GƏLİN VAXTI SAXLAYAQ...

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

GƏLİN VAXTI SAXLAYAQ...

Son günlərin ən populyar kəlməsi “vaxtı saxlayıram”dır. Mənə görə, təbii ki. Deputatlığa namizədlər seçki debatlarında vaxtdan səmərəli istifadə üçün bu kəlməyə sığınır. Bəziləri isə pis vəziyyətə düşəndə, kəkələməyə başlayanda, necə deyərlər, sözün tükəndiyi yerə çatanda onun ətəyindən yapışır. Gücləri o 4 dəqiqəni saxlamağa çatır təbii ki.

Amma naşükürlük etmək də istəməzdim. Canım məmləkətim biz jurnalistləri məhz belə “vaxtı saxlayanlar” sayəsində çörəksiz qoymur. Necə ki, şair-yazıçı tayfası xoşbəxt sevgi hekayələrindən özünə mövzu çıxara bilmir, roman, şeir, povest yaza bilmir(yazsa da, oxuyan olmur), biz jurnalistlər də eləcə. Super demokratik seçki, dəhşət savadlı namizədlər, ifrat təmizlik... Qoçaqsan, mövzu tap, yaz.
İndi məktəbə gecikən uşaq da, şam yeməyini vaxtında çatdırmayan evdar qadın da, marşrut sürücüsü də.... vaxtı saxlamaq istəyir. Vaxtla yarışa girən hər kəsin xəyalıdır bu. Kim bilir, bəlkə həmin namizədlərin də əllərində olsaydı, vaxtı gerçəkdən saxlayar və elə oradaca dayanardılar. Bir daha danışmamaq, danışıb rüsvay olmamaq adına. Biz uşaq olanda məzəli bir oyunumuz vardı. İstədiyimiz dostumuza əlimizlə vurur və rusca “zamri”(don) əmrini verirdik. İnsafımız yerinə gələndə isə əmri ləğv edirdik. “Otomri, bez slov”(açıl, amma sözsüz(yəni, danışma)). Bax, həmin namizədlər də vaxtı saxlayanda həmin oyunu oynamaq keçir adamın ürəyindən. Donları açılsın, amma bir daha danışmamaq şərtilə. Belə bir ilahi gücümüz olsa, nələr, nələr dəyişərdi, kim bilir.
Ekranı başına alan ailə-məişət xarakterli verilişlərə gözüm sataşır hərdən. O mətbəxi, yataq otağını, qohum-əqrəbanı, çolma-çocuğu ekrana tökən dəhşət intellektual verilişləri deyirəm. Ər arvaddan şikayətlənir, boşanmaq istəyirlər, söhbətə qayınana qarışır, sonra o biri quda telefonla studiyaya bağlanır, bir-birini sözlə it sürütməsi edirlər... Axırda da aparıcı örpəyini araya atıb, ardınca da əxlaq dərsi keçir. Adam məhz həmin anlarda həqiqətən vaxtı saxlamaq istəyir. Təkcə bu məişət zibilxanasının qapağını bağlamaq üçün yox. Həm də vaxtı saxlayıb, kinolardakı kimi onları illər-illər öncəyə qaytarmaq üçün. Məsələn, o dalaşan ərlə arvadın ilk görüş səhnəsini yadlarına salasan. İlk dəfə bir-birlərinə sevgilərini etiraf etdikləri dəqiqələri, toy günlərini, övlad sahibi olduqları anları. Eləcə də ekrandan hamıya əxlaq dərsi keçən aparıcının illər öncə yaşadığı “əxlaqlı” həyatı. İndi ekranda yanan ocağa neft tökən bu “düha”nı bəlkə bu cür susdurmaq mümkündü? Bəlkə də yox, kim bilir. Vaxtı saxlamaq ancaq kinolarda mümkün olur.
Amma mümkün olsaydı...? Elə bir fövqəladə gücünüz olsaydı, vaxtı nə vaxt, nə qədər vaxta dayandırmaq istərdiniz? Məsələn, müəllim tələbə qabağında dilənçi kimi əlini açanda, həkim xəstə qohumunu “ya pul, ya da can” seçimi qarşısında qoyanda, keyfiyyətsiz göydələnlərin təməli qoyulanda, xalqın canından-qanından gedəcək bəzi müqavilələr üçün imzalar atılanda, səviyyəsiz kanallar üçün ilk düymə basılanda... Hər şey cəhənnəm, elə indi, bu dəqiqə, bu saniyə. Bir də məsələn, 10 il sonra qayıtmaq şərtilə. Razıyam, daha yaşlı, daha yorğun... olardıq, amma bəlkə də yan-yörəmiz daha təmiz, parlaq, qüsursuz görünərdi. Amma bizim əlimizdə nə sehrli dəyənək var, nə də Sovet uşaqlarının sevimli qəhrəmanı Xəttab kimi “raxti bidoxdi” deyib, arzularımızı bir an içində gerçəkləşdirə bilirik.
Bəxtimdən bu sətirləri yazandan bir neçə saat sonra da məmləkət olaraq keçirik qış vaxtına. Bu da bir növ vaxtı saxlamaq, ona kəf gəlməkdir. Bəlkə də ona görə əksərimiz qış vaxtına keçdi “1 saat daha çox yatmaq” kimi qəbul edir. Daha çox yatmaq, daha çox istirahət, daha çox yuxu... Yuxu görməyi sevən millətik. Reallıq hissini itirməyimiz bu səbəbdəndir...
Elə bu yerdə vaxtı saxlayıram. Hərəyə öz 4 dəqiqəsi əzizdir.

1035 dəfə baxılıb