BU DA BELƏ BİR GÜN | Yeni Müsavat

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

BU DA BELƏ BİR GÜN

Səhər saat 7-yə qalıb. Bir dəstə müəllimə gülə-gülə, bir-birinə “aaaz” deyə müraciət edərək seçki məntəqəsinə yollanır. Adətən orta məktəb müəllimələrini bu cür kollektiv, kompakt şəkildə və həvəslə yas mərasimlərinə gedən görmək olur. Mərasim yerinə gedənə qədər zarafatlaşma, mərasimdə isə məktəb direktorundan tutmuş ona yaltaqlıq edən kolleqaların dedi-qodusuna qədər - mövzunun sərhədləri tükənməzdir. Yenə eyni kollektivcanlılıq, amma başqa cür yas mərasimi. Nə fərq edər - ya ölüyə salavat çevirəsən, ya da hansısa ölmüş dəyərə, normal gələcəyə...

Saat 12-dir. Məhlədə bələdiyyə sədrinin adamı sayılan qonşu vay-şivən salıb: “Ay arvadlar, paltar sərməyin. Uşaq pampersi dəyişməyin vaxtıdır? Gedin də səsvermə məntəqəsinə. Hökumət sizin bozbaş qazanınızın nazı ilə oynamalıdır?” Maraqlansan, seçkinin “s”sından, məcəllənin “m”sından xəbəri yoxdur, amma Məzahir Pənahovdan daha canfəşanlıq edir. Səbəb bəlli - ortada 5-10 manatlıq görüm-baxım var. Gör kimin ümidinə qalıb bu hökumət.
Saat 3-dür. Qonşular ikibir-üçbir məntəqənin yolunu tutur. Tələbə qızlar-oğlanlar atalarının böyrünə düşüb. Qurbanlıq quzu kimi. Az keçmədən qayıdırlar. “Kimə səs verdin” deyə soruşuram ən gənc tələbədən. “Atam kimə dedisə, ona. Dedi X müəllim (əslində həqiqətən də adamın həyatı, fəaliyyəti, keçmişi bir məchul, müəmmadır) yerlimizdi, ətimizi yesə də sümüyümüzü çölə atmaz...” Gənc qız bu sözü elə müticəsinə, başıaşağı deyir ki, sanki bu dəqiqə onu həmin X müəllimə ərə verəcəklər, o da atasının sözündən çıxa bilmir.
“O olmasın, bu olsun”dakı Rüstəm bəy misalı ata səhər obaşdan qızını qarşısında oturdub “qızım, sənə yaylıq alım”la başlayan vədlər verib, axırda da “qızım səni seçkiyə aparım” deyə mahnıyla söhbətə nöqtə qoyub. Mənzərədə bir fərq var, qız “yox, dədə, qurbanın olum” deyə bilməyib. Bu yerdə adamın qulağında Türkiyədə, Rusiyada, Fransada... keçirilən tələbə mitinqlərinin şüarları cingildəyir. Təhsil haqqı artırılır - gurultulu tələbə etirazı. Dekan qeyri-demokratik addım atır - tələbələr dərsə girmir. Bizdə isə gələcəyimiz adlandırdığımız bu təbəqə heç öz səsinin haqqını verə bilmir. Onda qala daha böyük hüquqlarının. Siz axırıncı dəfə tələbələrin etiraz səsini nə zaman eşitmisiniz? Deyəsən, Azərbaycan Beynəlxalq Universiteti bağlananda. O da “Bəxtiyar” filmindəki kimi. Pu-lu-mu ve-rin...
Axşama yaxınlaşırıq. Xəbər saytları, portallar bar-bar bağırır. Karuseldə kef eləyənlər, məntəqə önündəki qoçu dəstələri, üzcıran müşahidəçilər... Paytaxtdakı ayrı-ayrı seçki məntəqələrindən, hətta rayonlardan tanışlar zəng edir. “Dəhşətdir buralar. Xəbəriniz var...?” Elektron ünvanım seçki qərargahlarından gələn “Şok” başlıqlı məktublarla dolub-daşır. Qərargahların təcili keçirilən mətbuat konfransları, Mərkəzi Seçki Komissiyası sədrinə, dövlət başçısına ünvanlanan müraciətlər. Biz bu filmi daha öncə görmüşdük. Sanki ölkə yanğın yeridir. Camaatın dilini ağzında, əlini üzündə yandırıblar yenə də. Neçə-neçə adam özündən keçib, kiçilib, “bir tikə çörək xətrinə” bir tikə vicdanını da itirib. Sabah, birigün, ondan sonrakı... gün bu eyforiya bitəcək, emosiyalar səngiyəcək. Bax, onda itkilərin fərqinə vara biləcəyik. Yara təzə olanda göynəmədiyi kimi...
Dünən bir ara ölkədə seçki olduğunu unutmaq istədim. Parkdakı arabalarında xoşbəxt uyuyan körpələr, yelləncəkdə əylənən şıltaq qızlar, lap elə içib-içib dünyadan keçən bomj kimi... Bu gün də dünənin başqa adı olacaqsa, unutmaq ən doğrusu. Bir ovuc insanın xırda azadlıqlar üçün qan-tərə batdığı bir ölkədə ən yaxşısı unutmaq deyilmi? Türkiyəli reper Teoman necə deyir? Bu dünyada 6 milyard adam olsa da mənimçün cəmi 6 insan var. Deyəsən, bizim hökumət də Teoman nəzəriyyəsi ilə yaşayır. Ölkədə 8 milyon vətəndaş olsa da onlarçün cəmi 8-i, lap olsun 80-i var.
Mən bu sətirləri yazanda saat 7-ni göstərir. Bir azdan məntəqələrin qapısı bağlanacaq və kinonun “davalı” hissəsi başlayacaq. Xalq artisti ünvanına layiq həddə dondan-dona girən seçki məntəqəsi rəhbərləri, öyrədilmiş YAP-çılar səhnəyə çıxıb öz rollarının öhdəsindən gəlməyə çalışacaqlar. Axırda da baş əyəcəklər. Tamaşaçıya yox, əlahəzrətlərinə təbii ki...
Bir neçə saatdan sonra seçki bitəcək. Siz bu sətirləri oxuyanda artıq hər şey gün üzünə çıxacaq. Hökumət, şair demiş, Ayı, Günəşi yerinə qaytaracaq. Seçki bitdi, həyata davam...? Buna həyat demək olarsa...

1038 dəfə baxılıb