CIRTDANIN NƏNƏSİ VƏ BİZİM YAĞ YAXMAMIZ

	03 sentyabr 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

CIRTDANIN NƏNƏSİ VƏ BİZİM YAĞ YAXMAMIZ

Məşhur nağıl personajı Cırtdanın “naxallıq”ları dillər əzbəridir. Nənəsinin verdiyi yağ yaxmacına güvənib dostlarını o ki var istismar edən, onlara odun yığdıran, yorulanda bellərinə minib, rahat gəzən o Allahın bəlasından danışıram. Dostlarıyla kifayətlənməyib qosqoca divi də istismar etdiyini bura əlavə edin. “Nənəm hər gecə mənə qayğanaq bişirirdi”, “Nənəm hər gecə mənə çaydan xəlburlə su gətirirdi” deyə nağılların qorxulu personajını mətbəx-çay arasında əsir-yesir edən Cırtdanın 21-ci əsr versiyası ilə tanış olmaq istəyirsiniz?

Son günlər mətbuatda, yan-yörəmdə belələri bəs deyincə artıb. Okeanın o tayındakı “nənə”lərinə güvənib əlini əlinin üstünə qoyan, dostlarından dəqiqəbaşı inciyən personajlar elə bil bir-birinin bəhsinə dil boğaza qoymurlar. Xaricdəki “nənəmiz” Avropa Şurası, ATƏT, eləcə də söz azadlığı ilə bağlı digər beynəlxalq təşkilatlar, demokratik təsisatlar, bizimlə birgə odun yığmağa gedənlər isə onların burdakı nümayəndələridir. Hamısına yazıqlar olsun! O boyda “yağ yaxmaşı”nın qabağında etdiklərinə bax. Bir sözlə, küsmüşük, barışmağa da şair demiş, güman yox görünür. Ağzını açan deyir ki, bu qurumlar sadəcə demokratiya imitasiyası yaradır, “qaloçka” xatirinə, laqeyd qalmadıqlarını göstərmək üçün nəsə bəyanatlar verirlər, amma bunların heç birinin arxasında real addımlar dayanmır. Və sair və ilaxır. Bir sözlə, şeytan tapıldı - cümlə xəyanətlərə bais odur. Bizsə aydan arı, sudan duruyuq, Allah da ermənini öldürsün. O olmasaydı.... Əşşi, nəysə...
Özü də fikir verirəm, bu sözləri deyənlər məmləkətin ən laqeyd adamları, “bir tikə çörəyimi yeyib, başımın milçəyini qovacam” məntiqli kateqoriyasıdır. Amma başqalarından Atilla şücaəti, Koroğlu dəliliyi tələb edirlər. Yəni, elə adamlardır ki, bu günə qədər onları tutaq ki, söz azadlığının müdafiəsi ilə bağlı keçirilən tədbirlərdə görməzsən, parlamentdə səsini ancaq analıq məzuniyyətinin artırılması kimi zərərsiz mövzularda çıxarar, özünə sərf edəndə satqınlığına kantsayağı fəlsəfi don geyindirər və sair. Gəl gör ki, artıq məmləkətin ağlar gündə olmasının səbəbini eşələyib tapıblar.
Əslində onları çox da qınamağın yeri yoxdur. Millət olaraq Parisdən gəlmiş müsyö jordanların bizi ağ günə çıxaracağına inanan Şahbaz bəy nəslinin davamçılarıyıq: əcnəbu uçduğu balondan yerə enməli, bizim batman ağırlığında qayğılarımızı həll etməli, sonra bizi də balonuna mindirib pərqu buludların arasında seyrə çıxmalıdır. Məşhur filmdə deyildiyi kimi, kimsə o elçi daşını götürüb bizim əvəzimizə israfillərin başına çırpmalıdır. Bu arada isə biz dadlı-dadlı rüşvət yeməli, rüşvət alanlara şərait yaratmalı, ölkədə bütün azadlıqların bir-bir sıradan çıxmasına seyrçi olmalıyıq. İndi dindirsən, uşağından rüşvət istəyən məktəb direktorunun adını 3 nəfərin yanında çəkə bilməyən valideyn belə Avropa Şurasının səmərəsiz fəaliyyətindən şikayətlənəcək. Gözünün qabağında yaşanan vəhşiliyə, ədalətsizliyə, qanunsuzluğa “pis kişi” olmamaq üçün göz yuman adam conları, andresləri acizlikdə qınayacaq...
Fikir verirəm, beynəlxalq təşkilatları bəyənməyənlərin bir qismi bu aciz adlandırdığımız təbəqədirsə, digər qismi də sınmağa meylli (və ya artıq satın alınmış) insanlardır. Bir qohumumun məşhur ifadəsi ilə desəm, “o tərəfə yıxılmağa” məqam gözləyənlər, “onsuz da avropalılardan bizə xeyir yoxdur, yapışaq canım-cicim hökumətin ətəyindən” deyənlərdir.
Mən demirəm ki, bu qurumlar bizim xilaskarlarımızdır, bizim uğurumuzda qan tökürlər... Onların nəticəsiz fəaliyyətləri, “təəssüflənməkdən”, “nigaran qalmaqdan” o yana keçməyən bəyanatları təbii ki, bizi də incidir. “Oooo, may qaad” deyib, bizdəki anormallıqlara baş bulamaları da artıq dərdimizə çarə deyil. Ona görə də artıq hərə öz dərdini özü həll etsə yaxşıdır deyə düşünürəm. Gördünüz ki, onlardan fayda yoxdur, türkün sözü, sizin şorbanızda duzları bulunmur, eləmi? Çırmayın qollarınızı, düşün problemlərinizin üstünə. Ya ona verən Allah, ya da sizə.
Onu da etmək olmur eləmi? Ev-ailə, bir tikə çörəyin bəlası... kəsir qabağınızı. Onda mümkünsə kiçicik problemlərin əlində əsir-yesir olan adamlar böyük-böyük, qlobal problemlərdən danışmasın. Elə hərə öz başının milçəyi ilə məşğul olsun...
Cırtdan cırtdanlığı ilə heç olmasa, axırda Divin öhdəsindən gələ bildi. Misal kobud olsa da, biz hələ ki, meşədən küsən ayıları xatırladırıq. Əmin olun ki, bu durum “meşə”nin vecinə də deyil...

370 dəfə baxılıb