MASKASIZ HƏFTƏ | Yeni Müsavat

	30 iyul 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Şahvələd ÇOBANOĞLU

MASKASIZ HƏFTƏ

İndi hamı donuz qripindən danışır, amma hansısa adam qripi ölkəni başına götürüb. Epidemiya elə buna deyirlər, az qala hamı xəstələnir. Həm də işin pis tərəfi odur ki, donuz qripi olanlar elə bilir ki, bu, adi adam qripidir, adam qripinə tutulanlar isə şübhələnir ki, donuz qripinə yoluxub. Şəxsən mən az qalmışdı xəstəliyin ikinci günü “Donuz qripinə tutulmuşam” adında yazı ilə çıxış edəm. Sonra parasetamol içdim və iki saatdan sonra özümə gəldim.

Amma gördüm ki, bütün ölkə bu adam qripinin əlində əsir-yesir qalıb. Uşaq-böyük tanımır. Qərara gəldim ki, tibbi maska taxım. Maskanı taxıb çölə çıxmaq istəyirdim ki, yanıma gələn dost-tanışdan tutmuş, evdəki bacı-qardaşacan, hamı ətəyimdən yapışdı ki, bəs bunu eləmə, ayıbdır. Axı niyə? Bəs deməzsənmi mənə gülərlər. Niyə gülərlər? İzah yoxdur, sadəcə gülərlər. Uşaqların anası və ortancıl bacımla yalvardıq ki, ay kişilər, qoy maskamı geyinim, evdə də körpə uşaq var, çöldəki də, evdəki də yazıqdır. Bu qrip heç yaxşı azar deyil. Amma qoymadılar ki, qoymadılar. Gözlədik, hamı gedəndən sonra maskanı geyinib çıxdıq çölə.
Evdəkilər toya getməliymiş, siz çöldəkiləri görəydiniz. Elə bil buynuzumuz vardı, hamı bizə baxır, bəziləri heç gülməkdən də çəkinmirdilər. Amma sağlığınıza, elə utancaq adamlar deyilik. Cavanlığım küçələrdə plakat tutmaqla, sloqan qışqırmaqla keçib. Evə qayıdanda məktəblilər dərsdən çıxıb evə gəlirdilər, bircəciyi də maska taxmamışdı. Üstəlik, onlar da bizə baxıb gülürdü. Düzü, burada bir az duyğusal oldum, axı mən onsuz da qrip olmuşdum, mən bu uşaqlara yoluxmasın deyə bu maskanı taxmışdım. Onlarsa mənə gülürdülər...
Bu maskalanmış cəmiyyətə daha sözüm qalmamışdı. Mənəviyyatca maskalanmış adamların cəmiyyətində ayrı cür ola da bilməzdi. Bir vaxtlar kiməsə demişdim:
- Sən heç maskanı çıxarma, maskan özündən gözəldir.
İndi isə tərsini dedim:
- Maska taxmayın, sizə biri bəsdir. İkisi ağır olar.

***

Hərdən adam həftəyə yekun vurmaq istəyir, amma bizim ölkədə heç nə zamana görə keyfiyyət və mahiyyət dəyişikliyi qazanmır deyə buna həvəs az olur. Çünki həftə-həftəyə bənzəyir. Məsələn, ötən həftə Bakı-Şamaxı yolunun üstündə yerləşən (Xırdalandan bir az o tərəfə) “28 may” qəsəbəsində baş verən maşın qəzalarında 3 nəfərin öldüyünü yazmışdım. Burada heç bir yol keçidi yoxdur, işarə və qaydalar işləmir, təzə yol salınmasının şövqünə qazı sıxan sürücülər isə piyadaların axırına çıxır. Ümid vardı bəlkə nəsə düzələ, amma xəbər gəldi ki, daha bir nəfəri maşın vurub.
Ötən həftə ölkəmizin neft gəlirləri həmin axınla ölkəmizə daxil oldu, amma yenə əvvəlki həftələrdə olduğu kimi, bunun sizə heç bir dəxli yoxdur. Şəxsən mənə də. Yeyənlər və sayanlar qisminə bölünmək isə adama ağırlıqdan başqa heç nə gətirmir. Bizə onun fikir-zikrindən başqa heç nə çatmır. Açığı, son vaxtlar mənə elə gəlir ki, Azərbaycan xalqının Azərbaycan neftinə borcu var. Neftin xalqa yox, xalqın neftə. Haqqında fikirləşmək borcu. Fikirləş, fikirləş, sonra da heç nə, onsuz da yüz fikir bir borcu ödəmir. Hələ acizlik hissini demirəm...
Şeyxin ad günü haqqında da danışmaq olardı, amma bəlli olub ki, bu ad günü ötən aylarda olub, sadəcə indi qeyd edirlər. Belə şey çox olur, bir də baxırsan, yubileyi bir ildən sonra edirlər. Bunlar bir yana, elə adam var, toyu, sünnəti sonraya saxlayır. Sünnətdən 5 il sonra sünnət toyu keçirənlər olur.

414 dəfə baxılıb