QIZIMA... | Yeni Müsavat

	05 fevral 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

QIZIMA...

Mən birinci sinfə gedəndə idealım Lenin idi. Zarafatsız. Sovet uşağıyam, qınamayın. Müəllimin su içib, yemək yemədiyinə, yuxu görmədiyinə inanan optimist nəslin(Moşu demiş) nümayəndəsiyəm. İbtidai sinif müəllimim məni “Lenin balam” deyib tərifləyəndə - bu, bizim dövrün ən daşdankeçən tərifi sayılırdı - özümə yer tapa bilmirdim sevincdən. Ən böyük sıxıntım bildiyim suala məndən əvvəl hansısa sinif yoldaşımın cavab verməsi, məktəbdə hazırlanan səhnəciklərdə istədiyim rolların mənə verilməməsi... və daha nələr, nələr idi.

Sənin sevinclərin mənimkindən fərqlidir. Dərsə bir həftə qalmışdan başlamısan evə-eşiyə sığmamağa. Doğrudan da, sən nə vaxt belə böyüdün, dil açdın, lap elə deyərdim, dil-dil ötməyə başladın? Günlər elə sürətlə keçdi ki, bir də baxdım, alış-veriş mərkəzində birgə çanta seçirik. Halbuki sənə əmzik, bələk, “kolyaska”nı sanki dünən almışdıq. Sən “şıq” olmadığı üçün (ifadə sənin) bir-bir çantaları kənara qoyub, nəhayət, ən fərqlisini və gözəlini tapdın. Sonra daha başqa bir həyəcan bürüdü səni: kimlərlə bir sinifdə oxuyacam, dostlarım olacaqmı, həm rəqsi, həm məktəbi necə çatdıracam, məni dərsə kim aparıb-gətirəcək... Və axırda da qosqoca bir offff çəkdin. Əminəm bu jesti də nənənlə birgə baxdığın seriallardan götürmüsən. Dedim axı, qayğılarımız çox fərqlidir. Sevinclərimiz kimi. Məktəbə getdiyim gün əlimdəki bir dəstə çiçəklə yeni çantanın gözəlliyi göylərə uçmağıma bəs etmişdisə, sənin tələblərin qat-qat artıqdır. (Danlamıram, sadəcə söhbət edirəm)
Bilirəm, bu gün qəzetlər sənin, sənin kimi minlərlə balacanın məktəbə getməyindən qaramat-qaramat yazılar yazacaq. Özüm illər uzunu belə yazılardan o qədər yazmışam ki. Məktəbdəki korrupsiya, rüşvətxor təhsil sistemi, uşaqları gözləyən savadsızlıq bataqlığı... Amma bu gün hər şey məhz sənə görə daha gözəl görünür gözümə. Məktəb sevinci ilə səhər obaşdan oyanıb dəqiqələri sayan, üz-gözündən saf, təmiz bir fərəh hissi yağan uşağın gözəlliyini dünyada başqa nə əvəz edə bilər axı? Sonunu düşünmədən ilk məktəb gününün həyacanını bölüşməkdir yeganə istəyim. Sonrası necə olacaqsa, olacaq. Polad abi demiş, onsuz da sonunu düşünən qəhrəman olmur. Bu sitatı sən qarışıq bütün yaşıdların əzbər bilirsiniz.
Mənim, digər böyüklərin məktəb, müəllimlərlə bağlı dediyi qara-qura sözlərə də çox fikir vermə, yaxşı? O pislər hamımızın dövründə olub. Heç də hamımız “süddən çıxmış ağ qaşıq” müəllimlərin siniflərində təhsil almamışıq. Rüşvət istəyəni də olub, atası deputat, məşhur olan sinif yoldaşlarımızla müqayisədə bizə “qara” münasibəti göstərəni də, bayramlarda pişiyimizi ağaca dırmaşdıranı da.
Çoxumuz məktəbi qurtaranda “bir də bu xarabanın böyründən ötmərəm” demişik. Amma aradan illər keçib, bir də görmüşük ki, nəsə “dütdülü” bir bəhanə bizi gətirib o “xaraba”ya. İyli-qoxulu məktəb koridorlarını dönə-dönə gəzmişik, hər küncdə-bucaqda gizlənmiş bir xatirə tapmışıq özümüzə aid. Nəyi axtarmışıq, bilmirəm, amma tapmışıq axı. Demək ki, o qədər də qorxunc deyilmiş yaşananlar. Sadəcə, doyunca yaşamaq və yaşananlara görə heyfislənməmək lazımdır. Pis də olsa, təcrübə təcrübədir, bunu öyrənmişik.
Qorxunc cəbr-həndəsə düsturları, kimya reaksiyaları, əzbərlənəsi şeirlər, çətin-çətin ev tapşırıqları...Əvvəlcədən deyim ki, bunların hamısı olacaq. Bəlkə də bəzən evə girib, çantanın ağırlığından əyilən çiynini mənə söykəyərək, “mən oxumaq istəmirəm” deyəcəksən, kim bilir. Amma indidən deyirəm, harda, necə oxumağından, rübdə neçə “5" almağından asılı olmayaraq, mən sənin çox yaxşı insan olmağını arzulayıram. Pafossuz-filansız. Yaşadıqca, yaşlandıqca özün də görəcəksən. O çətin-çətin məsələləri həll edib də, həyatı çözə bilməyən, çaşan, addımbaşı büdrəyən o qədər adamlar var ki ətrafda. Əsas məsələ də həyatda büdrəməməkdir. Rəqəmləri vurub-bölməyi boş ver, kalkulyatorun canı sağ olsun, bəzi hesablamaları sənin əvəzinə özü aparacaq. Sən həyatı hesablamağa bax...
Bir sözlə, bu gün sənin günüdür. Gerçək həyata xoş gəldin.

1391 dəfə baxılıb