SABUN BİŞİRMƏYƏNLƏRƏ...

	25 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

SABUN BİŞİRMƏYƏNLƏRƏ...

Böyük Vətən müharibəsinin qıtlıq günlərində “mən sabun bişirməyəcəyəm” deyə inad edən Cəbiş müəllim... Yox, yox, onun müasirlərinin qıtlıq-aclıq olmasa da “qazan”larında hər nə gəldi qaynatmaları haqq-hesabına girməyəcəm. Müəllim tayfasına olan ümidimiz hər seçkidə bir az daha azalır çünki. Ümidinin qalmadığı adam(lar)dan yazmağın isə heç bir faydası yoxdur. Söhbət kişilərin, xüsusən də bəzi Azərbaycan kişilərinin Cəbiş dəyanəti göstərə bilməməsindən gedir.

Əslində şair deyir ki, hər kişinin öləndən sonra qəbri üstdə ağlamağa qara paltarlı gözəl bir qadına ümidi var. Məncə, sağlığında da hər kişinin “almalısan, nə yolla olursa olsun qazanmalısan, çapıb-talamalısan” sözlərini deməyən bir qadına ehtiyacı var. Qadınlar da bir olmur axı, atam balası. Acgözü var, deyingəni var, tələbkarı var... Dovğa qazanını bulaya-bulaya, dolma bükə-bükə siyasətçi ərinə siyasi gedişlər “öyrədən”indən ömrü boyu iki kitab arası açmadığı halda yazıçı ərinin əsərlərinə “maraqsızdır” deyə ağız büzənindən danışmıram hələ. Hər uğurlu kişinin arxasında bir qadın olduğu kimi, hər rüşvətxor, acgöz kişinin arxasında da bir qadın olduğuna inananlardanam və bunu bir dəfə yazmışam. Qadın böyük qüvvədir, ümumiyyətlə isə qüvvədir, onun qabağında hələm-hələm duruş gətirmək olmaz.
Şərt o deyil ki, hansısa qadın əlinə qılınc alıb evdə terror əsdirsin, “ya mən deyən olacaq, ya da başın bədənindən ayrılacaq” deyə dəlilik eləsin. Bizim kənddə deyilən kimi, haytasını yeritməyin min cür üsulu var. Evdə qaş-qabaq sallamaqdan tutmuş küsü saxlamağa, yemək bişirməməyə, köynək ütüləməməyə... qədər saysız boykot gedişləri kəşf edib qadınlar. Bəlkə də elə buna görə Cəbiş müəllimi sabun bişirməyə razı sala bilməyən kişilərdən biri onun həyat yoldaşına ümidini bağlamışdı. “Onun elə arvadı var ki, mütləq sabun bişirəcək...”
İndikilər təkcə sabun bişirtdirməklə kifayətlənsəydilər, nə vardı ki. Qonşu-qohumla bəhs-bəhs yarışı bəzən həmcinslərimin gözünü elə örtür ki, bir də görürsən ara qarışıb məzhəb itib. “Ağaca çıxaq, mən də, mən də...”
Mən demirəm ki, cümlə xəyanətlərə bais qadınlardır. Bu cəmiyyət qarnı tox, amma gözü ac, hər şeyə həris kişilərdən xali deyil. Digər tərəfdən, kişi nə qədər güclü, möhkəm xarakterlidirsə, qadın bir o qədər öz zəifliklərini ona keçirə bilmir. Yəni ailə başçısı dediyimiz o sözün arxasında böyük fəlsəfə var. Ordu başçısı kimi. Sən bu döyüşdə (həyat mübarizəsi) nə qədər peşəkarsansa, döyüş strategiyalarını bilirsənsə, ordun bütün sınaqlardan bir o qədər üzüağ çıxa biləcək. Deməli, oğrunun da günahı var.
Amma... lənət şeytana, axı yuvanı dişi quş qurar sözünü də biz deyirik. Kişi qazanan, qadın evin bərəkətini tənzimləyəndir. Mən inanmıram ki, bu gün məmləkətimizdə haram pul qazandığı üçün ərindən küsən, uşaqları da alıb evi tərk edən qadın olsun. “Hamı necə, biz də elə” kimi ucuz təsəlli bir çox ailələrdə ana düsturdur. Bizdə ən yaxşı halda ərinin telefonunda yad mesaj tapan, döyülən, xəyanətə uğrayan qadınlar qapını çırpıb gedirlər. Özü də uşaqlarla birgə. Binəva uşaqlar hər zaman bu soyuq savaşın vacib silahları olur. Ya dediklərimi edərsən, ya da uşaqların üzünü görməzsən haqq-hesabı...
Cəbiş müəllim sabun bişirmədi. Yox, yox, bişirdi, amma ziyanın yarısından qayıdıb onu əsgərlərə pulsuz payladı. Düzdü, filmin sonunda arvadı da “şoppana balaların acından jımıx yeməsi” haqq-hesabını bir kənara qoyub onun dediyinə gəldi. Amma bütün kişilər Cəbiş müəllim ola bilmədiyi kimi bütün qadınlar da eyni dəyanəti göstərə bilmir.
İndi ölkədə sabun bişirənlər olmasa da öz qazanında hər cür zibil qaynadanlar var. Ona görə də əsl qəhrəmanlıq o qazana yaxın dayanmamaqdır. Gerisi onsuz da düzələcək...

735 dəfə baxılıb