“MEDİA AÇARI” İLƏ BAĞLANAN QAPILAR

	11 mart 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

“MEDİA AÇARI” İLƏ BAĞLANAN QAPILAR

Bu da sizə açar. Bağlı qapıları, insanların üzünə kilidlənən qıfılları açmaq üçün lazım olan bu dəmir alət bu dəfə medianın bir çox qapılarını bağladı. Öncə obyektivliyə, sonra dürüstlüyə, sonra tərəfsizliyə açılan qapıları təbii ki. Mükafatın paylanmasından cəmi bir sutka keçib, amma media cameyəsi qaynayır. “Mükafat, pul, yarış söhbəti olan yerdə mübahisələr, narazılar mütləq yaranacaq” arqumentinin arxasında gizlənənlərdən fərqli olaraq, vicdanı olan hamı bilir ki, seçim obyektiv olanda mükafatdan kənarda qalanlar da susmağı bacarırlar. Bu dəfə isə birləşib, obyektivliyi dəfn elədilər.

Münsiflər heyəti ilə təsisçilərin bağlı qapılar arxasındakı gizli söhbətləri, təhdidləri, üzgörənlikləri, xətir-hörmət sövdələşmələri. Və sonda bütün bunların çanağı sıravi jurnalistin başında çatlayır. Düşünməyin ki, mənə bu sətirləri yazdıran təkcə “Yeni Müsavat”a qarşı sözügedən müsabiqədə sərgilənən anormal və qərəzli münasibətdir. Ona ayrıca qayıdacağıq. Hələliksə deyim ki, seçimlər göz qabağındadır. Özünə, qələminə və imzasına hörmət edən istənilən şəxs etiraf edə bilər ki, jurnalistikada adı-sanı olmayanların əlinə “Media açarı”nın verilməsi, sadəcə, gələcək üçün böyük faciə deməkdir. Sadəcə, gözünü yumub ilə damğasını vuran jurnalistika hadisələrini, onu işıqlandıran qəzeti xatırlamaq kifayətdir ki, seçimini yönləndirəsən.
Neynəyəsən ki, artıq hər şey bu və ya digər təsisçinin uşaq cığallığının, kaprizinin və qərəzinin öhdəsinə buraxılıb. “”Yeni Müsavat"a mükafat verməyin". “Niyə?” “Çünki filan vaxt mənim pişiyim yoldan keçəndə ona ”kiş" deyiblər". Bax, budu məntiq. Bu “saqqallı uşaqları” yola gətirmək isə heç də həmişə mümkün olmur. Çünki əllərində qosqoca səlahiyyətlər, imkanlar, sərhədsiz imtiyazlar və hər şeydən əvvəl yersiz eqoları olur. Onlar bu günə qədər sıravi jurnalistin hesabına hər şeyin sahibi olublar. Jurnalist döyülüb, həbs olunub, onlar döyülən jurnalistin hesabına qrant qazanıblar. Saxta seçkilər keçirilib, onlar “seçkilərin işıqlandırılmasında jurnalist peşəkarlığının artırılması üçün” layihələr yazıb, pul qatlayıblar. Mediaya etika, estetika, davranış qaydaları öyrədiblər. İndi də medianın pulunu onun özündən əsirgəyirlər.
Tək bəla pul mükafatının kimə verilməsi olsaydı, dərd yarı idi. Dünən də məlum oldu ki, qaliblərə əvvəlcədən vəd edilən məbləğdə pul mükafatı da verilməyib. Öncə suçu sponsorun üstünə atıb, 400 manatlıq mükafatı 300 manata endiriblər, sonra vergi tutublar, azalda-azalda çatdırıblar 255 manata. 200 manat pul mükafatı vəd etdiklərinə isə vur-tut 85 manat veriblər. Bir sözlə, dütdülü... Yazıq jurnalisti onsuz da hərə bir tərəfdən vurur, istismar edir. Bu dəfə də fürsət “üç muşketyor”un əlinə düşüb.
Və ən acınacaqlısı nədir, bilirsiz? Dinəndə beynəlxalq qəzetçilikdən, “Guardian” qəzetindəki professionallıqdan, hökumətin mətbuata sərgilədiyi avtoritar münasibətdən ağızdolusu danışanlar... indi jurnalistin 400 manatlıq mükafatına göz dikiblər. Ondan nəsə qoparmağa çalışırlar. Təxminən “ağanın pulu gedir, nökərin canı çıxır” psixologiyası. Pulu verən “Azercell”, onu jurnalistə çatdırmaq istəməyən isə bu bəylər. Bundan sonra onların şərhlərinə, “ekspert” dəyərləndirmələrinə inanmaq və ümumiyyətlə, qulaq asmaq olarmı?
Yenə də deyirəm, açar taleyüklü məsələdir. Və o, il uzunu biz jurnalistlərin əlində olur. Şikayətçilər, narazılar, haqqı tapdananlar, əzilənlər... Hamının yolu bizim qapımızdan düşür, bizsə o qapını öz açarımızla onların üzünə açırıq. Bunlarınsa əlinə ildə cəmi bir dəfə açar düşür. O da ki, belə. Və nə yaxşı ki, bu açara ildə bir dəfə qovuşurlar. Yoxsa açıq qapımız qalmazdı...

542 dəfə baxılıb