MÜXALİFƏTİN KONSERV ZAVODU

	12 fevral 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Şahvələd ÇOBANOĞLU

MÜXALİFƏTİN KONSERV ZAVODU

Bu arada oxuculardan maraqlı təkliflər almışam. Onlardan birini qalan oxucularla bölüşmək istəyindəyəm. Hakim İlyas adlı oxucu yazıb: “Sizin müsavatçı dostunuzla söhbətinizdən ibarət yazınızı oxudum. Bu xüsusda mənimlə həmfikir olduğunuza sevindim. 3-4 gün öncə bu mövzu ətrafında düşüncələrimi həmkarınız Zamin bəylə də paylaşmışam. Yaşım 50-ni çoxdan keçib, bu dünyanın hər üzünü görmüş biriyəm.

Hələ tələbəlik dövründə Bəxtiyar Vahabzadənin qadağan edilmiş ”Gülüstan" poemasının əlyazmalarını tələbə dostlarla təbliğ edirdik. O zamanlardan cücərməyə başlamışdı biz gənclərin beynində millət, vətən, torpaq sevgisi. Nə biləydik ki, tunelin sonunda görünən parıltı üstümüzə gələn qatarın işıqlarıymış. Bunları sizə niyə yazdığımı bilmirəm. Deyək ki, içimdən gəldi. Mövzunu dəyişib keçək müxalifətçi dostlarımızın açacağı konserv zavoduna. Bu zavod çox vacib şeydir - hər cəhəti ilə. Bölüşülməyən nə varsa, intriqalar, qarşılıqlı ittihamlar, kin-küdurətlər konservləşdirilib anbarlara yığılır, müvəqqəti olsa belə, dondurulur. En önəmlisi odur ki, millət bu zavodun açılışına qırmızı lentlərlə, gül-çiçəklə gələr."
Başqa bir oxucu isə sual yollayıb. Ehtiram Sadıqov Gəncədən Bakıya yazdığı məktubda İran haqqında soruşur. Əvvəlcə iki şeyə təəccübləndim. Birincisi, İrana aid sualı “ABŞ-ın İrana hücumu ilə bağlı” tez-tez maraqlı açıqlamalar verən politoloqlara yollamaq lazım deyildimi?! İkincisi, sualı oxuyanda gördüm ki, yazı və fotolarını maraqla izlədiyim Abbas Atilay da həmin gün məndən bunu sormuşdu. Ehtiram müəllim soruşur: “Mənə maraqlıdır, siz doğrudanmı İranda baş verən hadisələrdən demokratiya gözləyirsiniz? İran cəmiyyəti və iranlılar buna hazırdırmı? Küçəyə çıxanlar da mollalar deyilmi? Nə əhəmiyyəti var bunun? Elə bizdə də. İndiki halına bəzən gülərək, bəzən qəzəblənərək baxdığımız bir xalqın demokratiya qura biləcəyinə necə əmin ola bilərik?”
Bəri başdan deyim ki, bu sualda cavab da var. Ehtiram müəllimin İranlıların və bizim demokratiya qura biləcəyinə inamsızlığı da hiss olunur. Amma doğru düşünürmü?
Mən Abbas bəyə də bu cavabı söyləmişdim. Bilmirəm haqlıyammı, amma haqlı olduğuma əminəm. İrandakı əhalinin dini dünyagörüşü, inancı, geyimi heç kimi çaşdırmasın. Bu proseslərdə ən önəmli olanı xalqın yeni bir hakimiyyət qurmaq istəyi, narazı qaldığı hakimiyyəti və siyasi idarəçiliyi dəyişmək iradəsidir. Təbii ki, bunun kökündə tamam yeni baxışlar, yeni arzular da var. Ən başlıcası da odur ki, bir ölkədə xalqın hakimiyyəti öz istəyi ilə dəyişmə mexanizmi işə düşsün. Bu həm də imperativə, eyni zamanda real ictimai təzahürə dönsün və mümkün olsun. Bununla da qalan hər cür uyğunsuzluqlar, çatışmazlıqlar aradan qalxmağa başlayır. Ukraynada demokratlar kimi qəbul edilən qüvvələr uduzdu, amma hamı deyir ki, demokratiya qalib gəldi. Yəni xalq kimi istədisə, onu da seçdi. Hakimiyyətdə olan qüvvə özünün uduzduğunu qəbul etdi. Bu proses İranda da başlasa, bütün problemlər zamanla aradan qalxacaq. Elə bizdə də. Xalqın iradəsi ilə hakimiyyətlərin dəyişməsi prosesi başladıqdan sonra, xalqımızın demokratiya üçün qüsur sayıla biləcək hər cəhəti aradan qalxacaq.
Demokratiya və azadlıq özü də dəyişdirici və qazandırıcıdır. O, istənilən xalqı Avropada gördüyümüz demokratiyanı yaşamağa hazırlaya bilir. Qalan bütün keçmiş cəhətləri yuxarıdakı təklifdə olduğu kimi konservləşdirib anbara yığa bilir. Sonra bir-bir, beş-beş aradan qaldırır, yaxud normaya salır. Son vaxtlar Monqolustanda, Afrikanın bir çox ölkələrində gedən demokratik dəyişiklikləri izlədikdə hər şey aydın görünür.

652 dəfə baxılıb