“AĞLADIM E...” | Yeni Müsavat

	26 may 2012


Onlayn ictimai-siyasi qəzet

Sevinc TELMANQIZI

“AĞLADIM E...”

O balaca qızın müsahibəsini oxuyana qədər hər şey yaxşı idi. Yaxşı deyəndə ki... Ən azı nəyin nə olduğunu az-çox bilirdim, hər şeyi adı ilə çağırmaq lazım olduğunu da. Bilirdim ki...

Əgər bu gün hökumət müəllimə və həkimlərə “dövlət qulluqçusu” statusu vermək istəyirsə, bunda bir hikmət var. Normal ölkələrdə dövlət idarəsində işləyən insana “qulluqçu” demirlər. İşçi, əməkdaş, bədəbəddə, çalışan demək olar. Bəs bizdə niyə qulluqçudu? Bu sözün yaratdığı assosiasiyanı yada salanda əslində məram da anlaşılır. Kim seçkilərdə saxtakarlıq edir? Kim qonum-qonşuya məktəb direktorunun, xəstəxana müdirinin tapşırığı ilə seçki səfərbərliyində məhz filankəsin xeyrinə səs vermək üçün yalvarır? Kim işdən çıxarılma qorxusu ilə nəinki mitinq sözünü dilinə gətirir, heç onun keçirildiyi həndəvərə də boylanmır? Məktəblilərdən pul yığan, xəstə qohumunun canına oxuyan, yuxarılara vaxtlı-vaxtında haqq çatdıran....? Sizcə, beləsinin adını hökumət nə qoymalıdı? Bəlkə padşah?
“Siyavuş Novruzova daha çox hörmət edirəm, nəinki satılmış bir müxalifətçiyə...” Belə sözləri tez-tez eşidirik. Söhbət əqidəsini satanlara duyulan nifrətdən gedir. Amma ortada bir həqiqət də var: birinci illərdir yalanın, haqsızlığın yanındadır, o birisi isə hələ təzə “bismillah” eləyib. Kim bu millətə, ölkəyə daha çox ziyan vurub?
O gün hüquqşünas Erkin Qədirlinin bir fikrinə rast gəldim. Deyir, bizim ölkədə gerçək oliqarx yoxdur. Çünki oliqarx vəzifədə olmadan, hakimiyyət mövqeyindən kənar, böyük pullar qazanan insana deyilir. Onlar daha sonra maddi gücləri hesabına hakimiyyətə belə təsir edir, önəmli qərarların verilməsi zamanı öz sözlərini deyirlər və sair. Bizdə Allaha şükür hər şey “kitayski”dir. Oliqarxlarımız gerçək olmasa nə olacaq? Hamam suyu ilə dost tutan oliqarx Azərbaycanda olmayıb, harda olasıydı ki?
“Hökumət yenə biabır oldu”, “YAP iqtidarı rüsvayçı hesabatda”, “Məmurların adı utanc gətirən siyahıya düşdü”. Hər gün kim bilir, nə qədər belə xəbərlərə imza atırıq, amma.... Bu utancın bir həddi, sonu yoxmu görəsən? Necə deyərlər, biz yazmaqdan, oxumaqdan utanırıq, bunlar utanmaqdan utanmırlar....
Bu durum daha çox nəyi xatırladır? Tez-tez hansısa manıs, ya da şoumen haqda “filankəs meymundur, amma uğur qazanıb” deyilməsini. Hamı ondan danışıb, müzakirə edirsə, deməli, uğur qazanıb. Ancaq manıslar bu strategiya ilə işləyirlər. Haqqımda nə deyirlərsə desinlər, təki desinlər, təki unudulmayım, təki gündəmdə qalım. Ölkəni də manıs psixologiyası ilə idarə edərlər?
Bu boyda ölkə mətbuatında paparatsilik deyilən janr illərdir ki, yoxdur və yaranana da oxşamır. Amma hərənin əlində bir telefon. Kim kimi harda gördü çəkir və yerləşdirir internetə. Ölkə başdan-başa paparatsilərlə doludur. Halbuki mən bilən bu paparatsilər həm də hökumət adamlarının qapısı ağzında yatırlar, onların həyatından bilinməyənləri üzə çıxarırlar. Dedim axı, hər şeyimiz “kitayski”dir...
Daha bir xəbər. Elan etdilər ki, bundan sonra Bakı Dövlət Universitetində müəllimlərə yaş senzi qoyulacaq. Ki, yaşlılar yaşlılığını yaşasın, yeni kadrlara da qapı açılsın. Sevindik, çəpik çalmağa hazırlaşdıq ki, nəhayət, sovetin qalıqları, köhnə fikirli, Stalin təfəkkürlü bəzi pedaqoqlardan tələbələrin də, cavan kadrların da canı qurtaracaq. Amma tələsməyin... sizcə, yaş senzi deyəndə neçə yaşı nəzərdə tutur şanlı Abel Məhərrəmov? 65-70 yaş... Məşhur lətifədəki kimi, daha denən, eləmirəm də...
Bax, 17 aprel mitinqində polislərin qorxudub ağlatdığı Məryəmin “Azadlıq” qəzetindəki müsahibəsini oxuyana qədər bütün bu yazdıqlarım idi beynimi qurcalayan. 5 yaşlı balacanın 5-6 cümləlik müsahibəsi ilə hər şey alt-üst oldu elə bil. “Mən ”Azadlıq" dedim, azadlıq bəyəm söyüşdür?" soruşurdu balaca. Sonra da kinolarda belə görmədiyi səhnəni təsvir edirdi. “Qorxdum, sonra da ağladım e...”
Uşaqları ağlatmayın... Nə olsun ki, sizin deyillər...

932 dəfə baxılıb