BƏS MƏNİM BİR ABBASIM...

	12 fevral 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

BƏS MƏNİM BİR ABBASIM...?

Razıyam, hamı öz haqqı uğrunda mübarizə aparsın. Qanunsuz sökülən evinə, kəsilən məvacibinə, gecikdirilən pensiyasına... görə səsi batana qədər qışqırsın, ayaqlarına qara sular enənə qədər qapı-qapı gəzsin. Yəni, ən azı nə uğrunda, niyə mübarizə apardığını bilsin məmləkət insanı. Məqsədinin, hədəfinin böyüklüyü-kiçikliyi öz işidir, əsas ona çatmaqdır. Türkiyə mitinqlərindəki məşhur şüarlarda necə deyilir?

“Demokrasi hakkımız, sökə-sökə alırız”, “Vur, vur inləsin, hökumət dinləsin” və sair və ilaxır.
Amma dediyim kimi, nə uğrunda mübarizə apardığını bilsin. Son bir həftədə ABU-nun tələbə və məzunlarının keçirdiyi etiraz aksiyaları haqqında oxuyanda gəldim bu qənaətə. Yəqin bilirsiniz, Təhsil Nazirliyi sözügedən universitetin lisenziyasını ləğv edib, ortada diplomsuz məzunlar, onların narazı valideynləri var. Hər gün universitetin qapısına yığışıb, etiraz etsələr də, rəhbərlik ortada olmadığından onlara bir cavab verən yox. Binada bulunan dekanlardan biri arxa qapıdan qaçır, o biri pəncərədən hoppanır, rektor istirahətdə... Bir sözlə, “Tom və Cerry” cizgifilmini xatırladan lövhələr.
Amma diqqət çəkən məqam valideynlərin və tələbələrin səsləndirdikləri “cəsarətli” açıqlamalardır. Biri deyir, diplom üçün 3500 manat rüşvət ödəsə də, hələ də o kağız parçasını ala bilməyib. Bir başqası deyinir ki, hər il müəllimlərə zaçot-imtahan üçün ətək-ətək pul töküb, indi isə universitet bağlanır. Hətta özünü Məşədi İbadın hambalına bənzədən valideynlər də var. “Bəs mənim bir abbasım hara getdi”, - janrında ah-nalələr də öz yerində. O gün qəzetlərdən birində yazılmışdı: şikayətçi tələbə deyir ki, diplomumu verməsələr, 4 il boyunca verdiyim rüşvətləri qəpik-qəpik geri alacam. Qardaş iddia edirdi ki, hər sessiyada hansı müəllimə nə qədər rüşvət verdiyini qəpiyinə qədər bilir. Ala bilməsə, məhkəməyə də müraciət edəcəkmiş...
Mənim dediyim də budu. Ortada bir mübarizə, dava, savaş var. Amma bu, təhsil davası deyil, pul davası, diplom davasıdı. Mən şikayətçilərin birinin də dilindən “bizə bu universitet təhsil vermədi, baş aldatdı” şikayətini eşitmədim. Günahlarını almayım, bəlkə də deyiblər, jurnalistlər eşitməyib. Hər halda, bütün qəzetlərdəki reportajlarda ancaq pul söhbəti oxudum. Valideynlər əllərində çötkə, 4 ilin haqq-hesabını aparırdılar. 1500 manat dekana, 500 manat dekan müavininə, 200 manat “qaib”lərə... Sevdiyim bir türk mahnısında deyildiyi kimi, görüntü var, səs yox, surəti var, aşk yox. Təhsil o qədər arxa plana atılıb ki, adam heç onun “t”sını da tapa bilmir bu söhbətlərdə.
Halbuki bu çötkəni kənara itələyib, papağı-yaylığı qabağına qoyaraq hansısa suallara cavab tapmaq olar. Başlayaq ən sadəsindən: “Bu uşağın bu universitetdə nə işi vardı?” Sonra keçmək olar nisbətən mürəkkəblərə: “Niyə müəllimlərə rüşvət verirdim?”, “Nə üçün diplomu pulsuz ala bilmədi?”, “Bu qaib ”haqq"ı hardan çıxdı?".... Beləcə, suallara cavab axtarmaq olar. Yəni, bu məsələlərə vaxtında, elə indiki kimi etiraz edilsəydi, bəlkə də işlər bu nöqtəyə gəlməyəcəkdi.
Yanlış anlamayın, mən oğrunun bu məsələdə heç bir suçu yoxdur demirəm. Sadəcə, evdən çıxanda qapı-pəncərələri daha möhkəm bağlamaq, dönə-dönə yoxlamaq lazımdır. Sən oğruya dəvətnamə göndərməsən, o bəzənib-düzənib qapını kəsdirərmi?
Əslində Azərbaycan insanının bütövlükdə təhsilə münasibəti belədir. Hansı yolla olursa olsun, ali məktəbə daxil ol. Hansı yolla olursa olsun, onu bitir. Bu illərdə valideyn boğazından kəsib, müəllimlərə rüşvət verir, geyimindən kəsib, dekanın haqqını ödəyir. Təki diplomu olsun, təki qonum-qonşu “filankəsin oğlu (qızı) universitetdən qovuldu” deməsin. Amma qafası boş qazan kimi taqqıldasa da olar, Allah heç qoymasa oxuduğu sahə üzrə elementar bilgilərdən xəbərsiz də ola bilər. “Çox oxuma, başın xarab olar” - elə bilirsiniz bəzi valideynlər bu sözü zarafatla deyirlər uşaqlarına? Bir çoxumuz elə fikirləşirik ki, adam çox oxuduqca, çox öyrəndikcə bədbəxtliyə yuvarlanır. Çox bilir, çox bildikcə daha çox öyrənmək istəyir, sualları artır, çözə bilmədiyi məsələlər çoxalır... Halbuki işin düsturu “sadədir”. Ayağını qalın et, başını sərin, yeməyinə fikir ver, düşünmə dərin. Yəni, düşünmə, fikirləşmə, qafanı bərkə-boşa salma. Nəbadə, Allah eləməsin, heç vaxt...
Odur ki, son nəticədə bizə də hamballıq eləmək qalır. Özü də təkcə Məşədi İbadınkını yox...

926 dəfə baxılıb