PARKDA AĞLAMAĞIMIZ | Yeni Müsavat

	03 sentyabr 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Şahvələd ÇOBANOĞLU

PARKDA AĞLAMAĞIMIZ

Toto, mənə elə gəlir ki, biz artıq Kanzasda deyilik!
Bir məşhur filmdən Dünən gənc həmkarım və yaxın dostum Samir Kazımlı ilə Bakının ən gur parklarının birində çay içdik. Hər şey çox gözəl idi. Çayın çox bahalı olması da bizi üzmədi. Parkda gəzən adamların sevincinin həddi-hüdudu yox idi. Bəlkə də dünyanın heç bir yerində belə bir incə məqamı görə bilməzsiniz - yaşlı adamların üzündə parkdakı uşaqların üzündə olduğundan daha çox sevinc vardı.

Yalan olmasın, 10-a qədər gənc oğlan parka itləri ilə gəlmişdi və itlərini yanaşı saxlayıb onları müzakirə edirdilər. Nə gözəl itlərdi! Samirlə biz itlərə heyran qaldıq. Samirin itlərdən zəhləsi gedir, amma o da itlərin gözəl olmasını etiraf etdi.
Gedib-gəldikcə biz itlərin sahiblərinin söhbətinə qulaq asdıq. Onlar itləri necə çox sevirmiş! Elə ürəkdən danışırlar ki, elə bil adamlar haqqında söhbət edirlər. Onlar yalnız itlərdən danışdılar. Bəziləri gedirdi, amma yeniləri də gəlirdi. Hətta bir azdan itli qızlar da gəldi.
Sonra biz yenidən çayxanada oturduq. Yanımızdakı stolda üç cavan oğlan maşınlardan danışırdı. Onlardan birinin qonşusu təzə Q7 alıb. Ardınca onlar mobil telefondan danışdılar. Bir azdan durub getdilər, amma həmin stola oturan bir yaşlı və bir gənc oğlan da maşın mövzusuna baş vurdur fəqət söhbət mobil telefonla bitmədi. Ötən ay kiminsə toyuna gələn “Azəristar” müğənnisindən danışdılar və arxasınca yaşlı adam cavana toyda nə qədər çox araq içməklərini təsvir etdi. Toydan sonra isə pivə içiblər.
Biz də durub bir daha parkı gəzməyə başladıq. Birdən Samir təklif etdi ki, başqa parka gedək. Dərhal təklifi dəyərləndirdim. Bu parkda çay ucuzdur. Amma burada da adamlar xoşbəxt görünürdü. Hamı maraqla nədənsə danışırdı. Mən Samirə bir fikir söylədim: “Görürsən, heç kim susmur, hamı durmadan danışır”. Gənc həmkarım mənimlə razılaşdı.
Yaxınlığımızda iki usta söhbətləşirdi. Təmir etdikləri evin sahibinə dua edirdilər. Qarşımızda əyləşən beş nəfər isə Qubada necə istirahət etmələrini bölüşürdü. Sonra onlar da mobil telefondan danışmağa başladılar. Samir dedi ki, Azərbaycanda çox adam Natiq Cavadlı kimi astadan danışa bilmir. Mən isə ona pıçıldadım ki, bəs heç yanda deməsin, Natiq Norveçdə də hündürdən danışırdı.
Elə bu an stollardan birində oturanların yanına böyük hay-küylə bir nəfər yaxınlaşdı. Sən demə, bu adam lotereyada pul udub və bu pula evinə televizor alıb, çanaq antenası qurdurub. Çox sevinirdi. Bu xəbərdən biz də çox şad olduq və durub sevinc içində parkı gəzməyə başladıq. Biz o qədər sevinmişdik ki, mənim qəlbimə böyük fərəh hissi dolmuşdu. Birdən dönüb Samirə dedim:
- Samir, səni təbrik edirəm!
- Nə üçün? - Samir sevincək soruşdu, sanki daha bir xoş xəbər eşitmək istəyirdi.
Dayanmadan söylədim:
- Bax, gör sən necə xoşbəxt ölkədə yaşayırsan. Bu ölkədə cəmi 43 nəfər pis adam var. Cəmi 43-cə nəfər. Qoy olsun 430 nəfər. Amma bu, çox azdır. Bunu heçə saymaq olar. Üstəlik, biz onları tanıyırıq. Onlar ciddi nəzarətdədir. Bilirsən, hamının vətənpərvər olduğu, millətini sevdiyi bir ölkədə yaşamaq çox gözəldir, Samir. Bu xalqın qarşısında heç kim dura bilməz. Bizi böyük gələcək gözləyir. Sən gərək bunu biləsən. Səni təbrik edirəm.
Samir çox sevindi. Sevincdən gözləri doldu. Mənim də gözlərim doldu. Biz hər ikimiz ağladıq. Sonra iki dost fərəhlə parkın başına doğru getməyə başladıq. Ətrafımızda isə xoşbəxt və vətənpərvər adamlar gəzişirdi.

627 dəfə baxılıb