımlayacaq, olan zavallı tamaşaçıya və bir də bu sıravi jurnalistə olacaq.
Onsuz da bu günə bizə dəyən dəyib. Jurnalistlər üçün «zapas»da həmişə sevgiladələr, vüsallar, tatyanalar, babəklər saxlanıb. Cınqırını çıxaranın qabağına çıxarıb, «xuliqan», «terrorist» damğasıyla içəri basıblar. Xarici təşkilatlara da ki, Allah insaf versin. Adamlar oturub-durub, «təəssüflənməklə» məşğuldular.
Bir budaqda oturub minini silkələdiyimin fərqindəyəm. Amma yeri gəldi, yazdım. Mənə qalsa, hələ ki, Azərbaycan jurnalistləri heç bir mükafatı haqq etmir. Nə vaxta qədər ki, biz addım-addım geri çəkilib, gözümüzün önündə oynanılan teatrlara əl çalacağıq, bir qara qəpiyə də haqqımız çatmır. Məndən yazmaqdı, kim bayram edəcəksə, etsin.
Uşaqlığımızın sevimli multfilm qəhrəmanı Krokodil Genanın çox gözəl bir mahnısı var. Otaq yoldaşımız Elşən hər dəfə işdən yorulanda onu oxutdurur. Ruscadan tərcümədə sözləri belədir, deyəsən: «Təəssüf ki, ad günü ildə təkcə bir dəfədir»(k sojeleniyu den rojdeniya tolko raz v qodu).
Krokodil Qena kimi biz də bayramımızın ildə bir dəfə olmasına təəssüflənə bilərdik. Amma təəssüflənməyin yeri yoxdur, qalmayıb. Vallah-billah, mənə inanın...

590 dəfə baxılıb