DESƏM, ÖLDÜRƏRLƏR...

	30 iyul 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

DESƏM, ÖLDÜRƏRLƏR...

“Yox, mən bu barədə danışa bilmərəm”, “Yox, bunlar daxili işlərdir deyə susacağam”, “Peşəkar şəkildə siyasətlə maraqlanmadığım üçün bu suala da cavab verməyəcəm”.... Cavablar - əgər buna cavab demək mümkünsə - bunlardan ibarətdir. Öz aləmində müsahibə verib kinorejissor Ayaz Salayev. Hər şeydən danışmış kimi görünsə də, heç nədən danışmayıb əslində. Biz jurnalistlər bu kimi situasiyalarda “Ayaz Salayev yenə jurnalistdən müsahibə götürdü” deyirik. Bəlkə də hər şeyi açıqlayıb. Öz susqunluğu ilə Azərbaycan ziyalısının zavallı durumunu, “desəm, öldürərlər” taktikasını, “az aşım, ağrımaz başım” məntiqini...

Əslində tanış mənzərədir. Ayaz Salayevdən cəsarətli bir açıqlama gözləməyin özü də uşaq sadəlövhlüyündən başqa şey deyil. Adam öz filminin mübarizəsini apara bilmədi, siz nədən danışırsınız? Aylarını verdiyi filmi uf demədən kəsib-doğradılar, ondan səbəbini soruşanda isə başladı ki, bəs bəsdirin məni siyasətə qatdınız, niyə qoymursunuz işimi görüm və sair. Halbuki ona bu ölkədə işini görməyə də icazə vermirlər, amma yenə də susur. “Yarasa”dan sonra hələ ki ortaya heç nə qoya bilməyən rejissor “3 meymun”u oynamaqla məşğuldu - görmürəm, eşitmirəm, danışmıram.
Təxminən bir ay əvvəl Türkiyə bayraqları Şəhidlər Xiyabanından götürüləndə də buna bənzər taktika nümayiş etdirmişdi. Xəbərçilik çıxmasın, amma sualı verdim, dərhal da elə küy qopardı ki, özüm hərəkətimdən utandım. Birinci dedi ki, məni niyə siyasətə qatırsınız, qoymursuz öz işimlə məşğul olmağa? Guya ki, onun filmini kəsib-doğrayan, işinə mane olan hökumət yox, mənəm. Sonra bir az yumşaldı və dedi ki, mən gərək bu barədə düşünüm, görüm necə təsir edir.(Sanki ondan hansısa müalicənin təsirini-filan soruşurdum). Aradan bir müddət keçməli və bu nəticəyə baxmalıymış... Nəsə, uzun çək-çevirdən sonra ATƏT-in Minsk Qrupu üzvləri sayağı elə diplomatik cavab verdi ki, Allah kəssin...
Jurnalistlər partapartla tutulanda da eyni məntiq yürüdürdü. “Mənim bir həyatım var və onu bu cür məsələlərə şərh verməklə keçirə bilmərəm” deyirdi. Gənc bloqqerlərin həbsində də fərqli görünmür Ayaz müəllim. Açıq-aydın deyir ki, bu məsələyə şərh verməyəcəm. “Birdən elə şey deyərəm ki, çox sərt görünə bilər...” Kimə sərt görünər? Qaradan artıq rəngmi var? Lap tutaq, sərt göründü, nə olacaq? Və maraqlıdır ki, bu məntiqini hər dəfə də nəyləsə pərdələməyə çalışır. Fəlsəfi don geydirir susqunluğuna, çətin situasiyaya düşən kimi isə o məşhur lətifənin qəhrəmanı kimi “siz heç bilirsiniz çay necə axır” haqq-hesabına keçir.
Yaxşı, bəs nəyin, kimin xətrinə edir bunu? Yenə də deyirəm, özünü yaradıcılığına qurban verdiyini düşünürsə, yanılır. Çünki olanlar göz qabağındadı - onu da ürəyi istəyən kimi həyata keçirə bilmir, aylardır qalıb udquna-udquna... Yox, əgər azərbaycanlıların məşhur deyimi ilə desək, “balasının xətrinə” gedirsə buna, onda vaxt varkən ziyalı adından da imtina etsə yaxşıdır. Çünki bu əsaslandırma dünya kinosuna çıxmağa iddialı birinə əsla yaraşmır. Tipik bazar söhbətidi, vəssalam.
Bir dəfə ölkədəki telekanallardan biri barədə tənqidi məqalə yazanda rəhbərliyindəki şəxs redaksiyaya zəng vurub, yazıyla bağlı iradını bildirdi. Arqumentlərimizin güclü olduğunu görəndə isə qayıtdı ki, “bəs, gəlin belə edək də. Bu gündən etibarən siz bizi unudun. Elə bilin ki, heç ölkədə belə telekanal, onun da belə verilişləri yoxdur”. Osmanlılar belə durumlar üçün “duyğu sömürüsü” ifadəsini işlədirlər. Yəni adam haqsız olur, amma insanların duyğularını istismar edərək, haqlı duruma düşməyə çalışır.
İndi o telekanal nümayəndəsinin sözü olmasın, deyəsən, bəzi adamları unutmağın zamanı çatıb axı. Siyahıya Ayaz Salayevin liderlik etməsi məsləhətdir. Zarafat deyil, adamın bir (cəmi-cümlətanı) həyatı var. Qoy heç olmasa, bu fani ömründə bir siyahıya başçılıq eləsin.

383 dəfə baxılıb