ÖLÜNÜN QIDIĞI GƏLƏNDƏ...

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

ÖLÜNÜN QIDIĞI GƏLƏNDƏ...

Yuyucu toz reklamlarında insanı ən çox qıcıqlandıran məqam nədir? Yəqin hər birinizin müxtəlif cavabları var bu suala. Mənə görə isə eyni yuyucu tozun hər dəfə yeni modelləri çıxanda reklamın qəribə stildə aparılmasıdı qıcıq doğuran məqam. Məsələn, baxırsan eyni yuyucu tozdur, üstünə tutaq ki, “plus” sözü əlavə edilib. Reklam isə təxminən belədir ki, yeni variant bu günə qədər aparmadığı, apara bilmədiyi ləkələrlə indi daha amansız mübarizəyə girişib. Mübarizəni də elə deyirlər ki, düşünürsən əllərində qılınc-qalxanla döyüş meydanına giriblər. Amma istər-istəməz ağlına gəlir ki, aha, deməli, bu vaxta qədər aldanmışıq. Yuyucu toz adı ilə bu ağ dənəcikləri bizə sırıyıblar, biz də ləkələri aparmır deyə paltaryuyan maşını, işığı, suyu, lap elə özümüzü qınamışıq.

Bax, əslində ölkəmizdə baş verən hər seçki də bizə yuyucu toz reklamlarını xatırladır. “Bu dəfə daha demokratik, daha sivil, dünya təcrübəsinə bir addım daha yaxın”. Bu anonsları oxuduqca da ağla eyni şeylər gəlir. Ötən dəfə, ondan daha ötən dəfə... yenə aldanmışıq. Aldanmaqda da davam edirik. Gələn seçkilərdə demokratiyaya bir addım da yaxınlaşacağıq. Amma bu şoğərib də bizdən yaman uzaqdadır ha. Gedib çıxınca nəfəsimiz kəsiləcək. Günəş kimi, Ay kimi, lap elə tanımadığımız yad planet kimi... Aldanırıq, aldanmaqda davam edirik.
Aldanmaqdan söz düşmüşkən, son illər bizim yerli radiolarda çox ağıllı aparıcı(buna mədəni dildə dicey də deyirlər - S.T) nəsli yetişir. Yeni mahnıları elan etdikcə onlara “indi isə keçid alırıq filan mahnıya” deyən, təəccüblənəndə “vau” deyə bağıran “intellektuallar”ı deyirəm. Bunlara bir Allah bəndəsi, bir dilçi başa salmır ki, ümumiyyətlə, Azərbaycan türkcəsində “keçid almaq” ifadəsi yoxdur. Nəsə, bu ağıllı bəndələr yeni-yeni icadlar tapıblar. Məsələn, xoruz banlamamış camaatın mobil telefonuna zəng vurub oyadırlar və ya bir dostun sifarişi ilə başqa birini aldadırlar, sonuncunun qorxudan ürəyi düşür, şoka girir və sair. Dəhşət zarafatcıl uşaqlar yığışıb radiolara, özünüzü qoruyun. Xatırlayırsınızsa, hətta bir dəfə belə bir zarafat zamanı efirdə əsəbi dözməyən dinləyici söyüş söymüş, aləm bir-birinə dəymişdi.
Türkiyə türkcəsində bu tip zarafatlara “eşşək şakası” deyirlər. Sözün birbaşa mənasında. Arif Quliyevin vaxtilə yerə yıxılıb adamları güldürməsi kimi bir şey idi. Və ya bəzi kişi parodistlərin qadın qiyafəsinə girib guya ki, zarafat etməsinə bənzər situasiya. Bax, bizdə adamları bu cür güldürmək(guya ki) ənənəsi yaranmağa başlayıb. Maraqlıdır, neçəniz belə efir zarafatlarına gülürsünüz? Gülən varsa, səbəbi də maraqlıdır. Adamın pərtliyinə gülürsünüz, zarafatın gücünə, yoxsa?.. Zarafat hədəfləri söhbətin sonluğuna görə dərindən nəfəs alırlar, orası məlumdur. Yəni, zarafatın gerçək olmadığına görə. O da el gözünə. Sonra onlara “zarafatdan başı çıxmır”, “yumor hissi yoxdur” deyilməsin deyə. Həqiqətən gülənlərin iç dünyası isə olduqca maraqlıdır. Bunun səbəbini sosioloqlar, psixoloqlar araşdırsa yaxşıdır. Bir də ki, bu eşşək zarafatının sizə edildiyini düşünün, bu qədər gülərsinizmi?
Seçki zarafatı, radio zarafatı, siyasətçi zarafatı və hökumətin zarafatı. Hansı daha güclüdür? Hansına daha ürəkdən gülürsünüz?
Düzünü deyin, ölünün də qıdığı gələr?

920 dəfə baxılıb