ÖZ QƏBİRQAZANIMIZ VAR...

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

ÖZ QƏBİRQAZANIMIZ VAR...

Adama lətifə kimi görünür. Yekə-yekə adamlar şirkət qururlar, onu reklam edirlər, sonra da diri adamları bir neçə saat basdırmaqla xəzəl kimi pul qazanırlar. Yox, Şeyx Nəsrullahlıq edən yoxdu, sadəcə okeanın o tayındakılar qərar veriblər ki, ruhlarını dinləmək üçün(söhbətə bax ey-S.T) torpağın altında bir neçə saat keçirmək lazımmış. Dünyanın fani, maddi nemətlərin müvəqqəti, Yerin, Göyün isə bir gün fanilər üçün yox olacağını bilmək üçün bu aksiyaya əşhədü ehtiyac varmış. Şirkət ruhunu dinləmək istəyəni ədəb-ərkanla aparır əvvəldən seçdiyi boş bir məkana, qəbrini qazır, özunu sellofan torbaya bükür, üstünə də torpaq tökür.

Altda boğulmasın deyə ağzına da bir kiçik borucuq taxırlar, borunun bir ucu da havaya çıxarılır. Adam bir neçə saat meyit həyatı yaşayandan sonra “dirilir” və özü demişkən, ruhu təmizlənir. Anlayır ki, ölüm gözlə qaş arasındadır, amma... Yerdə qalan hər yersə həyatdır və sair. Bir sözlə, filosof olub düşür camaatın canına. Bu arada hətta adrenalini də artır, əsəbləri də sakitləşir...Necədir?
Dedim axı, lətifə kimi görünür. Bunun nə dərəcədə gülməli olduğunu ancaq Azərbaycanda yaşayan duya bilər. Bircə dəfə gündəlik qəzetlərin baş xəbərlərinə baxmaq kifayətdir ki, məmləkət insanının hər gün necə, üstəlik neçə dəfə ölüb-dirildiyini görəsən. Məmurların əhvalına uyğun artan kommunal xərclər, hansısa oliqarxın gözünə xoş görünən ərazidən didərgin salınan yüzlərlə insan ordusu, məhkəmələrdə haqları pozulanlar, tələbatların qarşısında cibi aciz vəziyyətə düşən və buna görə dayanmadan çalışan, çalışan, çalışan kasıb. Necə deyərlər, öz qəbirqazanımız var. Amerikan Conun axtarışına çıxdığı o ruh seansına qatılmaq bizlərin əsla ağlına gəlməz. Həyatda qalmaq üçün çabalayan birisinin böyründən həyat o qədər sürətlə keçir ki, bir dəfə belə imkan tapıb, yaxasından silkələyə bilmirsən. Silkələyib də deyə bilmirsən ki, mənlə problemin nədir?
Yəni, bu hökumət insanları necə qarın dərdinə salıbsa bütün diqqət onun üzərinə yönəlib. Nəyi alım, hara calayım ki, ayı borc-xərcsiz başa vurum? Bu halda kimdi ruh, seans, adrenalin hərləyən? İnsanlar üçün bu dəqiqə kitab oxumaq, kinoya baxmaq, teatra, sərgiyə getmək belə yalan olmasın, lüks sayılır. Bunları edənə burjua həyatı yaşayan kimi baxırıq.
Özümdən sitat gətirmək kimi olmasın, amma dünən müəllimlər günü ilə bağlı hazırladığım materialda dünya ölkələriylə müqayisə aparanda gördüm. Xaricdə müəllimlərin bizdəkindən daha keyfiyyətli işləməsi, valideyn-şagird qarşısında gözükölgəli olmamasl, seçkilərdə qullanılmamasının... əsas səbəbi maddi durumlarıdır. Xaricdə müəllimlər ildə 120 min dollara yaxın pul qazanırlar. Yəni, “quruca” maaşları budur. Eləcə də digər məslək yiyələri ilə bağlı. Bütün azadlıqların anası maddi azadlıqdır. İnsan yaşamını müstəqil, maneəsiz təmin edə biləndən sonra asanlıqla digər azadlıqlarının arxasına düşür. Bizdəsə siyasət belədir - kəməri sıxdıqca sıx. Qarından başqa bir şey barədə düşünə bilməyən birisinin seçkinin şəffaflığı, oliqarxların qudurğanlığı, büdcədən silinən pullar nəyinə lazımdır axı?
Amma ortaq yol hər zaman var, düzdü? Məsələn, heç olmasa ayda-sənədə bir gün işdən icazə alıb, hər şeydən uzaq olmaq kimi. Həmin gün nə üst-üstə yığılan borcların barədə düşünəsən, nə səni təmin etməyən işin-maaşın, nə ev şəraitin... Bunlara qulaq tıxayıb, sadəcə özünü dinləyəsən... Vacib deyil ki, qəbir qazıb içinə girəsən. Nırç? Artıq bu da lüks sayılır?
Nə deyim, onda yarış atı kimi qaçmağa davam edin. Barı finiş zolağının harda olduğunu bilirsinizmi?

1118 dəfə baxılıb