VƏTƏNİMİZ UKRAYNA...

	30 iyul 2010


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Zamin HACI
zaminhaci@gmail.com

VƏTƏNİMİZ UKRAYNA...

“Mən öləndə məni basdırarsınız,
Elə bir yerdə ki, görünsün yalnız
O gözəl Ukrayna, onun daşında,
Onun torpağında görüm nələr var"(Taras Şevçenko)

Mənim bir dostum var idi, neftçi peşəsində çalışırdı, özü də ən ağır sahədə - dənizdə. 1996-cı ildə dostumgil durumun ağırlığına dözməyib üsyan elədilər, hətta helikopterləri dənizdəki özüllərə enməyə də qoymadılar. O zaman Natiq Əliyev Dövlət Neft Şirkətinin prezidenti idi, Cilov adasında qiyamçı fəhlələrlə danışıqlara şəxsən getmişdi və fəhlələrin cənab Əliyevi necə divara sıxmaqları yaxşı yadımdadır. Ancaq dostum bu duruma uzun zaman dözmədi, çıxıb getdi Ukraynaya.

Naxçıvanda doğulmuşdu, sonralar tanışlardan eşitdim ki, arabir vətənə dönür. Ukraynada özünə yaxşı şərait qurubmuş, burda az maaşla təhlükəli peşədə çalışan adam orada getdiyi ilk ildə iki dükan açıbmış.
Ümumiyyətlə, Azərbaycanda pul qazanmağına imkan verilməyən çox gənclər, hətta yaşlılar çıxıb Ukraynaya gediblər. Bizim keçmiş həmkarımız, “Yeni Müsavat”ın idman yazarı Anar Natiqoğlu bu saat Ukraynadadır. AXCP-nin mətbuat xidməti rəhbəri İsaq Əvəzoğlunu bütün jurnalistlər yaxşı tanıyırdılar. Təzəlikcə kimsə dedi ki, o da dolanışıq ardıyca Ukraynaya gedib.
Bunları niyə yazıram? Dünən qəzetimizdə oxudum ki, ARDNŞ prezidenti Rövnəq Abdullayev şirkətin 2010-cu ildə Ukraynada 30-a yaxın yanacaqdoldurma məntəqəsi açacağını söyləyib.
ARDNŞ artıq belə YDM-lərdən Gürcüstanda da açıbdır. Demək, məntiqlə Azərbaycanda pul qazanmaq, Azərbaycana investisiya qoymaq nəinki sadə insanlara, heç oliqarxlara da sərf eləmir. Mən burdan canlarını qurtarıb yaxşı həyat ardınca Ukraynaya qaçmış dostlarımızın bir gün küçədə “SOKAR” brendiylə (Rövnəq əkə YDM-ləri bu adla açır, “ARDNŞ” ingiliscəsidir) rastlaşarkən necə dilxor olacağını təsəvvür edirəm. Sən burdan rövnəqkimilərin əlindən baş götürüb gedirsən, orda da qabağına çıxırlar...
Təxminən oxşar olayı başqa bir dostumuzdan eşitmişdim. Deyirdi ki, Rusiyaya gedibmiş, elə şəhər axtarırmış ki, orada azərbaycanlı olmasın. Uzun müddət Rusiyanı dolaşıb, gedib çıxıb Sibirdə balaca bir qəsəbəyə, soraqlaşıb əmin olub ki, burada azərbaycanlı yaşamır, qalıb orda işləyib. Deyir, bir gün səhər eyvanda maqnitofona bir Azərbaycan mahnısı qoymuşam, vətəni yada salıb romantik şəkildə kövrəldiyim yerdə bir də eşitdim ki, aşağıdan kimsə doğma dilimizdə çağırır: “Qardaş, sən hansı rayondansan?” Dostum həmin gün maqnitofonu sındırıb qəsəbəni tərk eləyibmiş. İndi doğma vətəndə lövbər salıb, deyir dünyada ən az azərbaycanlı yaşayan yer elə Azərbaycandır.
Gerçəkdən, bizə burda şərait yoxdur. Dünən qəzetimizdə bu mövzuya aid başqa bir yazı da var idi. Türkiyədə varlanmış, milyarderə çevrilmiş həmvətənimiz Mübariz Mənsimov Azərbaycanda ciddi biznes qurmaq istəyir, ancaq “fövqəlnazir” Kəmaləddin Heydərov ona imkan vermir.
Mənsimovun hansı yollarla milyarder olması ilə mənim işim yoxdur, hər halda bu adamın bacarıqlı biznesmenə çevrilməsi ilə fəxr etməliyik. Üstəlik, Türkiyə bizdən qanunçuluq baxımından daha irəli ölkədir, orada çirkli üsullarla varlanmaq elə də asan iş deyil. Mənsimov dünya tanker daşımaçılığında adı olan adamdır, vətənini də unutmur, burada nə qədər insana iş yerləri açıb. “Palsüd”, “Xəzər-Lənkəran” futbol klubu və sairə. Arada bank sektoruna da girişirdi, nazir-oliqarxlar burnundan vurdular deyəsən. Mən şübhə etmirəm, əgər Mənsimov kimi bacarıqlı adam burada qalsaydı, indi evinə vanna almağa da pul tapmazdı, nəinki gəmi şirkəti qurmaq. Bu boyda quldurun arasında ala qarğa da bala çıxartmaz. Yapokratiyanın bir sistem olaraq ən mənhus cəhətlərindən biri budur - insanlarda vətənə yad münasibət formalaşdırmaq. Buranı nifrət obyektinə çevirmək. Paxıllıq və insafsızlıq bunlarda sonsuzdur.
Azərbaycanlılar daşdan çörək çıxartmağı bacaran insanlardır. Sadəcə, bu daşı onların əlindən gərək almayasan. Və daşdan çörək çıxardan adamın bir gün səbri tükənir, qaldırıb həmin daşı... Bunu da görəcəksiniz, səbriniz olsun.

363 dəfə baxılıb