ŞƏKİL KİMİ OĞLAN | Yeni Müsavat

	30 iyul 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Zamin HACI
zaminhaci@gmail.com

ŞƏKİL KİMİ OĞLAN

Və qəzet üçün vacib olan nədir

Bu gün “Azadlıq” qəzetinin 20 yaşı tamam olur. Mənim həyatımda bu qəzetin özəl yeri olub, 1996-cı ildən 2003-cü ilədək “Azadlıq”da ən fərqli mövzularda yazmışam. Həmişə doğma olacaq qəzetimi yubileyi münasibətilə təbrik edirəm.

Doğrusu, qəzetin yubileyi bir itki ilə eyni vaxta düşdü, buna görə kədər qarışıq yubileydir. Jurnalistikamızda, ötən əsrin 90-cı illərində silinməz izlər qoymuş Elçin Səlcuq (Abdullaoğlu) aramızdan vaxtsız getdi. Elçin mənim nəzərimdə həmişə Əkrəm Əylislinin ədəbi qəhrəmanlarına bənzər bir insan olub, bəlkə də onun Əkrəm bəylə eyni bölgədə doğulmağı üzündən belə idi. Sən demə, təkcə mən belə düşünməmişəm, baxdım ki, Rövşən Hacıbəyli lap dəqiq xarakteristika verib: “Elçin Əylislinin məşhur ədəbi qəhrəmanı Qədirə bənzəyirdi”. Bunun nə demək olduğunu anlamaq üçün “Kür qırağının meşələri”ni oxumaq lazımdır.
Mən Elçin Səlcuqla Xaqani küçəsində, indi yerində Hesablama Palatasına bina tikilən yerdə çalışmışam. Orada binanın girişində bir neçə ağac var idi, Elçinlə o ağacların dibində nə qədər siqaret çəkmişik... İndi də elə bil gözümün qabağındadır. Bir qəribə halı da müşahidə elədim: Elçin öləndən sonra dostlarımız, jurnalistlər onun haqqında çoxlu yazılar yazdılar və az qala hamısında onun fotoları, şəkilləri xatırladıldı. Mən Xaqani küçəsində Elçinin bir fotosunu çəkmişdim, hardasa 96-97-ci illərdə. Həmişəki kimi ağaca söykənib siqaret çəkirdi. İndi o fotonu axtaracağam. Bəlkə də özünə vermişəm, nə bilim...
Elçin Səlcuqun fotolarla xatırlanması niyə qəribə göründü mənə? Axı o, məntiqli yazıları ilə xatırlanmalı idi. Məsələn, mən onun bölgələrdən reportajlarını çox yaxşı xatırlayıram. Çünki onun getdiyi bir çox rayonlara daha sonra yazmaq üçün “Azadlıq” məni göndərmişdi. Hər yerdə camaatın onu xoş sözlərlə xatırladığını görərdim, açığı, bir qədər də məsuliyyət yaranardı ki, qəzetin səndən öncə burda olmuş jurnalistinin adını batırmayasan.
Çox zarafatcıl bir adam idi. Hansısa yeni işə düzəlmiş, daha doğrusu, sınaq müddətinə çalışan müxbiri aldatmışdı ki, tam ştata keçmək üçün Mirzə Ələkbər Sabirin “Hophopnamə”sini əzbərləmək lazımdır. Guya qəzetin o vaxtkı baş redaktoru, Sabirin nəvəsi Gündüz Tahirli işə götürülənlər üçün belə şərt qoyub. Beynəlxalq şöbənin əməkdaşını yalançı zənglə axşam saat 8-də Liviya səfirliyinə “tədbirə” göndərmişdi. Belə əhvalatlardan çox yazmaq olar. Bu qədər bəsdir. Heç bir yazı-pozu ölkəmizin vaxtsız itirilən qiymətli insanlarının yerini doldurmur.
Qiymətli demişkən, elə bu gün mən əslində “Azadlıq” qəzetində oxuduğum bir neçə faktdan yazmaq fikrində idim. Bakıdakı Heydər Əliyev prospektinin uzunluğu cəmi 5 kilometrdir. Hakimiyyət bu rəmzi olaraq “beş qarış” adlandıra biləcəyimiz prospektin təmirinə son illər nə az, nə çox - düz 40 milyon manat xərcləyib! Bədxərcliyin, korrupsiyanın miqyasına baxın. Hər kilometrinə 8 milyon manat “qoyulan” prospekt yəqin qızıldan-gümüşdən olmalıdır. Azərbaycanı bu cür dağıdırlar, soyurlar, dərisinə sarı saman təpirlər. Parıltılı saman. Oradakı başqa fakta görə Bakıdakı şüşə lövhəli, çox tez sınıb dağılan yol dayanacaqlarının hər biri dövlət büdcəsinə 10 min manata başa gəlib. Üç şüşə lövhə, bir dəmir dam bərabərdir on min manat. Quldurluğun daha ayrı adı olurmu?
Bax, belə məsələlərdən yazmaq istəyirdim, ancaq “Azadlıq” qəzetinin, Elçin Səlcuqun adı ilə bağlı xatirələr imkan vermədi. Bir daha qəzeti təbrik edir, ona həmişə yeni Elçin Səlcuqlar arzulayıram. Bir qəzetin qəzet olması üçün ona həmişə Elçin Səlcuqlar lazımdır.

1086 dəfə baxılıb