QIRMIZI SÖHBƏT | Yeni Müsavat

	26 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

QIRMIZI SÖHBƏT

Türkiyə televiziyalarında görmüş olarsınız. Yerli mobil operatorun reklamıdır, “kırmızı” deyərək bağırırlar tez-tez. Hərdən adama elə gəlir ki, o reklam elə Azərbaycan haqqındadır. Hara əl atsan, ayağını qoysan, yanğın yeri kimidir, “qızmızı”, “SOS” deyə qışqırmaq lazım gəlir. Üstəgəl, məmurlar qırmızı yalanlar danışır, evə gələn işıq, su qəbzlərinin qırmızısı əlimizi, cibimizi yandırır. Bütün bunları edənlər isə azacıq belə qızarmağı üzlərinə rəva bilmirlər.

Qırmızı demiş, son günlər mediada ən çox yanğın yerini ATV kanalı xatırladır. Prezident Aparatı rəsmisi Fuad Axundovun sözü olmasın, telekanalda “nələrsə” olur, yəni, tüstü çıxır, amma ocağın nədən alovlandığı açıqlanmır. Bir gün rəhbərlik işçilərlə sağollaşır, o biri gün otağını boşaldır, bir başqa gün suvenirlərini paylayır. Biz soruşanda isə deyirlər ki, elə-belə şokalad paylamışıq işçiyə. Bu, kanalı tərk etdiyimiz anlamına gəlmir, kanal bizim şəxsi mülkiyyətimizdir.
Kərəmi, üzr istəyirəm, oxucunu bu yerdə ağlamaq tutması da təsadüfi deyil. Neyçün ki, artıq Azərbaycanda heç kimin şəxsi mülkiyyəti olmadığını sadə camaat da bilir. Bu gün içində yaşadığın ev sabah “nə sənə, nə mənə”, buldozerin qabağına qatıla bilər. Sənin olan hansısa obyekt, iş yeri vergi müfəttişlərinin “yoxlaması” ilə çox sadə şəkildə başqasınınkına çevrilə bilər. Eləcə də kanal. Sən ilin 365 günü hakimi-mütləqin şəninə təriflər yağdırıb, analoqu olmayan inkişafdan dəm vursan da, hardasa büdrəyirsən. Ondan sonra sən sağ, hökumət salamat.
Dünyanın heç yerində belə absurd mənzərə görünməyib. Televiziya açırsan, rəhbəri də özünsən, amma sənə “yaxşı yol” deyib, Prezident Aparatından kimisə təyin edirlər. Kanal da “iki əl, bir baş” - qalır çaş-baş ki, bəs axı biz nə etdik? Manıs dedilər, efirə manıs çıxardıq, müxalifəti söy dedilər, söydük, bu da bəs etmədi, millətin başını qatmaq üçün efirdən onlara yengəlik etdik, yemək bişirtdirdik, meyxanaçı dalaşdırdıq. Hətta və hətta Misirdə, Tunisdə baş verənləri də vəhşilik, quduzluq adlandırdıq ki, camaat çox da aludə olmasın bunlara. Daha nə? “Bəxtiyar” filmində deyilən kimi, axı, biz nə edə bilərik, Ağabala?
Əslində bu, özəl telekanallara ilk ibrət dərsi deyildi. Gözü çıxan qardaş - ANS tez-tez belə situasiyalarla üzləşir. Efirdən bir müxalifətçinin səsi eşidilən kimi vergi tökülür telekanala. Bumeranq kimi - efirə müxalifətçi çıxırsa, bu, sənə vergi, yoxlama olaraq geri qayıdır. Ölkədə toxunulmaz heç bir kanal yoxdur. Nəinki kanal, heç kim, heç nə yoxdur.
Məsələn, artıq bir müddətdir, Akademik Milli Dram Teatrının rəhbəri də öz işçilərini qorxutmaqla məşğuldur. (Gömrükdə, prokurorluqda, səhiyyədə başlayan “islahatlar” teatrdan da yan ötməyib deyəsən - S.T) Qəzetlər “Azdrama”nın rəhbəri od püskürdü", - deyə neçə gündü yazırlar, amma ortada yanan-filan yoxdur. İsrafil İsrafilov adlı teatr direktoru şikayətlənir ki, aktyorlar illərdir əllərinə kitab alıb oxumurlar, nüfuzlu adamlar isə zəif əsərlərini teatra sırıyırlar. Müəllim elə bil Marsdan gəlib. Lazım olanda efirə çıxıb, YAP-ı, hökuməti mədh edənlərə, rəhbər haqqında bəlağətli şeir deyənlərə kitab oxumaq niyə? Adamlar Markesi, Kafkanı oxuyub dəli olmalıdırlar? Ya da teatrda Elçinin, Mirələmovun əsərləri tamaşaya qoyulmayandan sonra kimin tamaşası qoyulmalıdı? Bəlkə Samir Sarının “İks günü”?
Bu da cəhənnəm... Misir dağılır, Tunis yerlə-yeksan olur, biz “Eurovision” dərdindəyik yenə də. Səfurəyə milyonlar xərcləyib, uduzmağımız dərs olmayıb. Necə deyərlər, uduzan pəhləvan döyüşə doymaz axı. O gün Fərhad Bədəlbəylinin bir müsahibəsini oxuyub, xeyli güldüm. Fərhad bəy deyir ki, “artıq Azərbaycan Eurovisionda mini yubkalı qəşəng qız limitini doldurub”. Bundan gözəl lətifə olmaz bizim üçün. Adam artıq bizə səs lazımdır demək istəyir, amma ortada yenə də cicili-bicili qızlar dolaşır. Hər il daha da qısa yubkalarla irəli, hə?
Dedim axı, qırmızı söhbətdi bunların hamısı. Türkiyədə yarırejissor, yarıaktyor, yarışair birisi var - Yılmaz Ərdoğan. Onun bir maraqlı şeiri var. Deyir, “mən səni deyil, senin beni sevə bilme ehtimalını sevdim”. Yanıltmac kimi oldu, amma sanki bizim haqqımızdadır. Biz də bu ölkəni yox, onun nə vaxtsa düzələcəyi, qırmızı olmayacağı, bir sözlə, bizi sevəcəyi ehtimalını sevirik. Ehtimallar da ümidlər kimi sonuncu ölür...

919 dəfə baxılıb