REAL MÜXALİFƏT KİMDİR

	12 fevral 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Şahvələd ÇOBANOĞLU

REAL MÜXALİFƏT KİMDİR?

Bəri başdan deyim ki, bu yazı müxalifətin birliyi mövzusuna aid deyil. Mirzə Cəlil demişkən, birləşənlər birləşsin, birləşməyənlər birləşməsin. İstəyirlər bir-birinin ətini yeməkdə davam etsinlər, üstündən də çaxır içsinlər. Hakimiyyətin zülmləri bir yana qalsın, bu müxalifətin yaratdığı qısır siyasət dairəsi onsuz da hamını girinc edib. Hamının özü ilə öyünməsi üçün bir dəlili var, hamının da bir-birini ittiham etməyə sözü. Aləmin dərdi burdadır.

Elə mən də çox adamın zəhləsini tökdüm, başqaları gül kimi mövzularda yazanda mən belə girinc konulara çox yükləndim. Axı mənim nə haqqım var bu müxalifət haqqında yazım. Axı mən hansısa müxalifət partiyasının rayon təşkilatına daxil olan xırda özək qədər də deyiləm. Özək üç nəfərdən ibarət olur, mən isə ölkə padşahı kimi heç iki nəfər də deyiləm. Padşahın da vəziyyəti mənim kimi pisdir, görün üstünə kimlər gəlir...
Məncə, birlikdən pis şey daha yoxdur. Partiyaları da parçalayıb, çoxlu partiyalara çevirmək lazımdır ki, daha çox qüvvə olaq. Onda real qüvvə olacağıq. Real müxalifət, məncə, belə yaranır. Son vaxtlar tez-tez bu anlayışı eşidirik. Fəqət real müxalifəti müəyyən etmək üçün hərənin bir arşını var. Hərənin öz lisenziyası var. Müxalifətin kimliyini hərə öz doğrusu ilə təyin edir. Hərənin beynində bir ad var və başqa adı tarixdən də silməyə hazırdır.
Mən əvvəl düşünürdüm ki, 2008-ci il seçkiləri aydın bir meyardır. Görək, kim bu seçkini legitim saymadı? Hansı müxalifət bunu edə bilmədi? Kim heç olmazsa bu seçkini demokratik saymadı? Yaxud kim həmin seçki oyununda iştirak etmədi? Düşünürdüm ki, real müxalifət üçün meyar bunlardır. Yoxsa hərənin özündən yeni nəzəriyyə qurması mənə qəribə gəlirdi. Tarixi eşələməyə ehtiyac görmürdüm. Çünki kimin kim olduğunu bildiyimiz son seçkidən çox keçməyib. Əgər bu prinsip keçmirsə, indi yeni prinsip təklif edirəm. Partiyaların komandaları 10 kilometr məsafəni qaçsınlar və kim bəlli bir normanı yerinə yetirsə, onu real müxalifət sayaq. Qalanları gedib hələ qaçmaq öyrənsinlər...
Qaçmaq deyəndə yenə Mirzə Cəlilin başına gələn bir əhvalat yada düşür. Mirzə Cəlil yazır ki, dayanıb gözləyirmiş, birdən yaxından ayaq səsləri gəlir. Elə bil ki, bir qrup müsəlman yığışıb birlikdə harasa gedirlər. Ayaq səsləri də möhtəşəm idi: tap-tap, tap-trup. Mirzə həvəslə gözləyir və təbii ki, bir qrup müsəlmanın bir yerdə gedişini zövqlə tamaşa etməyə hazırlaşır. Ayaq səsləri də kəsmək bilmir: tap-tap, tap-trup.
Mirzə darıxır və bir qrup müsəlmanın birlikdə hara getdiyini görmək üçün ora-bura boylanır. Ayaq səsləri kəsilmir, amma müsəlmanlar da gəlib çıxmır. Mirzə heç nə başa düşmür və yaxındakı divara çıxır ki, hündürdən daha uzağı görsün və uzaqdan gələn bir qrup müsəlmanı seyr etsin. Amma divara çıxanda Mirzə gördü ki, divarın arxasında bir qrup əsgər yerində addımlayır və ayaq səsləri də oradan gəlir. Müsəlmanların birlikdə hara getməsi onun özünün gümanı imiş. Mirzə dərhal divardan düşüb redaksiyaya yollanır...
Amma məndə 2010-un qəribə poetikası var. Mən bu ili aydınlıq ili elan etmişəm. Şəxsən özüm üçün. Padşahdan icazəsiz. Mən düşünmürəm ki, bu il dünya qəfildən işıqlanacaq. Yox. Amma mənə elə gəlir ki, mən bu il qaranlıqda olsa belə görə biləcəyəm. Hansısa məqamlarda hamıda bu yetənək ola bilər.

767 dəfə baxılıb